Ο φούρνος! Φρέσκα κουλουράκια Θεσσαλονίκης, να τα τρώει ο Ιβάν και να μην δίνει του υιού του. Ζεστό ψωμάκι, να χορταίνει ο κόσμος. Στον τοίχο απέναντι θα είχε τα πορτραίτα του Νίκου, του Αλέξη και του Μάο! Για τον Μάο μην με ρωτάτε. Φταίει το γεγονός ότι δεν υπήρξα Μαοϊκός και πλέον δεν υπάρχει κομμουνισμός ούτε στην χώρα του Μάο…

Η αρνητική στάση απέναντι σε κάθε είδους τεχνολογικό εκσυγχρονισμό, έχει συγγενή χαρακτηριστικά με το θρησκευτικό φανατισμό και τον τυφλό αντικαπιταλιστικό λόγο της υπαρκτής αριστεράς. Και τα δύο αυτά ρεύματα χρησιμοποιούν τις ίδιες μεθόδους προπαγάνδας και επιστρατεύουν τα ίδια εργαλεία για τον επηρεασμό του κοινού. <b> Γράφει ο Ηλίας Ευθυμιόπουλος.</b>

Οι κάτοικοι του Duvall λατρεύουν το τοπικό φαγητό. Οι ντόπιοι καλλιεργούν διάφορα φρούτα και λαχανικά, εκτρέφουν αγελάδες και πρόβατα, φτιάχνουν μπύρα και αποστάζουν ποτά. Οι συγκεντρώσεις «από το αγρόκτημα στο τραπέζι» είναι δημοφιλείς και ταμπέλες καλούν τους πολίτες να «αγοράζουν τοπικά». <b>Γράφει ο Anthony Gill.</b>

Από την πρώτη φάση της εκλογής του στην ηγεσία της Νέας Δημοκρατίας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ορθώς διέγνωσε πως στον πυρήνα της η πολύπλευρη οικονομική και κοινωνική κρίση που διέρχεται η χώρα, είναι βαθιά πολιτική.

Υπάρχουν κοινοτυπίες, άδειες κουβέντες, μισές αλήθειες που, όμως, αναφέρονται και σε έννοιες σημαντικές και σεβαστές, όπως, για παράδειγμα, η Δημοκρατία.

Το πολυσυζητημένο συνέδριο «για τα θύματα των ολοκληρωτικών καθεστώτων» στην Εσθονία κατάφερε και αποκάλυψε στην Ελλάδα χιλιάδες οπαδούς ολοκληρωτικών λύσεων, μια ασόβαρη αντιπολίτευση και χιλιάδες θύματα πολιτικών υποκριτών σαν την κυβέρνηση και τον υπουργό Δικαιοσύνης, που ξεπέρασαν το ΚΚΕ σε υμνολόγια για τον κομμουνισμό, για ένα συνέδριο που γίνεται κάθε χρόνο (!) και στο οποίο η Ελλάδα συμμετέχει κανονικά! Μέχρι και πέρυσι ώσπου διαμαρτυρήθηκε εκ των υστέρων η Ρωσία!

Πλέον το μάθαμε. Το εμπεδώσαμε. Οι υπόγειες διαδρομές μεταξύ των κρατικοδίαιτων επιχειρηματιών, των κυβερνήσεων και του κατευθυνόμενου Τύπου καταγγέλθηκαν επειδή δεν ήταν η δική τους κυβέρνηση. <b> Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης.</b>

Είναι γεγονός πως ο Αλέξης μας δεν τα πάει καλά με την πολιτική ζωή της Γαλλίας. Ας θυμηθούμε πως παλαιότερα είχε χαρακτηρίσει σκωπτικά το νεοεκλεγέντα πρόεδρο F. Hollande, «Ολαντρέου». Λίγους μήνες μετά, ο «Ολαντρέου» κράτησε τη χώρα μας στο ευρώ.

Οι επενδύσεις δεν επιβάλλονται με πολιτικές εντολές. Ταξίδια όπως του E. Macron, απλώς ανοίγουν δρόμους. Δεν αρκούν για να ανοίξουν και τα ξένα πορτοφόλια, επισημαίνει στο Liberal ο αν. καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πάντειο, Κώστας Υφαντής. <b>Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη.</b>

Στις αρχές του ’70 η πολωνική βιομηχανία του Hi Fi έμπαινε στη χρυσή της εποχή. Στο εξωτερικό η Fonika και η Unitra πούλαγαν πατέντες στις γερμανικές και ιαπωνικές εταιρείες. Έπρεπε να ικανοποιηθεί και η αγορά του εσωτερικού αλλά εκεί υπήρξε ένα πρόβλημα.

Σε κάθε περίπτωση, όταν έχεις δημόσιο λόγο, πρέπει να έχεις συνείδηση της επίδρασης που έχει η φωνή σου στον κόσμο. Πάντα όμως, καταλήγουμε στο πόσο γενναίος είναι κάποιος απέναντι στη νόρμα του παραδεδομένου μύθου. Όχι μόνο ως δημοσιογράφος αλλά και ως άνθρωπος με ταυτότητα που θέλει να αλλάξει τη ροή των πραγμάτων.

Ζήσαμε να το δούμε και αυτό στην Ελλάδα του ΣΥΡΙΖΑ: Μια κυβέρνηση να αναλαμβάνει την ευθύνη για μια τρομοκρατική επίθεση. Εντάξει, για να είμαστε δίκαιοι κάτι αντίστοιχο είχε συμβεί και το 2001 με την κυβέρνηση των Ταλιμπάν και τους Δίδυμους Πύργους.

Σε κάποιο άνετο περιβάλλον, δυο άλλοτε πανίσχυροι άνθρωποι που άσκησαν τεράστια επιρροή στη διαμόρφωση της μεταπολιτευτικής ιστορίας του τόπου, ιδιωτεύουν ανέμελοι. Έχουν μόλις απαλλαχθεί από χρέη πολλών εκατομμυρίων με τα οποία ήταν φορτωμένες οι μιντιακές επιχειρήσεις τους και παρατηρούν τους διαδόχους τους.

Η Θεσσαλονίκη είναι μια πόλη που προφανέστατα έχει «σημαδέψει» τον πρωθυπουργό και την πολιτική του σταδιοδρομία.\r\nΑν οι περισσότεροι έχουν στο μυαλό τους ως σημαντικότερη στιγμή του, την ομιλία του στην ΔΕΘ του 2014 όπου παρουσίασε το πρόγραμμα «φάντασμα» της Θεσσαλονίκης, οι δυο που προηγήθηκαν αλλά και οι δύο που ακολούθησαν ήταν επίσης χαρακτηριστικές.

Η Ελλάδα μετά το ’80 αποτελεί παράδειγμα του πως καταστρέφεται μία οικονομία όταν η φορολογία δεν στηρίζεται στη λογική και δεν είναι δίκαιη. Η ανάκαμψη δεν μπορεί να έρθει με εξωπραγματική φορολογία που καταστρέφει περιουσίες. <b>Γράφει ο Γιώργος Α. Γράτσος.</b>

Τον ΕΝΦΙΑ δεν τον έφερε ο πελαργός, αλλά οι ημέτερες δυνάμεις. Ο Αντώνης Σαμαράς και ο Βαγγέλης Βενιζέλος κάρφωσαν ένα μαχαίρι στην καρδιά της μεσαίας τάξης. Από τότε έχουν έρθει με τους ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ άλλοι πέντε ΕΝΦΙΑ. Γι αυτό δεν γεννάται συζήτηση. Αλλά εκείνο που πόνεσε ήταν ο πρώτος, ο αυθεντικός. Ήταν ένας… καθαρά κομμουνιστικός φόρος.

Βασικό χαρακτηριστικό της σύγχρονης πραγματικότητας είναι η αναντιστοιχία μεταξύ αυτής, όπως βιώνεται από τους πολίτες σε ατομικό επίπεδο και της εικονικής αποτύπωσης της στο επικοινωνιακό πεδίο.

Σε μερίδα έγκριτων σχολιαστών και σε στελέχη της κεντροαριστεράς, είναι διάχυτη η πεποίθηση πως η αρνητική στάση της Νέας Δημοκρατίας κατά την περίοδο του πρώτου μνημονίου, συνέβαλε καθοριστικά στην αποτυχία του. <b>Γράφει ο Σάκης Μουμτζής.</b>

Βλέποντας τον νόμο Γαβρόγλου ειλικρινά κατάλαβα σε βάθος ότι έχουμε να κάνουμε με ιδεοληπτικούς, επικίνδυνους αριστερούς με διάθεση «ξεχαρβαλώματος» για τον νευραλγικό τομέα της παιδείας. <b>Γράφει ο Νικήτας Παπαντωνίου.</b>

Έντονος προβληματισμός έχει δημιουργηθεί στην εγχώρια αγορά Ελληνικών παραδοσιακών ποτών, όπως το τσίπουρο, το ούζο, το κίτρο, η ρακή, η τσικουδιά κ.λπ., λόγω του υπό κατάρτιση νέου Κοινοτικού Κανονισμού, ο οποίος προβλέπει ότι θα δύνανται αυτά να εξάγονται χύμα και να εμφιαλώνονται σε τρίτες Χώρες.

Στη σημερινή πολιτική πραγματικότητα όσο κι αν προσπαθεί κανείς να προκαλέσει και να διεγείρει την κοινωνία με παρελθοντικούς όρους ιδεολογικής διχαστικής αντιπαράθεσης υποκινώντας τα δεξιά αριστερά η Κεντροαριστερά αντανακλαστικά των ψηφοφόρων μάλλον κινείται σε λάθος κατεύθυνση και το κυριότερο προσφέρει αρνητικές υπηρεσίες στην πατρίδα του.

Κι ενώ το τέλος του υπερρεαλισμού τοποθετείται πριν από πενήντα χρόνια περίπου, φαίνεται ότι στην Ελλάδα του σήμερα η επιρροή του είναι ακόμη ισχυρή, όχι τόσο στους καλλιτεχνικούς κύκλους αλλά στους κυβερνώντες πολιτικούς. <b>Γράφει η Μαργαρίτα Γερούκη.</b>

Ο φόβος ότι η χρηματοπιστωτική βιομηχανία με έδρα το Ην. Βασίλειο δεν θα μπορέσει να διεξάγει πλήρως όλες τις σημερινές της λειτουργίες μετά το Brexit έχει παρακινήσει διάφορες τράπεζες να κάνουν σχέδια για τη μετακίνηση θέσεων εργασίας. <b>Γράφει ο Algirdas Brochard.</b>

H κρίση που περνάει η Ελλάδα αυτή τη στιγμή έχει στιγματίσει όλη την κοινωνία και την οικονομία. Ανάμεσα σε αυτούς είναι οι μικρό επιχειρηματίες και οι μικροί γεωργοί.