Στα τέλη της δεκαετίας του 70 με αρχές της δεκαετίας του 80, έπαιζε σε ομάδα της Α΄ Εθνικής κατηγορίας ποδοσφαίρου ένα σέντερ μπακ με ειδικότητα στα αυτογκόλ. Κάθε φορά που πήγαινε η μπάλα στα πόδια του οι φίλοι της ομάδας του χλόμιαζαν και έβγαζαν έναν αναστεναγμό ανακούφισης όταν αυτός την έδιωχνε προς τη σωστή κατεύθυνση. Αυτόν τον παίκτη μου θυμίζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Βάζει αβίαστα αυτογκόλ. 

Αυτό που έχει σημασία να κρατήσουμε είναι ότι επί 34 χρόνια η Θεσσαλονίκη ανεχόταν μια παράνομη κατάληψη και ότι ακόμα και σήμερα, ομάδα χούλιγκαν έχει το θράσος να δημιουργεί προβλήματα ισχυριζόμενη ότι υπερασπίζεται κάποια κεκτημένα. Είναι παρηγορητικό που οι Πρυτανικές Αρχές, σε κάθε ευκαιρία, επαναλαμβάνουν, μέσω του Τύπου, τη βούλησή τους να προχωρήσουν στο σχέδιο της βιβλιοθήκης. Θα τα καταφέρουν.

Σ&apos; αυτό το στάδιο της ζωής μου υπάρχουν διάφορα πράγματα που με τρελαίνουν τελείως. Υπερβολικά πολλά για να τα προσθέσω εξαντλητικά. Επί του παρόντος όμως, το κύριο είναι το εξής: Κατά τα άλλα αξιόλογοι πολιτικοί σχολιαστές όπως η Sherelle Jacobs, ο Rod Liddle, ο Tim Stanley και ο David Goodhart αναφέρονται στη σύγχρονη αριστερά σαν να είναι κατά κάποιο τρόπο «φιλελεύθερη» ή ακόμη και «υπερφιλελεύθερη».<b>Γράφει ο Marc Glendening</b>

Δέχθηκα στο ηλεκτρονικό μου ταχυδρομείο, μια σύντομη ανάλυση μαζί με κάποιες σκέψεις από ένα φίλο που ζει αυτήν την περίοδο στη Γαλλία, έχοντας σπουδάσει στο Παρίσι και έχοντας περάσει μεγάλο κομμάτι της ζωής του στη Γαλλική πρωτεύουσα. Ο αποστολέας, που ψήφισε φέτος για πρώτη φορά, «τρομαγμενος από τον κίνδυνο να υπερισχύσει το παράλογο», εστίασε στην οριακή διαφορά του 1,2% ανάμεσα στη Λεπέν και τον Μελανσόν, που καταγράφηκε στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών.

Ένα κομμάτι της τουριστικής βιομηχανίας διαμαρτύρεται επειδή δεν βρίσκει πρόθυμους νέους και νέες να εργάζονται 16 ώρες την ημέρα, να πληρώνονται «υποφερτά» και να κοιμούνται σε χώρους που θυμίζουν κοτέτσι. Αλήθεια, αναρωτιόμαστε ακόμη γιατί η αριστερά βρίσκει πρόθυμο ακροατήριο σε αυτό ειδικά το κοινό; Το κέρδος είναι θεμιτό, αλλά είναι μόνο η μία όψη του νομίσματος. Η άλλη όψη είναι η ηθική του καπιταλισμού. Η ηθική ξεχωρίζει τον καπιταλισμό από τα σκλαβοπάζαρα&#8230; 

Οι ανφαν γκατέ των Πουτινίστας στην Ελλάδα εύχονται και προσεύχονται οι &#8230;ασταμάτητοι μισθοφόρους του Πούτιν να τελειώσουν σύντομα το έργο τους στην Ουκρανία, για να σταματήσει ο δικός τους, εξευτελισμός. Σκυλιάζουν με τον Ζελένσκι επειδή τους ξεφλουδίζει σαν τα φύλλα του κρεμμυδιού, φτάνοντας στον πυρήνα της υποκρισίας τους. Πετώντας στον κάλαθο τα δημοσιογραφικά σεντόνια για τους λαούς, το δικαίωμα στην αυτοδιάθεση, τα Πολυτεχνεία και τις χούντες, τις ηρωικές αντιστάσεις, τους Τσε και πίτουρα.

Από ώρα σε ώρα αναμένεται η άφιξη του Άνακτα στην Αθήνα, μετά την επίσκεψη Μητσοτάκη στον διάδοχο του Βρετανικού Θρόνου Καρόλου, στη Σκωτία όπου και κλείστηκε το σχετικό deal. Ήταν μια αιφνιδιαστική κίνηση που εξέπληξε τους πάντες πλην των λαγωνικών της «Εφημερίδας των Συντακτών», που η μύτη τους μυρίστηκε πως κάτι σάπιο υπάρχει σε αυτή την επίσκεψη. Παρά το πρωτοσέλιδο, η παλινόρθωση της Μοναρχίας δεν αποτράπηκε.

«Δημοκρατία είναι και το iPhone που κρατάς. Είναι η κοινωνική συνθήκη χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει καινοτομία, τεχνολογία, ευημερία. Δεν είναι τυχαίο που αυτό το μικρό μηχάνημα που σου δίνει τη δυνατότητα να εκφράζεσαι και να επικοινωνείς αναπτύχθηκε στις ΗΠΑ και σίγουρα όχι σε κάποιο αυταρχικό καθεστώς». Ίσως μια τέτοια φράση ή κάποια παρόμοια θα ήταν αρκετή για να ανοίξουμε μια μικρή χαραμάδα φωτός στο πηχτό σκοτάδι του αντισυστημισμού και του εθνολαϊκισμού, κόκκινου και μαύρου, που τείνει να καλύψει όλη τη Δύση.

Ο διάλογος είναι πραγματικός. «Όχι άλλη Πισπιρίγκου, ρε παιδιά. Δεν θέλω να παίξουμε Πισπιρίγκου στην εκπομπή. Φτάνει πια. Δεν υπάρχει τίποτα καινούριο στην ιστορία, τίποτα που δεν έχει ειπωθεί εκατό φορές και από εκατό οπτικές γωνίες. Νισάφι πια. Να προβάλουμε άλλα θέματα.» Η απάντηση είναι αφοπλιστική. «Εσύ είσαι το αφεντικό, εσύ επιλέγεις τα θέματα. Όμως να ξέρεις ότι αν οι απέναντι παίζουν Πισπιρίγκου -που θα παίζουν- κι εμείς παίζουμε οτιδήποτε άλλο, οι τηλεθεάσεις μας θα πλησιάσουν το μηδέν. Διάλεξε.»

Στην κορεατική χερσόνησο, η προηγούμενη γενιά έχει ακούσει ατελείωτα ευχολόγια για την επανένωση. Οι διανοούμενοι και πολιτικοί ηγέτες στον Νότο συμπεριφέρθηκαν σαν η συνεχιζόμενη διαίρεση της Κορέας να ήταν μια προοπτική χωρίς κόστος. Μια επιτυχημένη οικονομική μετάβαση σε μια Κορέα μετά τη ΛΔΚ θα απαιτήσει ένα σταθερό βλέμμα και ένα ανθρωπιστικό όραμα. Θα απαιτήσει θάρρος για την αναγνώριση δυσάρεστων αληθειών, αλλά και ακλόνητη δέσμευση για την προάσπιση των συνταγματικών δικαιωμάτων και τη σταδιακή βελτίωση των νεότερων πολιτών της Δημοκρατίας της Κορέας. <b>Γράφει ο Nicholas Eberstadt</b>

Το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών στη Γαλλία, έθεσε ένα προσωρινό τέλος στις ανησυχίες για την ανατροπή των ευρωπαϊκών ισορροπιών και την περαιτέρω εμπλοκή του πουτινισμού στα πολιτικά δρώμενα της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε, ότι μετά την επανεκλογή του Προέδρου Μακρόν, κυριάρχησε ένα αίσθημα ανακούφισης και ελπίδας. Στη χώρα μας, φαίνεται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ είχε επενδύσει πολλά, όχι μόνο στα υψηλά ποσοστά της Γαλλικής Αριστεράς, αλλά και στη νίκη της Λεπενικής Ακροδεξιάς.

Το ενδεχόμενο να επιστρέψουν στην Ελλάδα για να εργαστούν όσοι κατά τη διάρκεια της κρίσης μετανάστευσαν για να βρουν δουλειά και αμοιβές ανάλογες των προσόντων τους θα ήταν μια ένδειξη ότι η ελληνική οικονομία ανακάμπτει. Σωστά λοιπόν η Νέα Δημοκρατία έκανε το λεγόμενο brain gain μια από τις «σημαίες» του προεκλογικού της λόγου. Έκτοτε, κατά καιρούς, βλέπουν το φως της δημοσιότητας διάφορες γκρίνιες των Ελλήνων που έχουν επιστρέψει και απολαμβάνουν των προνομίων τους.

Χαρμολύπη είναι η ιδιόμορφη κατάσταση των ανάμεικτων συναισθημάτων της χαράς και της λύπης. Ο Φώτης Κόντογλου, με τη γραφή του, μίλησε για χαροποιόν πένθος. Στην Ελλάδα οι αριστεροί που εξακολουθούν και διατηρούν τις παραδοσιακές ευαισθησίες τους -αναφέρομαι βέβαια σε όσους πέρασαν κάποτε από την ανανεωτική αριστερά-αναμφίβολα χάρηκαν με τη νίκη του Εμανουέλ Μακρόν. Η επικράτηση της Λεπέν θα έπληττε τις αξιακές συντεταγμένες τους. Υπάρχει όμως και μια άλλη Αριστερά. Η κυνική, η υποκριτική, η εξουσιομανής.

Η νίκη του Μακρόν είναι πολύ μεγάλη για να την «μικρύνουμε» τόσο σύντομα, περιορίζοντας την οπτική μας στο αν ανέβηκε και πως ανέβηκε δύναμη της ακροδεξιάς στη Γαλλία και αγωνιώντας μήπως η Λεπέν καταφέρει τελικά να χωθεί σφήνα, στις κρίσιμες βουλευτικές εκλογές τον Ιούνιο. Θα αδικήσουμε την ισχυρή δημοκρατική χώρα, τον κοινοβουλευτισμό της και την στιβαρότητα των αρχών της ανοικτής κοινωνίας που πρεσβεύουν οι Γάλλοι, αν δεν αποτιμηθεί και δεν απαντηθεί καθαρά το ακόλουθο ερώτημα.

Ο Μακρόν κέρδισε εύκολα την Λεπέν, αλλά για κάποιες μέρες η Ευρώπη έπιανε την αναπνοή της! Εντάξει, βγήκαμε ζωντανοί και από αυτή την δοκιμασία. Πόσες πιθανότητες, όμως, δίνουμε να κερδίζονται διαρκώς όλες οι μάχες; Δεν μπορεί, κάποια θα χαθεί! Το μέλλον της Ευρώπης είναι όμηρος της απροθυμίας ορισμένων μελών της να δώσουν ένα κομμάτι από την δική τους εθνική ανεξαρτησία, εξασφαλίζοντας το κοινό μέλλον των λαών της. Αυτό το «έργο» δεν έχει πολλές πιθανότητες για happy end!

Από το βράδυ της Κυριακής μπουκώσαμε στην μουρμούρα και στην μεμψίμοιρη ανάλυση. Ναι νίκησε ο Μακρόν, αλλά&#8230; η ακροδεξιά ανεβαίνει&#8230; ο ευρωσκεπτικισμός αυξάνεται&#8230; οι αντισυστημικοί πληθαίνουν&#8230; η νεολαία ακροβολίζεται προς αριστερά&#8230; η Γαλλία είναι διχασμένη&#8230; οι γενιές έχασαν τα σημεία επαφής τους&#8230; Κάποιες στιγμές ακούγοντας μας, νόμισα ότι ενδόμυχα παρακαλούσαμε να νικήσει η Λεπέν. Για να μπορούμε να οδυρόμαστε και να κατεβάζουμε τα μάγουλα μας με τα νύχια μας, όπως έκαναν κάποτε οι απελπισμένες χήρες στις κηδείες των συζύγων τους.

Η νίκη Μακρόν είναι μια νίκη της Ευρώπης, επισημαίνει ο βουλευτής της ΝΔ, Δημήτρης Καιρίδης και προσθέτει ότι είναι και μια νίκη της ελληνογαλλικής συνεργασίας, καθώς ο Εμ. Μακρόν στα γεωστρατηγικά ζητήματα έχει μια συναντίληψη με τις ελληνικές απόψεις. Τονίζει, ωστόσο, πως θα ήταν λάθος οποιαδήποτε αλαζονική ανάγνωση του αποτελέσματος καθώς όπως έδειξε ο πρώτος γύρος των εκλογών, στο κέντρο της Ευρώπης υπάρχει ένα βαθύ πολιτικό πρόβλημα. <b> Συνέντευξη στον Γιάννη Παλιούρη. </b>

«Ναι, πίσω από κάθε μεγάλο ποιητή /καλλιτέχνη υπάρχει ένα μεγάλο τραύμα, μια χαίνουσα πληγή που ανθίζει ηλιοτρόπια. Δείτε την Callas, την Ουμ Κουλσούμ, την Edith Piaf, την Cesaria Evora, την θλιμμένη εκείνη ψυχή που έγραψε το αριστουργηματικό «Τζιβαέρι» ή την «Ελαφίνα». Διαβάστε με προσοχή τις «κωμωδίες» του Μολιέρου και τού Τσέχωφ», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Κωνσταντίνος Μπούρας. <b>Συνέντευξη στην Ελένη Γκίκα.</b>

Τον φόβο του ότι ο κορονοιός θα μπορούσε να βρει ένα μόνιμο ζώο-ξενιστή στο περιβάλλον του ανθρώπου, δίνοντας μια νέα διάσταση στην εξάπλωση της πανδημίας, μεταφέρει μέσω του Liberal ο γιατρός και ερευνητής στις ΗΠΑ Γιώργος Παυλάκης με αφορμή όσα συμβαίνουν στην Σαγκάη και την απόφαση των αρχών να θανατώσουν κατοικίδια. Εκφράζει την ανησυχία ότι αν τυχόν ξεφύγει ο ιός στην Κίνα, τότε αυτό μπορεί να κοστίσει 1-2 εκατομμύρια νεκρούς και δηλώνει βέβαιος ότι το Πεκίνο θα συνεχίσει μέχρι τέλους το καθεστώς των σκληρών lockdown, όσο και αν κοστίσει.<b>Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη </b>

Δοκιμάστε να κλείσετε εισιτήρια για μια πτήση, για παράδειγμα, από μια μεγάλη ευρωπαϊκή πόλη προς το Πεκίνο ή το Τόκιο. Θα δυσκολευτείτε να βρείτε ακόμη και πτήση - και αυτό γιατί η Ρωσία έχει κλείσει τον εναέριο χώρο της στις δυτικές αεροπορικές εταιρείες. Μερικές αεροπορικές εταιρείες συνεχίζουν να πετούν, αλλά οι πτήσεις τους διαρκούν πλέον πολλές περισσότερες ώρες. <b> Γράφει η Elisabeth Braw. </b>

Να δούμε την κρίση ως ευκαιρία, και μια ευκαιρία με αναβάθμιση της γεωπολιτικής θέσης της Ελλάδας, είναι η βελτίωση των σχέσεων με την Τουρκία, με βασικό όχημα την οικονομία. Είμαι βέβαιος ότι αυτό δεν έχει τιμολογηθεί επαρκώς από τις αγορές, τονίζει στο Liberal ο Διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Γιάννης Στουρνάρας. Μιλά για το βασικό αλλά και το δυσμενές σενάριο για την οικονομία, τι θα συμβεί σε περίπτωση παράτασης του πολέμου μέχρι τα τέλη του 2022.<b>Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη </b>

Η αγορά μας χρειάζεται κάποιου είδους ρύθμιση! Διότι η γυναίκα του Καίσαρα δεν είναι αρκετό να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται τίμια. Διότι συμβαίνουν πολλά γεγονότα γύρω μας που σκανδαλίζουν τους Πιστούς και εγείρουν θέματα για την ποιότητα της Δημοκρατίας μας. Πώς θα σας φαινότανε, για παράδειγμα, αν ένας υπουργός πρόσφερε ταυτόχρονα τις υπηρεσίες του προς μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους της χώρας; Νόμιμο είναι. Ηθικό; Δεν υπάρχει αυτόματα θέμα ανταγωνισμού; Πολιτικό θέμα για την αντιπολίτευση;

Δεν συμφέρει κανένα μας στην ελληνική κοινωνία να δίνουμε μεγαλύτερη έκταση απ&apos; όση τους αναλογούν σε επεισόδια όπως αυτό πριν από λίγες ημέρες, όταν πρώην βουλευτής της αντιπολίτευσης, από το βήμα του συνεδρίου του ΣΥΡΙΖΑ πρότεινε «λαός και στρατός ενωμένοι» να ανατρέψουν «την κυβέρνηση του Ιμπραήμ». Κι ας καταχειροκροτήθηκε από τους συνέδρους. Όμως, είναι αποκαρδιωτικό, λίγες ημέρες πριν την επέτειο της 21ης Απριλίου να υπάρχουν πολιτικοποιημένοι Έλληνες και όχι τίποτα παιδάκια αλλά μεσήλικες με μνήμες της δικτατορίας,  που εκστομίζουν τέτοιες κουβέντες.

Ανέκαθεν τα Συνέδρια της Νέας Δημοκρατίας είχαν μια πανηγυρική μορφή. Μιλούσαν τα στελέχη και μετά οι υπουργοί, οι πρώην πρωθυπουργοί και ο εκάστοτε αρχηγός του κόμματος που μπορεί να τύχαινε να ήταν και πρωθυπουργός. Σε αντίθεση με τα Συνέδρια της ανανεωτικής και κατόπιν της ριζοσπαστικής Αριστεράς οι νεοδημοκράτες σύνεδροι δεν διακατέχονταν από ιδεολογικές ανησυχίες. Είχαν τις παρακαταθήκες του Εθνάρχη από το Συνέδριο της Χαλκιδικής το 1977 και έτσι πορεύονταν. Η Νέα Δημοκρατία ποτέ δεν δοκιμάστηκε από ένα Συνέδριο σαν αυτό του ΠΑΣΟΚ του 1996 όταν αμφισβητήθηκε έντονα η εσωκομματική κυριαρχία του τότε πρωθυπουργού Κ. Σημίτη.