Όταν σου πέσει στο σπίτι το ηλεκτρικό και δεν ξέρεις πώς λειτουργούν οι ασφάλειες φωνάζεις τον ηλεκτρολόγο. Αν ο ηλεκτρολόγος δεν διορθώσει τη βλάβη φωνάζεις άλλον. Κι αν εμφανιστεί ένας ανειδίκευτος εργάτης και σου υποσχεθεί ότι θα στη φτιάξει με τα μισά λεφτά τον διώχνεις για απατεώνα. Δεν τον φέρνεις και μάλιστα δυο φορές!

«Το πρόβλημα του Trump είναι τα πλεονάσματα της Γερμανίας, η πολιτική της ΕΚΤ, οι γερμανικές εξαγωγές, αυτά καταλαβαίνει, επιχειρηματίας είναι». <b>Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη</b>

Στα ελαφρυντικά του Κώστα Γαβρόγλου καταλογίζεται ότι συνεργάζεται με τον Κώστα Ζουράρι. Στα επιβαρυντικά ότι σε λίγο θα τον έχει ξεπεράσει.

Ένας δημοφιλές σύνθημα των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης έλεγε ότι «για να φας φρέσκο αυγό θα πρέπει να έχεις γκόμενα την κότα». Αν ένας κανονικός αντισυστημικός άνθρωπος εκείνων των χρόνων και σημερινός εξηντάρης έφτανε εκεί για ένα αυγό, δεν μπορούμε να καταλάβουμε πως αγνοεί τον βασικό κανόνα του καπιταλισμού: Τα λεφτά τα φέρνει ο επενδυτής! Στον πελαργό έχουν αναθέσει άλλη δουλειά.

Η Ένωση Κέντρου δημιουργήθηκε τον Σεπτέμβριο του 1961 από την συνένωση οκτώ μικρών κομμάτων, γιατί έπρεπε απέναντι στην εθνικόφρονα κυβέρνηση να υπάρχει και η εθνικόφρων αντιπολίτευση. Η ανάδειξη στις εκλογές του Μαΐου 1958 της Αριστεράς στην αξιωματική αντιπολίτευση, κατέστησε επιβεβλημένη αυτήν την συγκόλληση...

Κι όμως, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης που έφερε το 1990 τη Νέα Δημοκρατία στην εξουσία μετά από πολλά πέτρινα χρόνια στην αντιπολίτευση, αποτελούσε πάντα μειοψηφία στο κόμμα του. Δεν ήταν -για την πλειονότητα του παραδοσιακού ακροατηρίου της λαϊκής δεξιάς-ο εκλεκτός τους. Απλά, ήταν ο μόνος που θα μπορούσε να σταθεί με κάποια επάρκεια απέναντι στον Ανδρέα Παπανδρέου...

Ο ρόλος των Πανεπιστημίων έχει αλλάξει δραματικά σε παγκόσμια κλίμακα κατά την τελευταία εικοσαετία και στην αποστολή τους προστέθηκε, πέρα από την έρευνα και τη διδασκαλία, η διάσταση της τοπικής—σε εθνικό ή περιφερειακό επίπεδο—οικονομικής ανάπτυξης μέσω κατάλληλων μηχανισμών.

Υπάρχει η Ελλάδα του «μεσογειακού Λαϊκισμού» και η Ελλάδα της «Μέσης Γης». Κόντρα σε κάθε πρόβλεψη, και μπροστά στην απόγνωση της επικράτησης έντρομοι «κεντροαριστεροί» της παλιάς διαίρεσης σηκώθηκαν από τον καναπέ και εξέλεξαν τον Κυριάκο Μητσοτάκη στην ηγεσία της ΝΔ. <b>Γράφει ο Θοδωρής Πελαγίδης. </b>

Με γεωμετρική πρόοδο αυξάνονται τα κρούσματα ολοκληρωτικής σκέψης που διατυπώνεται δημοσίως μέσω των κοινωνικών δικτύων, φασίσουζας νοοτροπίας, ρατσιστικού και σεξιστικού λόγου, μονολιθικής ανιστόρητης θέασης και συνωμοσιολογικής πρόσληψης του κόσμου, μίσους, σύγχυσης, ασύγγνωστης λήθης και εύκολης -άνευ επιχειρημάτων- καταδίκης προσώπων και όχι πράξεων.

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ήταν ο πολιτικός που προσπάθησε να εξηγήσει την αναγκαιότητα προσαρμογής της βιωματικής αλήθειας στην ηθική της εξουσίας. Η απλή και κοινότυπη φράση «δεν μπορούμε να ξοδεύουμε, δανειζόμενοι, υποθηκεύοντας το μέλλον των παιδιών μας», ήταν η αξιακή διατύπωση της κοινής λογικής.

Το τελευταίο σενάριο πλέον μεταξύ των θεσμών μετά την σκλήρυνση της στάσης του ΔΝΤ και της ΕΚΤ, είναι ότι η μόνη πλευρά η οποία αναμένεται να μην πάρει τίποτα από όσα θα ήθελε από την εν εξελίξει διαπραγμάτευση, είναι η Ελλάδα. Άλλες πηγές εκτιμούν ότι ενδεχομένως θα μπορούσε να πάρει κάποια «ψίχουλα» παραχωρήσεων από την γερμανική πλευρά. Αλλά αυτό εξαρτάται από την «μεγαλοψυχία» ή όχι του Schaeuble..

Όλη αυτή η αλλοπρόσαλλη ιστορία με το ποστ του Γιώργου Φιλιππάκη και την μούφα –σύλληψή του επανέφερε στην επικαιρότητα ένα διαχρονικό θέμα: Την εικόνα που έχει ο νεοέλληνας για τη λεγόμενη «ελευθερία του λόγου». Πρόκειται για κάτι που συνέβαινε πάντα (όσο τουλάχιστον θυμάμαι εγώ) αλλά έχει γίνει ακόμα πιο έντονο με την ανάπτυξη αρχικά του ίντερνετ και εν συνεχεία των σόσιαλ μίντια.

Παλιότερα έφριττα με τις ανθρωποειδείς αναρτήσεις στο διαδίκτυο και με τον όγκο της βλακείας που το πλημμυρίζει. Εδώ και καιρό τα βλέπω αυτά με άλλο μάτι. Το διαδίκτυο δεν εκχυδάισε τα πλήθη. Απλώς έδωσε την ευκαιρία στον καθένα για πρώτη φορά να αποκτήσει ατομικό δημόσιο λόγο. Και στους χυδαίους. Σε μια πόλη είναι πιο χρήσιμο οι κατσαρίδες και τα ποντίκια να είναι στο φως αντί να κρύβονται στα υπόγεια των σπιτιών. Μπορείς έτσι να τα εξαφανίσεις ή να τα μεταλλάξεις.

Ήταν επιλογές δύσκολες γιατί είναι πολύ πιο εύκολο να κάνεις πολιτική με ψεύτικες υποσχέσεις, αναζωπυρώνοντας την τυφλή αντιπαράθεση και το μίσος σε μια χώρα εθισμένη στους διχασμούς και τους εμφυλίους πολέμους, προσβλέποντας στις επόμενες εκλογές και όχι στις επόμενες γενεές. <b>Γράφει ο Θόδωρος Σκυλακάκης.</b>

Στην αρχαιότητα εκείνοι που δεν σεβόντουσαν τους άταφους νεκρούς διέπρατταν ύβρη και αντιμετώπιζαν την οργή των Θεών. Στην Ελλάδα του 2017 ο θάνατος ενός διακεκριμένου συμπολίτη μας είναι η αφορμή για να αποδείξουμε ότι έχουμε αναγάγει την ύβρη σε τρόπο ζωής. Ούτε οι νεκροί δεν βρίσκουν πλέον ησυχία. Ο πόλεμος κατά τις βλακείας τελείωσε, σημείωνε σε ένα σκίτσο του ο Αρκάς και χάσαμε…

Το τρομοκρατικό χτύπημα στον Λουκά Παπαδήμο δεν είναι πρωτόγνωρο. Είναι απλώς «πετυχημένο». Γιατί όλα τα άλλα που επιχειρήθηκαν εδώ 6 χρόνια με τον ίδιο τρόπο, με πολλούς άλλους στόχους, απέτυχαν. Το ερώτημα, όμως, που χρειάζεται να σκεφτεί η κοινωνία δεν είναι γιατί χτυπάνε οι τρομοκράτες. Αλλά, τι τους γέννησε. Και σ\\' αυτό η απάντηση είναι αμείλικτη: Το υπάρχον κομματικό σύστημα.

Η ανάρτηση του Γιώργου Φιλιππάκη «…δεν θα με ενοχλούσε καθόλου αν έσκαγε και μια ακόμα βόμβα στα πόδια του Στουρνάρα», ενός συνταξιούχου δημοσιογράφου που τελευταία φορά που είχε απασχολήσει την κοινή γνώμη ήταν το 1984, θα άντεχε σαν είδηση. Και θα ξεχνιόταν την Δευτέρα. Η ανάρτηση όμως του Φιλιππάκη δεν είναι είδηση του 48ωρου.

Φανταστείτε έναν εμπορικό δρόμο με πολλά και διάφορα καταστήματα όπου ανακοινώνεται η απόφαση του τοπικού δημάρχου να μετατρέψει τον δρόμο σε ένα πλακόστρωτο πεζόδρομο όπου πλέον τα αυτοκίνητα δεν θα μπορούν να περάσουν. Το τι ακολουθεί, αν δεν το έχουμε ζήσει, τότε σίγουρα το έχουμε ακούσει.

«Ή παίρνω το χρέος ή φεύγω» γράφει η μια φιλοκυβερνητική εφημερίδα για τον Α. Τσίπρα. Η άλλη εφημερίδα έχει ως πρωτοσέλιδο « καθαρή λύση ή κρίση». Ενώ η κομματική εφημερίδα γράφει με πηχυαίους τίτλους «σπασμένη λύση; Όχι ευχαριστώ». Αυτή η ταυτόχρονη ηρωική αντιμετώπιση της 15ης Ιουνίου από τρείς εφημερίδες προσκείμενες στον ΣΥΡΙΖΑ, φανερώνει πως αυτοί οι πρωτοσέλιδοι τίτλοι εκπορεύτηκαν από ένα κέντρο.

Το ξέπλυμα του ποινικού: η βλακεία. Τα παιδιά με τις μολότοφ, ανώριμα. Οι ενήλικες με τις προτροπές για βία, βλάκες. Κάπου πρέπει να υπάρχει η νομοθεσία που να διαχωρίζει την ανωριμότητα και τη βλακεία από τις ποινικές πράξεις που υπονομεύουν ζωές. Έτσι είθισται σε μια οργανωμένη κοινωνία. Αλλιώς όλοι θα ξεπλένονταν από κάποια διάγνωση.

Για την τρομοκρατική επίθεση στον Λουκά Παπαδήμο την περασμένη Πέμπτη έχουν γραφτεί πολλά. Για μένα το θέμα της ηθικής αυτουργίας είναι ξεκάθαρο. Όλοι θυμόμαστε ποιο κόμμα είχε επανειλημμένα στοχοποιήσει όχι μόνο τον ίδιο τον Παπαδήμο αλλά ολόκληρο το πάλαι ποτέ (;) μνημονιακό στρατόπεδο. Μια ρητορική που απέδωσε καρπούς για τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος είχε δίκιο όταν το έλεγε. Μόνο με μια συμφωνία πακέτο, με ταυτόχρονη ψήφιση των μέτρων για το 2019-20, της συμφωνίας για το χρέος και της ένταξης του ΔΝΤ στο πρόγραμμα, θα μπορούσε να αποφευχθεί το αλαλούμ που επικρατεί αυτές τις μέρες.

Ποιο είναι τέλος πάντων αυτό το σύστημα που σε έχει εγκλωβίσει καταπιεσμένε σύντροφε και δεν μπορείς να αναπνεύσεις; Τόσο πολύ που μόλις σου δίνεται η ευκαιρία βγάζεις από μέσα σου τόσο μίσος και αγανάκτηση; Ποιοι είναι αυτοί οι προδότες που θέλεις να σκοτωθούν για να ικανοποιηθείς;

Στην μεγάλη τοπική γιορτή του μικρού νησιού στο οποίο βρέθηκα, κάποιοι αναζήτησαν τους τοπικούς βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν πήγε κανένας. Πήγε ένας υπουργός μόνο αλλά κι αυτός με ελικόπτερο και για λίγο. Οι βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, μου έλεγαν, έχουν καιρό να πάνε. Αν αυτό που συμβαίνει σε μια μικρή κοινωνία, είναι ενδεικτικό γι αυτό που συμβαίνει σε όλη τη χώρα.