Το 1936 ο Λαϊκός Κομισάριος Δικαιοσύνης Νικολάι Κριλένκο, αποφάσισε πως η ομοφυλοφιλία είναι «προϊόν της αποσύνθεσης των εκμεταλλευτριών τάξεων, οι οποίες δεν ξέρουν πως να περάσουν την ώρα του.

Κάθε κρίση είναι και μία ευκαιρία λένε οι Κινέζοι. Στις μέρες μας η κυβέρνηση βρίσκεται συνεχώς ενώπιον διαφόρων κρίσεων οι οποίες κατά κανόνα είναι απρόβλεπτες. Οι κρίσεις αυτές δεν προκύπτουν από κυβερνητικές αποφάσεις αλλά από διάφορους εξωγενείς παράγοντες είτε αυτοί αφορούν την πανδημία είτε, για παράδειγμα, την κατά τον πρωθυπουργό “απαράδεκτη συμπεριφορά” ενός αστυνομικού στο περιστατικό της Νέας Σμύρνης.

«Δραματικές» θα είναι οι επιπτώσεις, αν «φύγει από το τραπέζι» το εμβόλιο της AstraZeneca, τονίζει στο Liberal ο Πρ. του Παγκόσμιου Ιατρικού Συλλόγου, Φρανκ Ούλ. Μοντγκόμερι, σημειώνοντας ότι σε αυτήν την περίπτωση θα χρειαστεί να αλλάξουν τα συμβόλαια με τις άλλες εταιρείες και να επιταχυνθεί η παρασκευή εμβολίων. Ο κ. Μοντγκόμερι αρνείται κατηγορηματικά ότι πίσω από το «μπλοκάρισμα» της AstraZeneca κρύβονται οικονομικά ή πολιτικά συμφέροντα. <b>Συνέντευξη στη Δέσποινα Τσόκου.</b>

Κάνει λάθος η Αριστερά αν νομίζει ότι κερδίζει στην κοινωνία, καλώντας εδώ και ένα μήνα σε πορείες, τονίζει στο Liberal ο καθηγητής Φαρμακολογίας Αχιλλέας Γραβάνης που «βλέπει» ως απόρροια των διαδηλώσεων ότι θα αργήσει πολύ να αποκλιμακωθεί το 3ο κύμα. Μιλά για εγκληματική ανευθυνότητα όσων καλούσαν τόσο καιρό σε συγκεντρώσεις, για πολιτικό καιροσκοπισμό του ΣΥΡΙΖΑ, για μια «συμπεριφορά ανεξέλεγκτου απολυταρχισμού, η απόλυτη λατρεία της κατάκτησης της εξουσίας με οποιοδήποτε τίμημα». <b>Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη.</b>

Τα συναισθήματα θυμού, αδικίας, αγωνίας για το μέλλον, απογοήτευσης, έλλειψης εμπιστοσύνης διαπερνούν τους νέους σε εξαιρετικά υψηλά και επικίνδυνα ποσοστά και δεν αφορούν μόνο την Κυβέρνηση ή την Αντιπολίτευση. Αφορούν συνολικά το ίδιο το πολιτικό σύστημα

Θα αρχίσω με μια σύγκριση που ίσως φανεί παράδοξη: του προβλήματος που έχει ανακύψει με τους εμβολιασμούς κατά του covid-19 με το Ανατολικό Ζήτημα. Όχι αναγκαστικά προβλέποντας ότι η καταπολέμηση της πανδημίας θα πάρει μισό και πλέον αιώνα. Αλλά διακινδυνεύοντας έναν παραλληλισμό ανάμεσα στην κατάσταση που δημιουργήθηκε στην Ευρώπη ενόψει του διαμελισμού της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί μετά την απόφαση των μεγαλυτέρων κρατών-μελών της ΕΕ να αναστείλουν τους εμβολιασμούς με το εμβόλιο της AstraZeneca.

«Είδα αυτές τις ημέρες, το ντοκιμαντέρ με τίτλο Bataclan που γυρίστηκε για λογαριασμό του Netflix.  Και με κίνδυνο να φανώ κοινότοπη, θα πω πως δεν κοιμήθηκα καθόλου. Προτείνω σε όλους να το δουν. Και να θυμηθούν το βραδύ της 13ης Νοέμβριου 2015 στο Παρίσι. Και το πώς, σε ένα πανέμορφο και ζωντανό κομμάτι αυτής της μεγαλούπολης για τρεις περίπου  ώρες βασίλευσε ο απολυτός Τρόμος»

Την προηγούμενη εβδομάδα το δημοτικό συμβούλιο της Αθήνας ψήφισε ομόφωνα το σχέδιο για την καταπολέμηση της σεξουαλικής παρενόχλησης στον Δήμο Αθηναίων που ετοίμασε η παράταξη του Παύλου Γερουλάνου. Το σχέδιο που ψηφίστηκε περιλαμβάνει «Δημόσια Δέσμευση» του Δήμου για μηδενική ανοχή σε φαινόμενα σεξουαλικής παρενόχλησης, ενημέρωση και ευαισθητοποίηση όλων και πρωτίστως των αιρετών καθώς και προτάσεις για διαδικασία καταγγελίας και ΕΔΕ.

Λίγο καιρό αφού η ομάδα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΛΚ-ΕΡΡ) στο Ευρ. Κοινοβούλιο ενέκρινε μια τροπολογία στους Διαδικαστικούς της Κανόνες που άνοιγε τον δρόμο για την αναστολή της ιδιότητας μέλους του κόμματος Fidesz του Β. Όρμπαν, ο Ούγγρος Πρωθυπουργός ανακοίνωσε ότι οι ευρωβουλευτές του κόμματός του θα αποχωρήσουν από την Ομάδα των Χριστιανοδημοκρατών. Πώς επηρεάζει αυτή η απόφαση το Fidesz, το ΕΛΚ και την ουγγρική αντιπολίτευση; <b>Γράφει ο Toni Skoric.</b>

Οι πρόσφατες δηλώσεις του Βρετανού πρωθυπουργού Μπόρις Τζόνσον για τα Γλυπτά του Παρθενώνα είναι μια καλή ευκαιρία να προτείνουμε να διαβάσετε ένα εξαιρετικά ενδιαφέρον και μάλλον πρωτότυπο, στο είδος του, βιβλίο. «Σε ποιον ανήκει η Ιστορία; - Η λεηλασία του Έλγιν και η διεκδίκηση της επιστροφής του κλεμμένου θησαυρού» (Free Thinking Zone) είναι ο τίτλος του βιβλίου του διακεκριμένου Αυστραλοβρετανού δικηγόρου Τζέφρι Ρόμπερτσον.

Έναν χρόνο μετά το ξέσπασμα της πανδημίας του κορονοϊού και τα απανωτά κύματα απαγορεύσεων και περιορισμών που έχουν επιβληθεί διαπιστώνουμε ότι κάθε ήμερα που περνάει διαμορφώνεται στην κοινωνία όλο και πιο έντονα μια ετερόκλιτη «επαναστατική» μάζα ανθρώπων που έχοντας ως κοινό παρονομαστή την δεδομένη κόπωση αντιτίθενται με μεγάλο πείσμα στους περιορισμούς που επιβάλουν κυβέρνηση και λοιμωξιολόγοι.

Στις 15 Σεπτεμβρίου 1933 ο αναπληρωτής πρόεδρος της Ενιαίας Κρατικής Πολιτικής Διεύθυνσης (Ο.ΓΚΕ.ΠΕ.ΟΥ), του Υπουργικού Συμβουλίου της Ε.Σ.Σ.Δ. Γκένριχ Γιάγκοντα, ενημέρωσε τον Ι.Β. Στάλιν για την εξάρθρωση της συνωμοσίας «μίας εταιρείας παιδεραστών» και την σύλληψη 130 ατόμων. Από την στιγμή που το κράτος που βίωσε τον Εμφύλιο πόλεμο και την Νέα Οικονομική Πολιτική, τώρα ο αγώνας θα πρέπει να διεξαχθεί με στόχο να κατακτήσουν τα μυαλά της νέας γενιάς.

Όσοι είχαν την τύχη να δουν την τουρκική τηλεοπτική σειρά «Σουλείμάν ο Μεγαλοπρεπής», θα θυμούνται ίσως τη σκηνή της άφιξης στο Τοπ-Καπί των φορτωμένων με ατελείωτα δώρα και εκλεκτά γαλλικά κρασιά απεσταλμένων του Φραγκίσκου του Α&apos;, βασιλιά της Γαλλίας, καθώς και το φαγοπότι που ακολούθησε τις συναντήσεις τους με τον Σουλτάνο επί των ημερών του οποίου η Οθωμανική Αυτοκρατορία έφθασε στον κολοφώνα του μεγαλείου της.

Άντε πάλι απ&apos; την αρχή. Για όλα φταίνε οι τηλεοράσεις, τα ραδιόφωνα, οι εφημερίδες, οι δημοσιογράφοι. Οι κονδυλοφόροι του συστήματος. Που όταν έδειχναν επί τριήμερο το ξύλο του αστυνομικού στον νεαρό «δεν μπορούσαν να κάνουν αλλιώς», αλλά όταν έδειχναν το λιντσάρισμα του ένστολου απ&apos; τους αντιεξουσιαστές-χουλιγκάνους αποδείκνυαν το μισθοφοριλίκι τους στην «οικογένεια που κυβερνά». Γυρίσαμε πάλι στο 2012. Άντε, με το καλό να ξαναζήσουμε και τα τσάμικα του 2015. 

Από τα χρόνια του μνημονίου μέχρι και τις ημέρες μας υπάρχει ένα αφήγημα που μιλά για δύο Ελλάδες που συγκρούονται. Η μία Ελλάδα είναι αυτή που βλέπει τον εαυτό της ως μέρος της Δύσης, της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΝΑΤΟ, και τάσσεται υπέρ του κράτους δικαίου, του εκσυγχρονισμού του κράτους και της επιχειρηματικότητας. Η άλλη Ελλάδα προσβλέπει σε χώρες αυταρχικές, αντιστέκεται σε κάθε μεταρρύθμιση.

Φαίνεται πως η αντιπολίτευση συνολικά έχει ξεμείνει από πυρομαχικά. Βέβαια, μπορεί ποτέ να μην είχε, αλλά εν πάση περιπτώσει, έριχνε και μερικές ντουφεκιές, στον αέρα οι περισσότερες. Όσοι είχαν επενδύσει στις κινητοποιήσεις για τον Κουφοντίνα έχασαν τα λεφτά τους. Ο ίδιος ο κατά συρροήν δολοφόνος έβαλε την ζωή του πάνω από τους δικούς τους σχεδιασμούς. Ενώ και αυτοί που πόνταραν στις πορείες κατά της αστυνομικής βίας, μετά την δολοφονική απόπειρα κατά του αστυνομικού, είδαν την ανταπόκριση των πολιτών να είναι ανύπαρκτη.

«Το μόνο που μπορώ να πω είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν διαθέτει τις εσωτερικές εκείνες δυνάμεις που να συγκρατήσουν το κόμμα και τους οπαδούς του σε πλαίσιο νομιμότητας», δηλώνει στο Liberal η Σώτη Τριανταφύλλου, προσθέτοντας ότι «ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πιστεύει στη νομιμότητα και επειδή μισεί όποιον δεν είναι μαζί του είναι έτοιμος για όλα». <b> Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη.</b>

Το φαινόμενο της πολιτικής βίας πρόσφατα προσέλαβε ορισμένα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, με αφορμή την υπόθεση Κουφοντίνα. Παρατηρήσαμε, για πρώτη φορά, την επί της ουσίας συμπόρευση πολιτικών και άλλου είδους φορέων, με τις επιδιώξεις και τις εκβιαστικές τακτικές ενός καταδικασμένου αμετανόητου τρομοκράτη.

Τι θα συνέβαινε άραγε αν όλοι αυτοί, που αποτελούν τη σιωπηρή πλειοψηφία, προχωρούσαν σε «απεργία πείνας» ή καταλάμβαναν δημόσια κτίρια με αίτημα τη μη απόσυρση του νόμου; Τι θα συνέβαινε άραγε αν όλοι αυτοί προκαλούσαν βίαια επεισόδια σε καθημερινή βάση, διεκδικώντας με αυτό τον τρόπο την ικανοποίηση του αιτήματός τους; <b> Γράφουν οι Παντελής Καμμάς και Γιώργος Οικονομίδης.</b>

Το φιάσκο από τη κατάληξη της ιστορίας Κουφοντίνα, άφησε πίσω του απόνερα, που ακούμπησαν ιδιαίτερα τρεις χώρους. Τον χώρο του Σύριζα, τον χώρο των γεφυροποιών που προσπαθούν να πείσουν τους πολίτες για την σοσιαλδημοκρατική στροφή του Σύριζα και τον χώρο των κατ&apos; επάγγελμα φιλελεύθερων, που εκτέθηκαν για μια ακόμα φορά στα μάτια των πολιτών.

Η ελληνική εμπειρία επιβεβαιώνει ότι όσο μικρότερη είναι μια ομάδα διαμαρτυρομένων τόσο μεγαλύτερο θόρυβο επιδιώκει να προκαλεί. Ο θόρυβος αυτός της εξασφαλίζει μέσω των ΜΜΕ προβολή δυσανάλογη σε σχέση με την κοινωνική της βάση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η τρέχουσα διαμάχη με επίκεντρο το ελληνικό πανεπιστήμιο. Ο θόρυβος προέρχεται από μικρές ομάδες ακτιβιστών και από κόμματα της αντιπολίτευσης που στηρίζουν τα αιτήματα και τις μεθόδους τους.

Πριν από 200 χρόνια οι Έλληνες αποφάσισαν να δημιουργήσουν το δικό τους Σύνταγμα. Εκπροσωπούσε την λαχτάρα τους για ελευθερία και για δημοκρατία. Κάτι που όπως φαίνεται, δεν είναι πάντα αυτονόητο σήμερα, κρίνοντας τουλάχιστον από όσους διαδήλωναν όλες τις προηγούμενες ημέρες -έστω και αν πρόκειται για μειοψηφίες- υπέρ ενός προσώπου που αντιπροσωπεύει μια από τις χειρότερες στιγμές της πρόσφατης ιστορίας μας ως κράτος.

Το, εκ πρώτης όψεως, στεγνό, γραμμένο στην ξύλινη κομματική γλώσσα, αυτό έγγραφο, είναι μία μαρτυρία για τα φαινόμενα ανθρωποφαγίας στα Γκουλάγκ στην δεκαετία του 1930, γραμμένο όχι από κάποιον πράκτορα των δυτικών μυστικών υπηρεσιών ή ένα «μίσθαρνο όργανο της ιμπεριαλιστικής συνομωσίας κατά της Ε.Σ.Σ.Δ.», όπως συνήθως χαρακτηρίζουν οι απολογητές του κομμουνιστικού ζόφου τους συντάκτες παρόμοιων κειμένων.

Η συγγραφέας Τζούλια Γκανάσου, μιλώντας στο Liberal.gr για τα μύχια και άδηλά της στη γραφή, αποκαλύπτει τα πάντα για το καινούργιο βιβλίο της που θα κυκλοφορήσει, όπως και τα άλλα βιβλία της, από τις εκδόσεις Γκοβόστη με τίτλο «Γόνιμες Μέρες», τις ιστορίες, τους ήρωές της, τις εμμονές και την τελετουργία της γραφής. <b> Συνέντευξη στην Ελένη Γκίκα. </b>