Αναμένουμε τον σωτήρα που θα απεχθάνεται το ελληνικό ποδόσφαιρο. Σήμερα τουλάχιστον δεν θα είναι δύσκολο να βρούμε κάποιον που να πληροί αυτό το κριτήριο.

Η απλή αναλογική, ο κατακερματισμός του πολιτικού τοπίου, η αδυναμία να συγκρατηθούν το δεξιότερο και το αριστερότερο ακροατήριο, τα οικονομικά και κοινωνικά θέματα οδήγησαν 36 κόμματα να διεκδικούν ψήφο.

Έστω το όνειρο του Ανδρουλάκη πραγματοποιείται και προκύπτει συγκυβέρνηση. Πώς θα εξελισσόταν η διακυβέρνηση σε κάθε περίπτωση; 

Τα συνθήματα στις διαδηλώσεις είναι εναντίον των ιδιωτικοποιήσεων. Δεν είναι «ναι στην αξιολόγηση», «κάτω τα παρεάκια», «όχι στον θανατηφόρο συνδικαλισμό». Είμαστε άραγε σε αδιέξοδο;

«Η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι εγγενώς επικίνδυνη ή επιβλαβής», επισημαίνει ο καθηγητής Μανούσος Μαραγκουδάκης. Συνέντευξη στον Χ. Θ. Παναγόπουλο.

Η εξοικείωση με τη σεξουαλική βία οδηγεί στο να θεωρείται «κάτι σαν πλάκα» μία πράξη χωρίς ηθικούς φραγμούς, όπως είπαν οι 15χρονοι που βίαζαν τον συμμαθητή τους.

Κάθε φορά που το κράτος θα επιχειρεί να βάλει κανόνες, οι δομές θα αντιστέκονται, λέει στο Liberal o Μ. Μαραγκουδάκης. Συνέντευξη στον Γ.Φιντικάκη.

Το φαινόμενο των social media που κανιβαλίζουν πολιτικούς, θεσμούς και πρόσωπα είναι ένας ψηφιακός όχλος για τον οποίο έχει γράψει ο Le Bon με μεγάλη διορατικότητα. Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης μειώνεται η ατομική υπευθυνότητα και από την άλλη πολλαπλασιάζεται και εντείνεται το απρόσωπο των συναισθημάτων. Είναι εύκολο κάποιος από τη ψηφιακή του φούσκα να συμπεριφερθεί όπως ένα άτομο που βρίσκεται εν μέσω παθιασμένου πλήθους. Ποια η διαφορά στη συμπεριφορά μεταξύ του αστικού, κεντρώου χώρου και των άκρων.

Γνωστό αντιμνημονιακό σύνθημα που δονούσε τις πλατείες των Αγανακτισμένων για να υποστηρίξει ότι ακόμα και το 2013 συνεχίζαμε να έχουμε χούντα, αλλά τόσο αληθινό ως δήλωση. Η Χούντα τελείωσε το 1974, μετά από την Τουρκική εισβολή στην Κύπρο και την ανικανότητά της να διαχειρισθεί την κρίση. Όμως ενώ όλοι ήξεραν αυτό το προφανές αίτιο της πτώσης της, στη μεταχουντική δημόσια σφαίρα επικράτησε η πεποίθηση ότι ήταν το Πολυτεχνείο η αιτία της πτώσης του καθεστώτος - μία ημι-αλήθεια.

Ένα σύνηθες χαρακτηριστικό των πολεμικών αντιπαραθέσεων και συγκρούσεων μεταξύ κρατών είναι η παρανόηση των προθέσεων και των στόχων του αντιπάλου. Πραγματικά, είναι δύσκολο να βρούμε κάποιον πόλεμο, όσο πίσω και αν ανατρέξουμε στην ιστορία της ανθρωπότητας, που να μη χαρακτηρίζεται από παρανόηση των θέσεων και της στάσης του αντιπάλου – ελλείμματα που «αναπληρώνονται» από ευσεβείς πόθους και αβάσιμες βεβαιότητες. 

Η γενικευμένη ανοχή στην πολιτική βία είναι η βαθιά καχυποψία ή ακόμη και αντιπάθεια της Αριστεράς για την κοινοβουλευτική δημοκρατία στην Ελλάδα. Όσοι υποστηρίζουν αυτό τον χώρο πιστεύουν ότι έτσι κρατείται ζωντανό το πνεύμα των μαχών στο Γράμμο και το Βίτσι. Ότι ο εμφύλιος δεν τελείωσε το 1949, αλλά συνεχίζεται με άλλα μέσα.

Η επιλεκτική βυζαντινή κληρονομιά, η άρρηκτη διασύνδεση Εκκλησίας και Κράτους, οι ρωσικές θρησκευτικές σέκτες και κινήματα που δεν υποστήριξαν φιλελεύθερες πολιτικές ιδέες (όπως πχ ο προτεσταντισμός στη Δύση), είναι μερικά από τα στοιχεία που διαχωρίζουν ιστορικά τη Ρωσία από τη Δύση. Η σοβιετική εμπειρία κατέδειξε τη συνέχεια αρκετών παραδοσιακών προεπαναστατικών ρωσικών μοντέλων, ενώ μετά τη πτώση του κομμουνισμού, παρά τις πολλές λαϊκές κινητοποιήσεις, η εισαγωγή δημοκρατικών θεσμών έγινε από το κράτος και όχι από την κοινωνία των πολιτών.

Η πρώτη ομάδα, γύρω στο 20% της ελληνικής κοινής γνώμης συγκεντρώνει άτομα δεξιάς πολιτικής ταυτότητας και θαυμάζει τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του Πούτιν, όπως ισχυρός ηγέτης και αμείλικτος πολέμαρχος. Ο δεύτερος πόλος, ευρύτερος απ' τον πρώτον (30%-40%), αλλά λιγότερο συμπαγής, συγκεντρώνει άτομα αριστερής πολιτικής ταυτότητας και απεχθάνεται την ίδια τη Δύση και ό,τι κακό αυτή αντιπροσωπεύει στα δικά τους μάτια.

Πώς είναι δυνατόν η πιο «δυτική» χώρα των Βαλκανίων να έχει προσπεραστεί από σχεδόν όλους του βόρειους γείτονές της σε θέματα ατομικών ελευθεριών; Πώς είναι δυνατόν ένας λαός που τείνει να ταυτίζει τη «πειθαρχία» με τον φασισμό, και κάθε περιορισμό στην ατομική συμπεριφορά «κατάφορη παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων» να απολαμβάνει λιγότερες ελευθερίες από τους βόρειους γείτονές του;

Η «εξέλιξη» των έμφυλων σχέσεων, εξαιρετικά έντονη στην Δύση και πολύ λιγότερο αλλού, δεν συμπεριλαμβάνει κάθε πτυχή της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Βαθύτερα ανθρώπινα συναισθήματα όπως η επιθυμία για κυριαρχία, ο φθόνος, η ζήλια, η εχθροπάθεια, παρουσιάζουν μια σταθερότητα μέσα στον χρόνο, διατρέχοντας κάθε κοινωνικό πρότυπο και αποδεχτή διαπροσωπική συμπεριφορά. Η «εκδικητική» ή «μη συναινετική πορνογραφία», ή πιο σωστά η «εικονική σεξουαλική κακοποίηση» ανήκει σε αυτήν την κατηγορία.

Είναι φυσικό ο εντοπισμός συμμοριών ανηλίκων με εξαιρετικά βίαιη συμπεριφορά να συγκεντρώσει την προσοχή και το ενδιαφέρον μας, με το προφανές ερώτημα αν το φαινόμενο αποτελεί εξαίρεση στον κανόνα ή εάν η δημιουργία συμμοριών αποτελεί την κορυφή ενός παγόβουνου επιθετικότητας και αντικοινωνικότητας. Η απάντηση βρίσκεται κάπου στη μέση, αλλά όχι όπως θα φανταζόταν κανείς.

Tα μέτρα εναντίον του αντιεμβολιασμού θα πρέπει να πλαισιωθούν από ένα ξεκάθαρο μήνυμα: Ο εμβολιασμός δεν αποτελεί ατομικό δικαίωμα, αλλά ατομική υποχρέωση προς το κοινωνικό σύνολο. Όπως δεν επιτρέπουμε σε κάποιον να οδηγεί χωρίς να φορά την ζώνη ασφαλείας ή το κράνος του, έτσι και ο εμβολιασμός θα πρέπει να θεωρηθεί καθήκον.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης που έχει αποτελέσει τον πιο σημαίνοντα στόχο της εχθροπάθειας του ΣΥΡΙΖΑ, έκανε ένα «δώρο» στην παράταξη που τον κυνήγησε, δηλώνοντας ότι «είμαστε αντίπαλοι, όχι εχθροί». Είναι δυνατό να αποτελέσει την απαρχή μιας νέας εποχής ευγενικής κοινοβουλευτικής συμπεριφοράς; Θα βρει η κίνηση του Γεωργιάδη μιμητές;

H αναγνώριση της Γενοκτονίας ενδυναμώνει και επιταχύνει μία διαδικασία που είναι εγγεγραμμένη στην ληξιαρχική πράξη γέννησης της σύγχρονης Τουρκίας: Την αυτονόμηση της χώρας τόσο από τη Δύση, όσο και τον Αραβικό κόσμο, και την ανάπτυξη της χώρας ως κεντρομόλα δύναμη συγκρότησης ενός αυτόνομου πολιτισμού δίπλα στον Δυτικό, τον Ισλαμικό και τον Σλαβικό.

Ενώ υπάρχουν πράγματι «ιδεολογικοί» λόγοι που κινητοποιούν κάποιους ανθρώπους να συμμετάσχουν στα κορονοπάρτυ ως εκδήλωση αντίδρασης, οι περισσότεροι συμμετέχοντες δήλωναν την επόμενη ημέρα: «απλώς πέρασα για λίγο», «κρατούσα αποστάσεις», «ήμουν προσεκτικός» κ.ά. Με άλλα λόγια, για να παραφράσω τον Morrissey, ήταν άτομα που ήθελαν απλώς να «βγουν έξω, εκεί που υπάρχει μουσική και άνθρωποι, και είναι νέοι και ζωντανοί».

Ενώ η δημοκρατία της ευθύνης έχει ανασυγκροτηθεί, το άλλο στρατόπεδο, το στρατόπεδο του φρονήματος έχει μεταλλαχθεί. Από τις τάξεις του όλο και περισσότερο ξεπροβάλουν νιχιλιστικές κινηματικές ομάδες και λόγοι που απορρίπτουν τη θεσμική δημοκρατία και επιζητούν την καταστροφή της, χωρίς να κομίζουν κάποιο εναλλακτικό πολιτικό ή κοινωνικό όραμα.

Ανεξάρτητα το ένα από το άλλο, τόσο ο Covid19, όσο και το κίνημα Me Too, πυροδοτούν κοινωνική «αναστάτωση». Το τέλος αυτής της διπλής κρίσης, θα έχει για την ζωή μας θετικές και αρνητικές επιπτώσεις. Και αν ο μεγάλος νικητής θα είναι ο συγκροτημένος και αυτοπειθαρχούμενος εαυτός, αλλά και το τεχνοκρατικό κράτος-προστάτης, οι μεγάλοι ηττημένοι θα είναι ο αυθορμητισμός και η σωματικότητα της κοινωνικής διάδρασης.

Αυτό που διαφοροποιεί την Ελλάδα από τις υπόλοιπες ευρωπαϊκές περιπτώσεις είναι η μακρά διάρκεια του φαινομένου της ακρο-αριστερής τρομοκρατίας και βίας που έχει κατορθώσει να παραμένει ζωντανό εδώ και σαράντα πέντε χρόνια. Αυτή η βία επιζητεί την εμπέδωση κλίματος ανασφάλειας, ότι το δημοκρατικό, κοινοβουλευτικό πολίτευμα δεν είναι αδιαμφισβήτητο, αλλά ευάλωτο, και ότι μία εναλλακτική πρόταση είναι πάντοτε διαθέσιμη.