Ο πόλεμος στην Ουκρανία οδήγησε ορισμένους ειδικούς να κηρύξουν το τέλος της παγκοσμιοποίησης. Το ακούσαμε αυτό μετά την 11η Σεπτεμβρίου, μετά τη Μεγάλη Ύφεση, μετά τον εμπορικό πόλεμο ΗΠΑ/Κίνας και ξανά μετά τον Covid, και καμία από αυτές τις προβλέψεις δεν έχει επιβεβαιωθεί.<b>Γράφει ο Scott Sumner</b>

Οι επενδύσεις, οι νέες και καλοπληρωμένες θέσεις εργασίας που ανοίγονται, οι ευκαιρίες που προκύπτουν από την καινοτομία και την ψηφιακή τεχνολογία, αποτελούν τα εχέγγυα για το γέμισμα της περίφημης «τσέπης του κοσμάκη». Ένα γέμισμα, που θα προκύπτει από την ανάπτυξη και το νέο παραγόμενο πλούτο και όχι από το δανεικό επίδομα. H Ελλάδα μεταμορφώνεται. Ίσως πιο αργά, από όσο θα ήθελαν ορισμένοι.

Ανεβαίνει μισό ευρώ η τιμή του ψωμιού, πέφτει μισή μονάδα η ΝΔ στις δημοσκοπήσεις. Θέλει δέκα ευρώ παραπάνω για να γεμίσει το ρεζερβουάρ, απομακρύνεται η ΝΔ δυο μονάδες από το όριο της αυτοδυναμίας. Ο ένας πολιτικός πόλος πέφτει και απομακρύνεται, ο άλλος πόλος ούτε ανεβαίνει ούτε πλησιάζει, ιδού μια χαριτωμένη απεικόνιση της πολιτικής μας ζωής. Εδώ ο ποιητής σηκώνει τα χέρια, το ίδιο και ο αναλυτής.

Φταίνε οι νεκροί Ουκρανοί. Ποιος τους είπε να πάνε και να πέσουνε πάνω στις σφαίρες; Και γιατί αντιστάθηκαν; Θα έπρεπε, κανονικά, να ραίνουν με ροδοπέταλα τους απελευθερωτές τους. Αλλά περισσότερο φταίνε οι ΗΠΑ. Πάντα φταίνε οι ΗΠΑ. Είναι η προσωποποίηση του κακού. Δεν ξέρω αν το ξέρετε, αλλά ο Βλαδίμηρος ο Πούτιν δεν πολεμάει μόνο τους Ναζί στην Ουκρανία. Πολεμάει και τον Αντίχριστο. Αντέχει, άραγε, τόση τρικυμία το κρανίο του ανθρώπου;

Μόλις χθες γράφαμε, σχολιάζοντας τα ευρήματα της έρευνας της Public Issue για τις τάσεις της ελληνικής κοινής γνώμης για τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ότι το ποσοστό που δηλώνει δυσαρεστημένο από την κυβέρνηση σε σχέση με αυτό που δηλώνει ικανοποιημένο, δημιουργεί τον συνειρμό των κοινωνικών και πολιτικών συσχετισμών όπως αυτές αποτυπώθηκαν στο δημοψήφισμα του 2015.

Όπως ο Στάλιν, επιχειρώντας να κερδίσει την Ανατολική Ευρώπη, έχασε την Δυτική Ευρώπη, παρ&apos; ότι υπήρχαν παντοδύναμα κομμουνιστικά κόμματα, έτσι και ο Πούτιν επιχειρώντας να κερδίσει την Ουκρανία, χάνει την Ευρώπη. Ως νέος «Στάλιν» λειτουργεί επιταχυντικά για την ευρωπαϊκή ιδέα και την ενοποίηση. Τα ευρωπαϊκά ταμπού σπάνε, η ρωσική εισβολή λειτουργεί ως «ηλεκτροσόκ» και φέρνει πιο κοντά κορυφαία και δύσκολα ζητήματα, ακόμη και αυτό της ομοσπονδιοποίησης, λέει στο Liberal o βουλευτής της ΝΔ Δημήτρης Καιρίδης με αφορμή τη σημερινή Σύνοδος Κορυφής. <b> Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη </b>

Είναι τραγικό ο Διονύσης Σαββόπουλος με τον Στάθη Δρογώση να προσπαθούν να μαζέψουν τραγουδιστές για μια συναυλία υπέρ της Ουκρανίας και να βρίσκουν κλειστές πόρτες. Και είναι ακόμα τραγικότερο να σπεύδουν μπουλουκηδόν μερικοί διάσημοι τραγουδιστές, στη δύση της καριέρας τους, να δηλώνουν συμμετοχή σε μια συναυλία με σλόγκαν «ειρήνη είναι η απάντηση, όποια κι αν είναι η ερώτηση». Ένα σλόγκαν ανήθικο, προσβλητικό, υποκριτικό, κυνικό.

Όταν ο Κυριάκος Μητσοτάκης δηλώνει με απόλυτο τρόπο, πως οι εκλογές θα γίνουν στο τέλος της τετραετίας και δεν θα αλλάξει ο εκλογικός νόμος, αυτός που τσιμπιέται να δει αν ονειρεύεται, είναι ο καθένας από μας. Η θέση αυτή συγκρούεται με την εμπεδωμένη εντύπωση των πολιτών και των πολιτικών (υπουργών και βουλευτών περιλαμβανομένων) πως στη χώρα μας, η θητεία μιας κυβέρνησης είναι ο χρόνος που ξοδεύεται ανάμεσα σε δυο εκλογικές αναμετρήσεις.

Η συνεργασία με τη Ρωσία δεν αποτελεί πλέον ζήτημα νομικής απειλής λόγω κυρώσεων, ούτε απλώς ζήτημα εταιρικής ευθύνης. Έχει γίνει ένα πολύ πιο θεμελιώδες ζήτημα ηθικής. <b>Γράφουν οι Andriy Boytsun, Dmytro Yablonovskyi και Oleksandr Lysenko.</b>

Αν πιστεύετε ότι ένας φρικτός πόλεμος που μαίνεται, ένας λαός που θρηνεί χιλιάδες νεκρούς και αντιστέκεται, μπορεί να συγκινήσει την αριστερά, όπως τη συγκινεί η βασανισμένη ύπαρξη του Κουφοντίνα, είστε εκτός τόπου και χρόνου. Ξεφυλλίζοντας την εφημερίδα που εκφράζει και εκφράζεται από τη θέση της Ν. Μποφίλιου «πάντα με τον άνθρωπο» παρασύρεσαι σε ένα άλλο σύμπαν, όπου ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν έχει προσφυγιά που να αναδεικνύεται με σπαρακτικές φωτογραφίες και εκκλήσεις για αλληλεγγύη και&#8230; «Αθρωπιά».

Οι τιμές της ενέργειας και των τροφίμων θα κρίνουν τις πολιτικές εξελίξεις. Οι πολίτες κατανοούν ότι η ευθύνη βαραίνει την αδυσώπητη δίψα της ρωσικής ολιγαρχίας για περισσότερα κέρδη, αλλά την ώρα που φτάνει ο λογαριασμός του ρεύματος στο σπίτι δεν μειώνεται το τιμολόγιό του με το να σκεφτεί κανείς ποιος πληρώνει το χαβιάρι στο τραπέζι του Πούτιν. Οι λαϊκιστές ακονίζουν τα μαχαίρια τους. Δεν έχουν λύσεις, αλλά διαθέτουν απεριόριστο μίσος για τον καπιταλισμό.

Το πλεονέκτημα επί του πεδίου το έχουν οι Ρώσοι εισβολείς, λόγω της συντριπτικής υπεροπλίας. Αυτή είναι η μια όψη του νομίσματος. Η άλλη όψη είναι πως η αντίσταση των Ουκρανών, επειδή αποτέλεσε έναν απρόβλεπτο παράγοντα, εξελίσσεται σε ρυθμιστή της κατάστασης, όχι μόνον επί του πεδίου, στον βαθμό που οδηγεί το ρωσικό επιτελείο και τον ίδιο τον Πούτιν σε συνεχή ανασχεδιασμό της τακτικής τους, αλλά και του στρατηγικού στόχου. Το πότε θα τερματιστεί ο πόλεμος ουδείς το γνωρίζει.

Στην τελευταία έρευνα της Public Issue για τις στάσεις της κοινής γνώμης απέναντι στον πόλεμο στην Ουκρανία αξίζει να σταθούμε στο εύρημα που αφορά το πως αντιλαμβάνεται η κοινή γνώμη το συμφέρον της χώρας στη σύγκρουση. 65% πιστεύουν ότι η χώρα πρέπει να κρατήσει ουδέτερη στάση. Είναι πραγματικά εντυπωσιακό που προκρίνεται η ουδετερότητα, όταν το σταθερό και διαχρονικό παράπονο της ελληνικής κοινής γνώμης είναι ότι οι εταίροι μας τηρούν πολιτικές ουδετερότητας απέναντι στην Τουρκία και τη Βόρεια Μακεδονία.

Το σύνθημα «είμαστε με τον άνθρωπο και την ειρήνη», μετά από τη σφαγιαστική Ρωσική εισβολή, φαντάζει τόσο υποκριτικό. Οι υποκριτές που χρησιμοποιούν αυτό το σύνθημα και το κοτσάρουν από τα πανό των διαδηλώσεων τους, μέχρι τους λογαριασμούς τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και από τις συνεντεύξεις τους μέχρι τις εκδηλώσεις του γελοίου ακτιβισμού τους, δεν απαντούν στο βασικό και λογικό ερώτημα, που εγείρεται αμέσως μετά το άκουσμα του συνθήματος. Με ποιον άνθρωπο είμαστε;

Θυμάμαι το 2012-15 τον Γιώργο Τράγκα να βγάζει πύρινους λόγους σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα υπέρ της επιστροφής στη δραχμή. Και τώρα που μάθαμε την ανά τον κόσμο περιουσία του σε ακίνητα και σκληρό νόμισμα, ένα πράγμα αναρωτιέμαι. Έτσι και η χώρα είχε ξαναγυρίσει στη δραχμή, τι θα είχε αγοράσει ο Γιώργος από την καθημαγμένη χώρα μας με το επιχειρηματικό του δαιμόνιο; Το ένα πέμπτο της Αττικής, τη μισή Πελοπόννησο ή το ένα τρίτο των Επτανήσων;

Η εισβολή στην Ουκρανία έφερε τη Ρωσία στα πρόθυρα της χρεοκοπίας. Τα επιτόκια έχουν διπλασιαστεί, το χρηματιστήριο έχει κλείσει και το ρούβλι έχει υποχωρήσει στο ιστορικά χαμηλότερο του επίπεδό. Επίσης, δεν είναι μόνο το στρατιωτικό υλικό αυτό που κοστίζει χρήματα. Μπορεί να ακούγεται παράξενο, ακόμη και δυσάρεστο, αλλά οι κυβερνήσεις και οι οικονομολόγοι αποδίδουν χρηματική αξία σε κάθε ανθρώπινη ζωή. <b> Του Renaud Foucart. </b>

Σε μια από τις πιο γνωστές φωτογραφίες του, τραβηγμένη τον Αύγουστο του 2009, στη Σιβηρία, ο πρόεδρος Πούτιν εμφανίζεται να ιππεύει ένα άλογο ημίγυμνος, χωρίς να φορά μπλούζα, επιδεικνύοντας το γυμνασμένο σώμα του. Σε βίντεο που κυκλοφόρησε πρόσφατα, μετά την εισβολή, ο Βολοντιμίρ Ζελένσκι εμφανίζεται με το συγκρότημά του, το 2010, ντυμένος προκλητικά μ&apos; ένα δερμάτινο κολάν και φορώντας ψηλοτάκουνες γόβες.

Καρπενήσι Ιούνιος 2021, κεντρική πλατεία. Μόλις έχει λήξει το πρώτο σκληρό lockdown. Οι ντόπιοι κοιτούν αποσβολωμένοι, καμιά 30αριά μέλη αριστερών συλλογικοτήτων, που διαδηλώνουν ενάντια στις ανεμογεννήτριες στα Άγραφα, απαιτώντας «ελεύθερα αγέρωχα βουνά». Το πανό γράφει: «Λεηλατούν τα Άγραφα για τα κέρδη των μονοπωλίων. Απαιτούμε φτηνό ρεύμα για τον λαό».Τώρα μπορούμε να το πούμε ελεύθερα. Μας έπιασαν στον ύπνο σαν τις μωρές παρθένες. Δεν ήταν το πάθος αυτό που τους κινητοποιούσε.

H γελοιότητα των αγωνιστικών πράξεων ακτιβισμού των ημιπιτσιρικάδων του ΣΥΡΙΖΑ, του ΚΚΕ και του λεγόμενου αντιεξουσιαστικού χώρου δεν έχει προηγούμενο. Ο εμπνευστής του όρου είναι ο πρώην πρόεδρος της Βουλής στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ Ν. Βούτσης, που είχε περιγράψει τους ημιπιτσιρικάδες, σαν ανθρώπους μικρότερους σε ηλικία των 40 ετών, που ανεβαίνουν πάνω σε μηχανάκια και πετούν προκηρύξεις. Με την ίδια λογική κινούνται και οι ημιπιτσιρικάδες, που ήδη έχουν επιβραβευτεί από τους κομματικούς σχηματισμούς τους.

Ο κ. Μανώλης Ανδρουλάκης ήταν ο τελευταίος διπλωμάτης που εγκατέλειψε την ηρωική Μαριούπολη. Αυτά που έλεγε όταν ήταν εκεί δεν άρεσαν στους εκπροσώπους του Πούτιν στην Ελλάδα. Και οι εκπρόσωποι του Πούτιν στην Ελλάδα είναι πολλοί, με προεξάρχοντες τους αριστερούς και τους τραμπικούς δεξιούς, το νέο «φρούτο» του διαδικτύου. H αλήθεια πάντα πονά. Και η αλήθεια είναι πως τα εγκλήματα πολέμου που διαπράττει ο Πούτιν στην Ουκρανία έχουν κοινά χαρακτηριστικά με τις πρακτικές των ναζιστών του Χίτλερ.

Δεν θέλω να πω κάτι άσχημο για την ανθρώπινη φύση, αλλά όλα συνηθίζονται. Και ο πόλεμος και οι θάνατοι και τα κρούσματα και οι ξαπλωμένοι στην εντατική. Θυμηθείτε με τι αγωνία κοιτάζαμε τον αριθμό των κρουσμάτων και των θανάτων πριν δυο χρόνια, δείτε και πως αντιδρούμε σήμερα. Μετά από τέσσερις βδομάδες αρχίζω να βλέπω τα ίδια σημάδια και για το Ουκρανικό. «Παίξτε ρε παιδιά στις τηλεοράσεις και κάτι άλλο, μπουχτίσαμε από πόλεμο» μου λένε στον δρόμο.

Ένα Αιολικό στην Εύβοια παράγει φθηνότερη ενέργεια απ? ότι μία πετρελαιοπηγή στην έρημο της Σαουδικής Αραβίας. Ο άνεμος και ο ήλιος είναι για την Ελλάδα ό,τι το πετρέλαιο για τη Μέση Ανατολή. Η μεγάλη ευκαιρία της χώρας είναι ότι σήμερα υπάρχει μία κυβέρνηση που μπορεί να εκπονήσει και να υλοποιήσει ένα πραγματικά φιλόδοξο πρόγραμμα και με στόχο της ενεργειακή μας ανεξαρτησία. Φθηνή ενέργεια για όλους σε πέντε χρόνια! Αυτός είναι ένας ρεαλιστικός στόχος. Είναι ένας εθνικός στόχος!

Το παράδειγμα του προγράμματος των υποτροφιών που προσφέρει για έβδομη συνεχή χρονιά η Ένωση Εφοπλιστών Ναυτιλίας Μικρών Αποστάσεων, έρχεται να αποδείξει με ηχηρό τρόπο ότι η συγκεκριμένη ένωση, αναγνωρίζει την ευθύνη που της αναλογεί απέναντι στην κοινωνία, προσφέροντας υποτροφίες σε νέους ανθρώπους. Οι υποτροφίες αυτές λαμβάνουν υπ&apos; όψιν τους, τόσο τις ακαδημαϊκές επιδόσεις των υποψηφίων, όσο και τα κοινωνικά και οικονομικά κριτήρια.

Δεν ξέρω τι θα κάνει η κυβέρνηση, αλλά με την τροπή που έχουν πάρει τα πράγματα η ουσιαστική αύξηση του κατώτατου μισθού είναι απολύτως απαραίτητη. Το &apos;χει εξαγγείλει, θα πείτε, οπότε θα γίνει από τον Μάιο. Ναι, αλλά πρέπει να είναι τέτοια, που ο μισθωτός να την καταλάβει. Να νιώσει ότι αν και δεν θα καλύπτει τις απώλειες που έχει υποστεί, τουλάχιστον έχει μια κυβέρνηση που τον νοιάζεται. Που προσπαθεί. Να μην νιώσει ο εργαζόμενος ότι η κυβέρνηση τον εγκαταλείπει.