Πολλοί «είδαν» το κοσμοϊστορικό Brexit με τα γυαλιά του ιδεολογικού προσανατολισμού τους -ή της ιδεοληψίας τους. Άλλοι εξ αυτών απεφάνθησαν ότι φταίει ο δήθεν νεοφιλελευθερισμός της Ευρώπης. Άλλοι βρήκαν ευκαιρία να (ξανα)επιτεθούν στην ΕΕ χτυπώντας τη γραφειοκρατία των Βρυξελλών.

Το «αστείο» στην ελληνική υπόθεση, αν μπορούμε να βρούμε ένα αστείο σε μία τόσο τραγική ιστορία, είναι ότι το «γύρισμα» της αγοράς δεν είναι τόσο δύσκολο όσο μοιάζει. Από την μία ημέρα στην άλλη το κλίμα μπορεί να αλλάξει, αρκεί να αποκατασταθεί η εμπιστοσύνη. Κι εδώ ακριβώς βρίσκεται το πρόβλημα: Η «εμπιστοσύνη» είναι άγνωστη λέξη γι\\' αυτή την κυβέρνηση.

Αν ποτέ έβαζα λεζάντα σε ένα βίντεο \\\"Διαδώστε\\\" θα ήταν αυτό που δημοσιεύουμε σήμερα και πραγματικά θέλω να το δει όσο γίνεται περισσότερος κόσμος. Ειλικρινά, εμένα προσωπικά αυτά τα 20 δευτερόλεπτα του βίντεο κυριολεκτικά με γονάτισαν. <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Το προηγούμενο Σάββατο ο Α. Τσίπρας, στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ, έβαλε την αντιμνημονιακή φορεσιά του και λάβρος επιτέθηκε στις νεοφιλελεύθερες Ευρωπαϊκές δυνάμεις. Με την ίδια ευκολία φόρεσε την Τρίτη το φιλοευρωπαϊκό κοστούμι του και συμμετείχε στην Σύνοδο των Ευρωπαίων σοσιαλιστών...

Αναρωτιέμαι, πώς θα ήταν τα πράγματα, αν ο ΣΥΡΙΖΑέδινε μια μάχη με ρεαλιστικούς στόχους, αν μίλαγε στην κοινωνία με όρους αλήθειας και αν, εκτός από τα οικονομικά προτάγματα, είχε ακολουθήσει μια εναλλακτική πρόταση διακυβέρνησης σε μια σειρά από ζητήματα (θεσμικά και άλλα) που θα έκανε τη διαφορά από τους προηγούμενους.

Η δεύτερη μέσα σε λίγα χρόνια μεγάλη -και υπαρξιακή αυτή τη φορά- κρίση της Ευρώπης βρίσκει πάλι την Ελλάδα απαράσκευη. Σωστή ήταν η παρατήρηση του πρωθυπουργού στην πρόσφατη Σύνοδο και με αφορμή το βρετανικό δημοψήφισμα, ότι οι ηγέτες χρειάζεται να είναι προετοιμασμένοι δια πάν ενδεχόμενο. Η δική μας ηγεσία έχει προετοιμαστεί για όλα τα ενδεχόμενα ή συνεχίζουμε και όπου βγει;\r\n\r\n

Οι περισσότεροι πολίτες πιστεύουν ακράδαντα ότι η τύχη τους βρίσκεται στα χέρια της κυβέρνησής «τους» (διαχρονικά), των τραπεζών «τους», των εργοδοτών «τους», σε χέρια ελληνικά εν πάση περιπτώσει. Ούτε που φαντάζονται ότι δεν υπάρχει εθνική κυριαρχία σχεδόν σε τίποτε.

Η κυβερνητική εκπρόσωπος υπεραμύνεται της απλής αναλογικής θεωρώντας ότι διευρύνει τη λαϊκή κυριαρχία, και αποποιείται τον ισχυρισμό ότι η ψήφος στα 17 θεσπίζεται εκ του πονηρού. Αναφέρει ότι το πόρισμα της επιτροπής εμπειρογνωμόνων για τις εργασιακές σχέσεις, θα είναι έτοιμο αρχές Σεπτεμβρίου. <b>Συνέντευξη στον Γιάννη Σιδέρη.<\/b>

Η ΕΕ ζει τη μεταβατική αβεβαιότητα μιας νέας εποχής και, με αφορμή το Brexit, είναι, πλέον, υποχρεωμένη να κάνει απολογισμό πορείας και να προετοιμάσει αναθεωρήσεις. Με άλλα λόγια, αναζητά νέο ρόλο και νέο αφήγημα. <b>Γράφει ο Γιώργος Φλωρίδης.<\/b>

Γιατί τα κάνουν όλα αυτά; Γιατί μεταφέρουν στα «γονίδια» της Αριστεράς, όλα τα ταπεινά χαρακτηριστικά του έθνους: Tην κουτοπονηριά, τον επαρχιωτισμό, το θράσος και την ανευθυνότητα απέναντι στους υπόλοιπους. Συγκροτούν, με λίγα λόγια, ένα μίγμα μικροπολιτικής χωρίς να νοιάζονται παρά μόνο για μικρές ομάδες ειδικών συμφερόντων

Χτες ήταν η Ηλεκτρονική Αθηνών, σήμερα είναι ο Μαρινόπουλος, αύριο θα είναι κάποιος άλλος. Αυτή η λαίλαπα δεν σταματάει εύκολα και δεν πρόκειται να βγει κάτι καλό απ’ όλη αυτήν την ιστορία. Ο χορός των αυταπατηθέντων και εξαπατημένων θα τελειώσει με την τελευταία ψευδαίσθηση: Ότι η δραχμή θα φέρει την πολυπόθητη ανάπτυξη…

Ολόκληρο το τίμημα που δίνει η Cosco για την εξαγορά του ΟΛΠ θα δαπανηθεί για τις μετατάξεις των λιμενεργατών. Αυτή είναι μια κυβερνητική πολιτική επιλογή για την οποία δεν ακούστηκε καμία φωνή διαμαρτυρίας από την αντιπολίτευση. Το επιχείρημα πως κατά παρόμοιο τρόπο ρυθμίστηκε και το ανάλογο θέμα της ιδιωτικοποίησης της «Ολυμπιακής Αεροπορίας» είναι σαθρό...

Ειδήσεις από τη γείτονα χώρα όπως αυτές παρουσιάζονται από το βουλγάρικο Tύπο.

Κάποιοι πιστεύουν ότι η συμμετοχή της χώρας τους σε μια προχωρημένη οικονομική ένωση, όπως είναι η Ε.Ε., μπορεί να ανακληθεί οποτεδήποτε αζημίως, όπως όταν συμμετέχει κανείς σ’ ένα σωματείο ή ένα σύλλογο, κι όταν διαφωνεί ή δεν του αρέσει, μπορεί να σηκωθεί να φύγει. <b>Γράφει ο Παναγιώτης Γκλαβίνης.<\/b>

Όποιος μετά το Eurogroup της 24ης Μαΐου τολμούσε να γράψει ή πει ότι το ζήτημα ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους παραπέμφθηκε στις καλένδες ήταν εχθρός της κυβέρνησης. Ενδεχομένως και της χώρας. Ερχόταν σε αντίθεση με τους πανηγυρισμούς Τσίπρα λίγες ημέρες μετά, όταν θεωρούσε μεγάλη επιτυχία τ\\' αποτελέσματα του Eurogroup.

Μετά από τετράμηνες εντάσεις, αντιπαραθέσεις, κοινωνικές κινητοποιήσεις και δραματοποίηση της διένεξης για το επίμαχο εργασιακό νομοσχέδιο, στην άκρη του τούνελ φαίνεται φως, με την πρωτοβουλία που πήρε η κυβέρνηση για την έναρξη ουσιαστικών διαβουλεύσεων με τους κοινωνικούς εταίρους.<b>Γράφει η Ήρα Φελουκατζή.<\/b>

Εκτός αν πιστεύει κανείς στην παρθενογένεση, τα γεγονότα, όπως και τα όντα έρχονται εξ αιτίας. Δηλαδή, όσο κι αν δεν αρέσει στις αιτίες, τα γεννάνε αιτίες. Το Brexit όπως και η pre grexit κατάσταση που ζει η χώρα έχουν αιτίες με ονοματεπώνυμο.

Κάθε Παρασκευή θάβει μια Πέμπτη. Η ωραία φράση του Τζόυς περιγράφει λιτά την αδυσώπητη και αναπόδραστη μοίρα μας. Ερχόμαστε στη ζωή με ημερομηνία λήξης. Όμως, ό,τι και να λένε οι συγγραφείς, οι αναλυτές και επαΐοντες, ο θάνατος παραμένει κάτι απαράδεκτο και ακατανόητο. Πολύ περισσότερο όταν είναι ξαφνικός και βίαιος σαν τον νέο χαλασμό δίπλα μας.

Σηκώθηκα και σήκωσα τις περσίδες στο παράθυρο. Τελικά δεν με ξύπνησε η φύση με τη γλυκιά φασαρία της, αλλά για μια ακόμα φορά οι πράξεις των πλασμάτων της νύχτας στην παρά φύση κατάσταση που ζούμε. Η ριπή ακούστηκε πάρα πολύ κοντά. <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Αργά ή γρήγορα θα διαπιστώσουμε ότι οι τρομοκράτες της Κωνσταντινούπολης μεγάλωσαν, όπως και οι άλλοι, σε κάποια δυτική χώρα. Κι ακόμα, πως η επικοινωνία τους με τον ISIS δεν ήταν άμεση αλλά κυρίως «πνευματική». Ο κόσμος είναι γεμάτος από «μόνους» ανθρώπους οι οποίοι δεν χρειάζονται παρά μια ιδεοληπτική στράτευση για να δραστηριοποιηθούν

Το 2007 έγραφα για την κρίση που θα ερχότανε και γι\\' αυτά που θα συνέβαιναν με τους «άρπαγες». Η φυλή αυτή ήδη εδώ, έτοιμη να κατασπαράξει όποιον βρεθεί στον δρόμο της. Τα «κόκκινα» δάνεια είναι μόνο η αρχή! «Όταν οι άρπαγες αγοράσουν τα πάντα, τότε θα ξεκινήσουν όλα από την αρχή», έλεγε ο… μάντης Κάλχας τον Οκτώβριο του 2008…

Στο εξής, η Ε.Ε. θα προσφέρει διαφορετικά μενού. Τα μέλη της θα διαλέγουν το μενού που τους ταιριάζει και μπορούν να… πληρώσουν, αλλά δεν θα έχουν τη δυνατότητα, να μη θέλουν το ένα πιάτο και να το αλλάζουν με κάποιο άλλο. <b>Γράφει ο Παναγιώτης Γκλαβίνης.<\/b>

Στη ζωή υπάρχουν αυτοί που πωλούν και αυτοί που αγοράζουν. Υπάρχουν οι απατεώνες και οι εξαπατημένοι. Οι ψεύτες και τα θύματα τους. Μερικές φορές όμως υπάρχει και μια άλλη κατηγορία που βρίσκεται σε μια γκρίζα ζώνη. Είναι αυτοί που θέλουν να εξαπατηθούν, που θέλουν να πειστούν από τα ψέματα του ψεύτη...

Ένα χρόνο μετά την επιβολή των capital controls υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που πιστεύουν πως οι περιορισμοί κεφαλαίων δεν συνδέονται με οτιδήποτε άλλο, παρά με την αδυναμία μεγαλοκαταθετών να σηκώσουν τα χρήματά τους. Το ενδεχόμενο οι περιορισμοί κεφαλαίων να έχουν αυξήσει το φαινόμενο της φτώχειας δεν περνάει από το μυαλό τους.