Αυτό το ερώτημα που βρίσκεται στα χείλη όλων σχεδόν τον κατοίκων στην Βενεζουέλα, αυτά τα δάκρυα και αυτός ο αναστεναγμός δεν είναι γλυκανάλατο μελόδραμα φθηνού ρομάντζου αλλά πραγματικό ξέσπασμα απελπισίας. <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Το μυστικό κρύβεται πάντα στη διαχείριση του κρατισμού ως μηχανισμού από τον οποίο οι εμπλεκόμενοι εξαρτούν είτε την επαγγελματική τους επιβίωση είτε την πολιτική τους καριέρα. Και για αυτόν ακριβώς το λόγο, ο Μητσοτάκης αντιμετωπίζεται με καχυποψία. Κάποιοι αναρωτιούνται αν είναι σε θέση να ελευθερώσει τους Έλληνες από το κράτος και κάποιοι άλλοι φοβούνται ότι είναι έτοιμος να το κάνει.

Όσοι επιμένουν να συζητούν σήμερα για το δημοσιονομικό έλλειμμα του 2009 και να αναπτύσσουν απίθανες θεωρίες συνωμοσίας περί σχεδίου καταστροφής της Ελλάδας και εθνικής προδοσίας δεν έχουν αθώες προθέσεις. Στόχος τους είναι να δημιουργήσουν ένα προπέτασμα καπνού, πίσω από το οποίο θέλουν να κρύψουν το βαρύ δημοσιονομικό έγκλημα της διακυβέρνησης Καραμανλή, που είναι η πραγματική αιτία της οικονομικής κατάρρευσης της χώρας. Γράφει ο <b>Μιχάλης Καρχιμάκης.<\/b>

\\\"Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου\\\" θα μπορούσε να είναι ο τίτλος της ιλαροτραγωδίας, που εξελίσσεται τον τελευταίο χρόνο για την ενότητα του μεσαίου χώρου. Μπορεί να ανοίγουν σαμπάνιες στο Μαξίμου, ας είναι έτοιμοι όμως και για τον πικρό καφέ... Γράφει ο <b>Ιωακείμ Γρυσπολάκης.<\/b>

Η απάτη είναι γεγονός ή αξία; Πράξη ή προσανατολισμός; Έργο παρά φύσιν ή κατηγορική προσταγή που καθοδηγεί τον άνθρωπο στην κουλτούρα και στις συνήθειές του; Ίσως ο Αλέξης Τσίπρας μας δώσει μια απάντηση το Σάββατο στη Θεσσαλονίκη. Κάποιος του είπε ότι ο καλύτερος τρόπος για να μην κινήσει υποψίες είναι να κυκλοφορεί ελεύθερος και χωρίς προφυλάξεις.

Μοναδικό αίτημα και αυτήν τη φορά η απρόσκοπτη και άμεση διενέργεια του δημοψηφίσματος ανάκλησης κατά του Προέδρου, Maduro. Γράφει ο <b>Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Πόσες πιθανότητες δίνατε πριν από μερικούς μήνες να είναι ο Τράμπ ο επόμενος πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών; Να φύγει Η Μεγάλη Βρετανία από την Ευρωπαϊκή Ένωση; Να επιχειρήσουν οι Κεμαλικοί πραξικόπημα στην Τουρκία και να αποτύχουν; Ο κόσμος μας είναι ένα καζάνι που βράζει. Πόσο ενισχυμένη μπορεί να βγει η Ελλάδα; Είμαστε έτοιμοι να αντιμετωπίσουμε τις νέες καταστάσεις;

Αυτή την στιγμή είναι επιτακτική ανάγκη να φύγει αυτή η κυβέρνηση, να οδηγηθεί η χώρα σε εκλογές. Να σταματήσει έτσι ο κατήφορος προς την απόλυτη καταστροφή. Ο κάθε ένας θα πάρει αργά ή γρήγορα το κόστος από την μεγάλη παραπλάνηση του ελληνικού λαού. Στο μεταξύ προέχει να αποτραπεί το ναυάγιο και οι τρομακτικές εθνικές συνέπειες που θα ακολουθήσουν.

Η χώρα χρειάζεται γενναίες αλλαγές και πρωτοποριακές ιδέες. Σίγουρα θα καταρρεύσει όσο διοικείται από μια ομάδα δογματικών με τόσο ισχυρά κόμπλεξ που τους εμποδίζουν ακόμα και τώρα να φορέσουν μια γραβάτα! <b>Γράφει ο Πάτροκλος Κουδούνης.<\/b>

Η νέα δημοσκόπηση του Πανεπιστημίου Μακεδονίας προκάλεσε προβληματισμό και αμηχανία σ\\' ένα τμήμα, τουλάχιστον, στελεχών και ψηφοφόρων της Νέας Δημοκρατίας. Και αυτό γιατί ναι μεν το κόμμα τους διατηρεί ένα σεβαστό προβάδισμα (δέκα μονάδων), αλλά η διαφορά με τον ΣΥΡΙΖΑ μειώθηκε (κατά μιάμιση μονάδα) συγκριτικά με την προηγούμενη μέτρηση του ίδιου φορέα.

Το πλαίσιο λειτουργίας των τηλεοπτικών σταθμών καθίσταται πλέον ασφυκτικό. Και άμεσος επόπτης είναι το Κράτος. Αυτή είναι μια από τις βασικές παρενέργειες της κατάργησης του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης. Όπως τόνισε στους νέους καναλάρχες ο Ν. Παππάς, υποχρέωση τους είναι η «αντικειμενική και με ίσους όρους μετάδοση πληροφοριών και ειδήσεων» κατά τη συνταγματική επιταγή.

Οι πολίτες που έχουν κάθε είδους ακίνητα, ακόμα και χωρίς κτίσμα, θα μισθοδοτούν σταθερά και για όσα χρόνια κατέχουν τα ακίνητα, ακόμα και σε περίπτωση δωρεάς, τους μηχανικούς, ενώ ταυτόχρονα καλούνται να πληρώσουν ένα νέο τσουχτερό χαράτσι για τα ακίνητά τους, το οποίο έχουν πληρώσει άλλες δυό φορές!

Ανεξαρτήτως αν αναφερόμαστε στην προσωπική, επαγγελματική, κοινωνική ή πολιτική ζωή, το ερώτημα είναι ένα και το αυτό: πώς μπορούμε να κάνουμε τους άλλους να παραδεχθούν τα λάθη τους και -κατά το κοινώς λεγόμενο- ν\\' αλλάξουν μυαλά;

Διαδίδεται τις τελευταίες ώρες ότι ο Πρωθυπουργός θα ανεβεί στη ΔΕΘ για να εξαγγείλει τη μεταρρύθμιση του κράτους (μετάφραζε: προσλήψεις)! Εξάλλου, οι προκάτοχοι του κυρίου Τσίπρα μακροημέρευσαν κάνοντας, κυρίως, προσλήψεις. Γράφει ο <b>Παναγιώτης Καρκατσούλης.<\/b>

Από το Φεβρουάριο του 2008, που ο Αλέξης Τσίπρας εξελέγη πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ, όλοι ήθελαν να τον στηρίξουν. Ένα κύμα συμπάθειας είχε ήδη αρχίσει να εξαπλώνεται πανελλαδικά αλλά και σε πολλά ευρωπαϊκά δίκτυα. Από τα νεανικά σίριαλ στην ελληνική τηλεόραση, μέχρι τις ομάδες διάφορων αριστερών κομμάτων στην Ευρώπη, ο νεαρός πολιτικός απολάμβανε προστασία

Αν με ρωτούσαν πια είναι η πιο βαθιά σου επιθυμία τον τελευταίο καιρό, ίσως τα τελευταία χρονιά, νομίζω η απάντηση μου θα γινόταν δύσκολα πιστευτή από κάποιον που ζει μακριά από την Βενεζουέλα σε μια χώρα που ακόμα λειτουργεί και του παρέχει τα αυτονόητα... Γράφει ο <b>Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Αυτό το φθινόπωρο θυμίζει έντονα τις ημέρες του Γιάνη Βαρουφάκη. Η κυβέρνηση παίζει κρυφτό με τους δανειστές και πιστεύει ότι θα συνεχίσει να κερδίζει χρόνο δίδοντας μόνο υποσχέσεις. Χρόνο ναι, αλλά για τι πράγμα ακριβώς; Οι τηλεοπτικές άδειες το έδειξαν: Νομίζουν ότι αν καρφώσουν τις καρέκλες τους στο τσιμέντο, θα μείνουν για πάντα εκεί!

Το πρόβλημα με την πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ, δεν περιορίζεται στις πολιτικές του στην οικονομία. Ενσωματώθηκε απόλυτα με εξωθεσμικές μορφές εξουσίας. Το παράδειγμα της απόλυτης συμπόρευσης με την ιεραρχία είναι ενδεικτικό, το παράδειγμα για προσπάθεια δημιουργίας της δικής του μιντιακής διαπλοκής, το ίδιο. Ο ΣΥΡΙΖΑ πια, συμπεριφέρεται σαν ένα παραδοσιακό κόμμα εξουσίας που κάνει ό,τι απαιτείται για να διατηρηθεί σε αυτήν.

Όσο περνούν οι μέρες τόσο περισσότερα μαθαίνουμε για τον περιβόητο διαγωνισμό και είναι εύκολο πλέον να αντιληφθούμε πως «στήθηκε» ευθύς εξ αρχής. Και κάθε «στημένο» παιχνίδι είναι παράνομο. Είναι δε διάχυτη η ανησυχία πως η συγκυβέρνηση θα χειρισθεί κατά το δοκούν τα «πόθεν έσχες» για να αναδιαμορφώσει το αποτέλεσμα της δημοπρασίας, αποκλείοντας τις ενοχλητικές φωνές.

Νομίζω πως η διάσημη πλέον φωτογραφία του Α. Τσίπρα με Δημάρχους και στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ και το πανό « Ελληνικό: δεν πωλείται», θα ακολουθεί τον πρωθυπουργό για όσο διάστημα θα κατέχει αυτό το αξίωμα. Θα τον στοιχειώνει. Πάντα μια φωτογραφία, μια φράση, ένα στιγμιότυπο, αποτελούν τομές που χαρακτηρίζουν μιαν εποχή. Μιαν εποχή που λήγει και μιαν άλλη που αρχίζει.

Σε μια δημοσκόπηση που είχε γίνει πέντε χρόνια πριν (στις αρχές της κρίσης), νέοι\/ες είχαν ερωτηθεί για τι ποιες λέξεις τους εκφράζουν περισσότερο. Το 35,7% απαντούσε με τη λέξη «ανησυχία», το 28% με τις λέξεις «φόβος και απαισιοδοξία» και το 17,9% με τη λέξη «οργή».

Οι Κεντρικές Τράπεζες έχουν βάσει του καταστατικού τους σκοπό την σταθεροποίηση των τιμών. Η FED αποτελεί εξαίρεση, γιατί στους στόχους της περιλαμβάνει επίσης και τη μείωση της ανεργίας.

Πουθενά, καμία αναφορά, καμία στόχευση, κανένας εθνικός σχεδιασμός σε μία Χώρα που η ανεργία διανύει ιστορικά μεγέθη ρεκόρ ακόμη και της μεταπολεμικής Ευρώπης.

Τον Αλέξανδρο Βέλιο δεν τον γνώριζα προσωπικά. Δεν έτυχε να συναντηθούν οι επαγγελματικές μας περιπλανήσεις. Τον παρακολουθούσα, όπως συνηθίζω να παρακολουθώ σχεδόν όλους τους συναδέρφους γραφιάδες επειδή από σχεδόν όλους, είτε συμφωνώ είτε διαφωνώ μαζί τους, με κάτι μπολιάζεται η σκέψη μου.