Οι τελευταίες επιθέσεις σε Μάντσεστερ και Λονδίνο και η τραγωδία των θυμάτων θεωρήθηκαν από κάποιους ως το πράσινο φως για την έκφραση απόψεων περί της εκλαμβανόμενης από αυτούς «ισλαμικής απειλής» στη σύγχρονη Ευρώπη. <b>Γράφει η Δρ. Μαρία Χρ. Αλβανού.</b>

Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν οι πολιτικοί αρχηγοί, έχουν καταλάβει το πόσο στηρίζεται στα επικοινωνιακά κόλπα ο πρωθυπουργός. <b>Γράφει ο Πέτρος Τρουπιώτης.</b>\r\n

«Μακροπρόθεσμα θα είμαστε όλοι νεκροί». Η φράση αποδίδεται στον John Maynard Keynes. Δεν είναι βέβαιο ότι την είπε, αλλά θα μπορούσε. Ο Βρετανός οικονομολόγος υποστήριζε ότι σε περιόδους ύφεσης, χρειάζονται βραχυπρόθεσμες λύσεις για την απασχόληση με κινητήριο μοχλό το κράτος, έστω και αν αυτό σημαίνει «να σκάβει κάποιος λάκκους και να τους ξαναγεμίζει».

Σήμερα θέλω να θίξω ένα ζήτημα που ξεφεύγει από τα όρια της εκδήλωσης των Παραιτηθείτε (Απόψε, Τρίτη, 20:00, Σύνταγμα) και έχει να κάνει γενικότερα με την εξέλιξη του φαινομένου ΣΥΡΙΖΑ. Γιατί για παγκόσμιο φαινόμενο πρόκειται και, ειλικρινά, πιστεύω πως κάποτε το συνονθύλευμα του Αλέξη Τσίπρα θα διδάσκεται στα πανεπιστήμια.

Το υπαρξιακό ερώτημα του τίτλου δεν αναφέρεται στους νεοφιλελεύθερους, δηλαδή τους φερόμενους ως λάτρεις της αγοράς, οι οποίοι κυριαρχούν παγκοσμίως. Το είδος αφθονεί και εν Ελλάδι. Είναι στ’ αλήθεια φιλελεύθερες οι ελληνικές τράπεζες που επιβιώνουν καθαρά και μόνο χάρη στην κρατική στήριξη; <b>Γράφει ο Κώστας Λαπαβίτσας.</b>

Με την επικύρωση της συμφωνίας κυβέρνησης - «θεσμών» για το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης, αλλά και με την εν γένει παρουσία του Τσίπρα, αποκαλύπτεται σιγά σιγά το νέο «παραμύθι» της συγκυβέρνησης. <b>Γράφει ο Αριστοτέλης Αϊβαλιώτης.</b>

Πριν λίγες μόλις μέρες, ένας βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ που ήθελε να δώσει μια καλή δικαιολογία για τον εαυτό του και τους πολιτικούς του φίλους ώστε να ψηφίσει τα σκληρά μέτρα, είχε έτοιμη μια φαινομενικά καλή απάντηση: γιατί θα κερδίσουμε την ρύθμιση του χρέους και την ποσοτική χαλάρωση. Δεν κερδίσαμε τίποτα τελικά. Εύκολα ο εαυτός και οι πολιτικοί φίλοι θα τον ρωτήσουν σήμερα: γιατί τότε ψήφισες τα μέτρα σύντροφε;

Υπάρχουν πολλοί τρόποι να βγει μια χώρα στις αγορές. Μπορεί για παράδειγμα να ακολουθήσει την περίπτωση της Κύπρου και ομαλά και συντονισμένα να διεκδικήσει ένα ικανοποιητικό επιτόκιο. Ωστόσο η Ελλάδα είναι από μόνη της μια τρίτη διαφορετική περίπτωση.\r\n

Η σημερινή συγκέντρωση είναι ένα ξεκάθαρο μήνυμα για το ποια είναι η δημιουργική «κρίσιμη μάζα» αυτής της χώρας. Στο Σύνταγμα σήμερα, δεν θα βρεθεί «λαός», όπως τον φαντάζονται οι «τοξικομανείς» της εξουσίας. Θα βρεθούν πολίτες. Μπορεί να μην έχει καν κόσμο. Αλλά θα πάω κι ας είμαι μόνος. Να καταλάβουν ότι εμείς οι μόνοι μας υπάρχουμε και είμαστε πολλοί!

Την Παρασκευή το Ελεγκτικό Συνέδριο αποφάνθηκε ότι η μονιμοποίηση των συμβασιούχων είναι αντισυνταγματική. Το γράφει, άλλωστε σαφώς το Σύνταγμα. Χτες οι συνδικαλιστές και συμβασιούχοι που πίστεψαν τις εξαγγελίες της κυβέρνησης για μονιμοποίησή τους κατέλαβαν το γραφείο του υπουργού κ. Σκουρλέτη. Γιατί; Τι ζητούσαν; Να παρανομήσει επειδή τους το υποσχέθηκε!

Εγώ δεν ήθελα να γράψω σήμερα για τον Πάνο τον Καμμένο. Όσες φορές έχω γράψει οι Ολύμπιοι φίλοι του με έχουν πετροβολήσει. Πόσες πετριές να αντέξει ένας θνητός; Κι από την άλλη ο Πάνος μου ήταν πάντα συμπαθής. Αλλά, αυτά που διαβάσαμε στους διαλόγους δεν μπορούν να μείνουν ασχολίαστα. Είναι σοκαριστικά. Πάτε καλά όλοι σας; Που ζούμε; Στην Κολομβία του Πάμπλο Εσκομπάρ;

Μια έντονα προοδευτική ατζέντα συντίθεται τους τελευταίους μήνες, με το δυναμικό να ενώσει τις ομάδες “Hillary” και “Bernie” του κόμματος, προχωρώντας πέρα τόσο από τα Clintonomics όσο και τα Obamanomics. <b>Γράφει ο John Tamny.</b>

Κατεβαίνω και φέτος στο Σύνταγμα γιατί θέλω να ενώσω τη φωνή μου με εκείνους που βλέπουν ότι δεν πάει άλλο, και ότι η κατάσταση στην Ελλάδα πρέπει να αλλάξει άρδην.

Κι όμως, η απόλυτη χυδαιότητα δεν είναι η γραβάτα που ανέβασε ο Καμμένος, ούτε καν η αναπαραγωγή ανάρτησης που έκανε ο Παππάς. Πολύ πιο χυδαίο, είναι να αφήνεις καρκινοπαθείς χωρίς θεραπείες, συνταξιούχους χωρίς ΕΚΑΣ, ανάπηρους με κομμένα επιδόματα και πρόσφυγες να πεθαίνουν από το κρύο.\r\n

Οι πληροφορίες περί «κύματος» καταθετών οι οποίοι μεταμελημένοι έσπευσαν από την περασμένη Παρασκευή το πρωί να επιστρέψουν τα χρήματά τους στις ελληνικές τράπεζες, ενισχυμένοι από την απόφαση του Eurogroup της Πέμπτης, διαψεύδονται ως ανακριβείς. Της ίδιας διάψευσης έτυχαν και πληροφορίες περί κύματος ξένων επενδυτών που έσπευσαν στα σύνορα προκειμένου να στήσουν δουλειές στην Ελλάδα.\r\n\r\n

Δεν αρκέστηκαν στον εκτσογλανισμό και στον εκχυδαϊσμό της πολιτικής ζωής της χώρας, όταν ήταν στην αντιπολίτευση. Συνεχίζουν και τώρα που είναι στην κυβέρνηση. Μέσα σε λίγες ώρες, δύο κορυφαίοι υπουργοί της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, με σχόλιο τους στο tweeter, μετέφεραν στον δημόσιο λόγο τις πιο χυδαίες στιγμές του ιδιωτικού. Δεν αντελήφθησαν και ο Π. Καμμένος και ο Ν. Παππάς πως είναι δημόσια πρόσωπα, και ο λόγος τους ipso facto είναι και αυτός δημόσιος.

Μια από τις αγαπημένες μου ιστορίες για το καθεστώς της Βόρειας Κορέας και τον δικτάτορα Κιμ Γιονγκ Ουν είναι εκείνη που αφορά το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου του 2014. Η ασιατική ομάδα δεν είχε κατορθώσει καν να προκριθεί αλλά τα ΜΜΕ της χώρας, σύμφωνα πάντα με δημοσιεύματα, μετέδωσαν πως κατέκτησε το βαρύτιμο τρόπαιο, συντρίβοντας μάλιστα στον τελικό την Πορτογαλία με 8-1!

Από τη στιγμή που η Ελλάδα έχασε το στοίχημα του \\'14, ήρθε η καταιγίδα του παραλογισμού. Πολύς κόσμος νομίζει ότι απλώς θα πάρει 3-4 χρόνια να διορθωθεί η κατάσταση. Δεν είναι έτσι, λέει ο καθηγητής Θοδωρής Πελαγίδης στο Liberal. <b>Συνέντευξη στον Βασίλη Γεώργα. </b>

Με μία και μοναδική εξαίρεση ανθρώπου που υποστηρίζει και ξέρει να χειρίζεται την οικονομία της αγοράς, όλοι οι υπόλοιποι είτε είναι άσχετοι με αυτήν είτε είναι διαπρύσιοι κατήγοροί της. Και ορθώνεται το ερώτημα: Πώς θα οδηγήσουν τη χώρα σε ανάπτυξη άνθρωποι που δεν ξέρουν καν το δρόμο και, επιπλέον, είναι και εχθροί της;

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να αντέξει τα πάντα εκτός από τον αστό να διαμαρτύρεται στον δρόμο. Ο καλός αστός για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι ο αστός στα τραγούδια του Πολάκη. Φοβισμένος να τρέμει την επαναστατική οργή των Φιντέλ του Μετς και της Φιλοθέης.

Αν πάρουμε τώρα, στα σοβαρά τον σοφιστή του Πλάτωνα, όλοι θα θεωρούσαμε τρελό τον Πάνο Καμμένο αν ομολογούσε ότι συναντούσε τον Μάκη Γιαννουσάκη στις φυλακές (!), ενεργώντας με εξωθεσμικό ρόλο. Είναι εξαιρετικά δύσκολο να περιμένει κανείς από τον ΥΠΕΘΑ να συμμετάσχει αυτοβούλως, σε μία διαδικασία αποκάλυψης της υποτιθέμενης παράτυπης εμπλοκής του. Όπως θα συνέβαινε και με οποιονδήποτε άλλο πολιτικό.

Το ένα μας βρωμάει, το άλλο μας ξινίζει. Φωνάζουμε γιατί εξαντλούμε την επαναστατική διάθεσή μας στα πληκτρολόγια κι όταν φτάσει η ώρα του πεζοδρομίου κάτι μας φταίει και πάλι γκρινιάζουμε. Είναι η προαιώνια γλυκιά αμαρτία των φιλελευθέρων, η διαφορετικότητα του καθενός. Αλλά στο Σύνταγμα θα πάμε! Θέλει ο καθένας να κουβαλά την άποψή του; Δικαίωμά του!

Είναι παγκόσμια τακτική, των δημοκρατικών τουλάχιστον χωρών, η αποδέσμευση και ελεύθερη πρόσβαση των πολιτών σε απόρρητα έγγραφα υπουργείων και κυβερνητικών υπηρεσιών μετά από παρέλευση ικανού χρόνου. Ο όγκος και ο τρόπος που αυτά τα ιστορικά πλέον ντοκουμέντα είναι προσβάσιμα αποτελεί συνήθως και ένδειξη της οργάνωσης του κάθε κράτους ίσως και του σεβασμού έναντι των πολιτών του.

Όταν η ψυχή σου νιώθει αποκαμωμένη και νικημένη, μην το βάλεις κάτω! Έχεις σύμμαχο το μυαλό σου! Δεν έχει σημασία πόσες γνώσεις έχεις ούτε πόσο καλός μαθητής είσαι ή ήσουν ούτε πόσο ψηλά έχεις φτάσει ούτε πόσα ταλέντα έχεις ούτε πόσοι σε θαυμάζουν.