Συγνώμη, έχετε εσείς καμιά αμφιβολία ότι ακόμα κι αν στη συνάντηση Μπάιντεν-Ερτογάν ο Αμερικανός χαστούκιζε τον Τούρκο μπροστά στις κάμερες, ο Τσίπρας και οι ΣΥΡΙΖΑίοι θα έβρισκαν κάτι αρνητικό να καταλογίσουν στον Μητσοτάκη; Έχετε καμιά αμφιβολία ότι στα μάτια και στα λόγια του Αλέξη, ο Ερντογάν είναι πανίσχυρος, ικανός και στο κέντρο των παγκόσμιων εξελίξεων;

Αν η υποσχετική του Τζο Μπάιντεν στον Ερντογάν για την αναβάθμιση των τουρκικών F-16,  είναι το free pass για ένα ειρηνικό και ήρεμο καλοκαίρι, χαλάλι. Μέχρι να ανάψει πράσινο φως το αμερικανικό Κογκρέσο, υπάρχει και χρόνος που θα περάσει και δρόμος που θα διανυθεί αλλά προς το παρόν εξασφαλίζεται το «σκληρό νόμισμα» που χρειαζόμαστε. Την ηρεμία στο Αιγαίο, για να βγουν τα σπασμένα από τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Για περισσότερα από δέκα χρόνια οι επενδυτές έχουν ξεχάσει τι πάει να πει χρηματιστηριακή κρίση. Τι σημαίνει να ρέει άφθονο το αίμα στους δρόμους και να μην τολμάει κανείς να αγοράσει, επειδή είναι πραγματικά σοκαρισμένος από τη βία που εξελίσσεται γύρω του, Ε λοιπόν, αυτό δεν το έχουμε δει ακόμη. Δεν είδαμε τις οθόνες να κοκκινίζουν. Δεν είδαμε την απόγνωση στο βλέμμα των ανθρώπων. Ή αλλιώς, ακόμη δεν έχουμε δει το παραμικρό!

Δεν χρειάζεται κανείς να διαθέτει διδακτορικό πάνω στα οικονομικά, για να αντιλαμβάνεται τη βασική οικονομική αρχή, πως όταν ξοδεύεις περισσότερα από όσα παράγεις, κάποια στιγμή θα πτωχεύσεις. Και όλοι όσοι δεν το είχαν αντιληφθεί παλαιότερα, το βίωσαν με την πρόσφατη πτώχευση και χρεοκοπία της χώρας. Και όμως, ενώ έχει περάσει μόλις μια δεκαετία από την κρίση που άλλαξε συθέμελα την πορεία της χώρας, οι μνήμες χαλαρώνουν.

Σύμφωνα με τη γνώμη πολλών αυτό το δίλημμα που έθεσε ο Μίκης Θεοδωράκης, λίγο πριν τις εκλογές του 1974, έδωσε στον Κωνσταντίνο Καραμανλή το θηριώδες 54,37%. Μάλιστα τότε ο Μίκης Θεοδωράκης δέχθηκε επίθεση τόσο από το ΠΑΣΟΚ όσο και από το ΚΚΕ που εκτιμούσαν πως η Μεταπολίτευση ήταν μια «αλλαγή νατοϊκής φρουράς». Μια χοντροκομμένη εκτίμηση, με έντονο το ίχνος της αφέλειας.Τελικά, ευθυνόταν ο Μίκης για το δίλημμα που έθεσε;

Ο Robert Wokler χαρακτήρισε τον Charles Louis de Secondat, βαρώνο Montesquieu «ίσως τον πιο κεντρικό στοχαστή&#8230; του διαφωτισμού». Ήταν τόσο σημαντική η επιρροή του στους ιδρυτές της Αμερικής που ένας συγγραφέας τον αποκάλεσε «Ιδεολογικό συνιδρυτή του Αμερικανικού Συντάγματος» μαζί με τον Τζον Λοκ. <b>Γράφει ο Gary M. Galles. </b>

Οι εκλογές μπορεί να αργούν &#8211;κατά τη γνώμη μου-- όμως τα κόμματα αρχίσουν και συντάσσουν τον προεκλογικό τους λόγο. Δεν καταγράφουν μόνον τις ατυχείς δηλώσεις των αντιπάλων τους, τις οποίες θα προβάλλουν την κατάλληλη στιγμή, αλλά ετοιμάζουν και τις δικές τους προτάσεις. Το ενδιαφέρον βρίσκεται κυρίως σε αυτές που θέτουν διλήμματα, στα οποία όλοι θα πρέπει να τοποθετηθούν. Δεν γίνεται να τα προσπεράσουν. Η Νέα Δημοκρατία διαθέτει μια αναμφισβήτητη υπεροχή.

Οι παλαιοί επαγγελματίες της διαφήμισης αφηγούνται πως όταν ήθελαν να προειδοποιήσουν τους πελάτες τους για τον κίνδυνο που έχει η διαδικασία δημιουργίας ενός love brand, έφερναν ως παράδειγμα τον αείμνηστο Λεωνίδα Κύρκο: «Όλοι αγαπούν, εκτιμούν και σέβονται τον Λεωνίδα Κύρκο. Ελάχιστοι όμως τον ψηφίζουν», έλεγαν τότε. Πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι αυτή είναι μια καλή, περιγραφή και για τον Στέφανο Μάνο.

Είναι καταρχήν, σωτήριο γεγονός για τον ΣΥΡΙΖΑ ότι ο βουλευτής και πρώην  υπουργός Επικρατείας, Χριστόφορος Βερναρδάκης έχασε το προνόμιο να αναλύει τις δημοσκοπήσεις και να εισηγείται διάφορα στον πρόεδρο Τσίπρα, δεδομένης της «επιτυχούς» πρόβλεψης που είχε κάνει παραμονές των εκλογών του 2019. Στην Κουμουνδούρου όλοι  πιστεύουν ότι τους πήρε στο λαιμό του με τις μαντεψιές του, κάτι που φαίνεται από το δεδομένο πως δεν έχει καταφέρει να επανακάμψει από το κομματικό περιθώριο στο οποίο βρέθηκε έκτοτε.  

Αν χρειαζότανε να βάλω στοίχημα για το πότε θα γίνουν εκλογές, δεν θα τολμούσα να τοποθετήσω τα χρήματά μου στην επιλογή για το Φθινόπωρο. Θα πόνταρα στο τέλος της τετραετίας. Και μη πει κανείς ότι αλλιώς θα έχουμε μια παρατεταμένη προεκλογική περίοδο. Για να συμβεί κάτι τέτοιο θα πρέπει να υπάρχει αντιπολίτευση και τέτοιο είδος δεν υπάρχει σε αυτά τα μέρη. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δεν έχει αντίπαλο τον ΣΥΡΙΖΑ ή το ΠΑΣΟΚ.

Στις εκλογές, οι ψηφοφόροι καλούνται να επιλέξουν πολιτικές και στρατηγικές. Καλούνται ταυτόχρονα να ψηφίσουν τους πολιτικούς, που θα νομοθετήσουν και θα υλοποιήσουν αυτές τις πολιτικές, καθώς και τους πολιτικούς, που θα αναλάβουν το βάρος της διακυβέρνησης της χώρας. Τους πολιτικούς, που θα αποφασίζουν για τις ζωές τους, για τα επόμενα τέσσερα χρόνια. Ας μην υποτιμούμε λοιπόν τη σημασία της επιλογής των προσώπων που θα συνθέσουν τη Βουλή ή την κυβέρνηση.

Φαγώθηκαν εκεί στην Κουμουνδούρου να οδηγήσουν τον Μητσοτάκη σε εκλογές. Λύσσαξαν να δουν στημένες κάλπες τον Σεπτέμβριο. Και ως φαίνεται τον «έσυραν» εκεί που ήθελαν. Μπράβο τους, συγχαρητήρια. Μοιάζουν με ποδοσφαιρική ομάδα που εκπόνησε ολόκληρη στρατηγική για το πώς θα στρώσει την μπάλα στον αντίπαλο ώστε να σκοράρει στην εστία της. Η πολιτική επιστήμη και τα think tanks επικοινωνίας, χρωστάνε πολλά στους ΣΥΡΙΖΑίους. Στη βιβλιογραφία τους, σπάνια βρίσκουν τέτοια αυτοκαταστροφική ενεργητικότητα για να τη διδάσκουν ως παράδειγμα προς αποφυγή.

Η σύμβουλος πολιτικού κινδύνου και διευθύντρια στρατηγικών σχέσεων στην Εταιρεία Henry Jackson Aliona Hlivco υποστηρίζει ότι η Ουκρανία πρέπει να είναι μέλος της ΕΕ ενώ ο William Nattrass, ανεξάρτητος δημοσιογράφος που καλύπτει την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη τάσσεται κατά της ένταξης.

Όσοι υπέστησαν ανακλητικό σοκ και φρίκαραν με την προοπτική κυβερνητικής συμπόρευσης Τσίπρα, Βαρουφάκη (και Κουτσούμπα), την οποία περιέγραψε πονηρούτσικα για τους λόγους του ο Ε. Τσακαλώτος, θα πρέπει να ξεκινήσουν άμεσα και σε ημερήσια, πρόγραμμα ασκήσεων ψυχραιμίας. Μέχρι τις εκλογές θα μας πουν και θα ξανακάνουν τέρατα. Επιθυμίες έχουν, επιδιώξεις έχουν, αλλά αυταπάτες δεν έχουν. Τη δεύτερη θέση θέλουν να καβατζώσουν ξανά.

Από τη στιγμή που είναι αδύνατον να επιβάλλει κανείς πλαφόν στην τιμή που πουλάνε οι Ρώσοι το φυσικό αέριο, το επόμενο βήμα είναι το πλαφόν και κυρίως στα νοικοκυριά. Ετοιμαστείτε για πρωτόγνωρες καταστάσεις, όπως θέρμανση για δύο ή τρεις ώρες την ημέρα! Και το ίδιο θα συμβεί και με άλλα προϊόντα. Ο πόλεμος στην Ευρώπη μόλις έχει ξεκινήσει και η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ο μεγάλος στόχος των Πουτινιστών.

Ακούω ότι τελικά οι εκλογές θα γίνουν με τα πρωτοβρόχια, όχι διότι τις επιβάλλει η κρίση στην παγκόσμια οικονομία, ούτε διότι η χώρα δεν θα αντέξει πολλούς μήνες προεκλογικής τοξικότητας. Θα γίνουν -λέει- διότι η εκλογολογία φούντωσε πολύ. Μια μπούρδα μου μοιάζει εμένα αυτό αλλά όλος ο κόσμος γι&apos; αυτό κουβεντιάζει.Ξέρετε όμως ποιο είναι το μοναδικό θέμα που δεν μπαίνει καν στη δημόσια συζήτηση; Το ποιος θα κερδίσει. Το ποιος θα είναι πρωθυπουργός.

Όταν χθες γράφαμε ότι μια αδιάψευστη απόδειξη για το ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει καταλάβει τι (του) συνέβη στις εκλογές του 2019 είναι ότι συνεχίζει να τροφοδοτεί το αντιΣΥΡΙΖΑ αίσθημα του εκλογικού σώματος, δεν φανταζόμασταν ότι στελέχη και σχολιαστές του θα τολμούσαν να αναφερθούν στο δημοψήφισμα του 2015, την πιο οδυνηρή και σκοτεινή στιγμή της χώρας από την εισβολή στην Κύπρο. Τι έχει μείνει από τον ΣΥΡΙΖΑ μέχρι σήμερα; Οι ήττες του και η οδύνη που προκάλεσαν.

Τι σημαίνει «σημειακό» επεισόδιο; Η αμυνόμενη πλευρά περιορίζει τη σύγκρουση στο σημείο που έγινε η προσβολή. Τι σημαίνει αποτροπή; Ο εχθρός έχει πειστεί πως οποιαδήποτε επιθετική ενέργεια του θα έχει κόστος δυσανάλογο έναντι οποιουδήποτε πιθανού οφέλους. Ο επιτιθέμενος γνωρίζει εκ των προτέρων το εύρος των κινήσεων του αμυνόμενου και σχεδιάζει αναλόγως το χτύπημά του. Ο αμυνόμενος διατηρεί το δικαίωμα να κλιμακώσει, όπως αυτός νομίζει, την απάντησή του. Ας λάβουμε δε υπ&apos; όψη πως η Τουρκία ενεργεί πάντα εκ του ασφαλούς.

Με το κόστος της ζωής να ξεφεύγει από τα πλαίσια που είχαμε συνηθίσει τα προηγούμενα χρόνια, είναι απορίας άξιον, το πώς υπάρχουν νέοι που παραμένουν στο περιθώριο της απασχόλησης, στηριζόμενοι σε επιδόματα, σε οικογενειακά βοηθήματα ή σε άτακτα και έκτακτα μαύρα μεροκάματα. Η ανισορροπία ανάμεσα στην προσφορά και στη ζήτηση θέσεων εργασίας, είτε χαμηλής, είτε υψηλής ειδίκευσης, πρέπει να μας προβληματίζει. Η ανάπτυξη της χώρας απαιτεί περισσότερα μυαλά και περισσότερα χέρια.

Πρόσφατα έγραψα μια παρουσίαση του βιβλίου του Janek Wasserman The Marginal Revolutionaries: How Austrian Economists Fighted the War of Ideas για το EH.net, τον ιστότοπο της Ένωσης Οικονομικής Ιστορίας. Μου άρεσε το βιβλίο καθώς προσφέρει μια πολύ συναρπαστική ιστορία της αυστριακής οικονομικής σχολής. Ένα πράγμα που εκτίμησα στο βιβλίο του Wasserman ήταν η περιγραφή του για τις έντονες διαμάχες στις οποίες συμμετείχαν οι Αυστριακοί οικονομολόγοι στη Βιέννη, ιδίως με τους μαρξιστές. <b>Γράφει ο Nathan Goodman</b>

Κλείνοντας το ραντεβού μας για την δ&apos; δόση του εμβολίου, σκεφτόμασταν ότι η ολόκληρη η εμβολιαστική εκστρατεία δίνει μια απάντηση στην ερώτηση «Πώς μπορεί να αλλάξει η Ελλάδα». Το ερώτημα των εκλογών του Ιουλίου του 2019, το οποίο ο ΣΥΡΙΖΑ αδυνατεί να καταλάβει, παραμένει ζωντανό: Με τι είδους κυβέρνηση θέλουμε να πορευτούμε ώστε και να είμαστε ασφαλείς και η Ελλάδα να αλλάξει; Η ΝΔ και ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι η προφανής απάντηση. 

Το ίδιο το κράτος, πιστοποιεί ότι περί το 30% των πρατηρίων κάνουν «κόλπα» με τα καύσιμα, είτε «πειράζοντας» τις αντλίες, είτε νοθεύοντας βενζίνη και πετρέλαιο. Το κράτος κάνει ελέγχους και επιβάλει πρόστιμα, δυστυχώς όμως μέχρι πρόσφατα, κρατούσε μυστικά τα στοιχεία των παραβατών. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που ως πολίτης και καταναλωτής είσαι «παθών» και προσπαθείς να βρεις άκρη; Μια τρύπα στη νοθεία κάνεις και στο λέει το κράτος κατάμουτρα. Τι γίνεται όμως στην περίπτωση που ως πολίτης και καταναλωτής είσαι «παθών»;

Η πιο συνηθισμένη ατάκα στις χρηματιστηριακές φούσκες είναι η ακόλουθη: «Αυτή τη φορά τα πράγματα είναι διαφορετικά». Και μία ακόμη: «Έχουν αλλάξει οι θεωρίες της Οικονομίας και δεν τις καταλαβαίνετε». Ε λοιπόν, οι νόμοι της φυσικής εξακολουθούν να ισχύουν και όλες οι μεγάλες απάτες έχουν την ίδια κατάληξη: Οι πολλοί αφελείς κάνουν υπερωρίες για να αναπληρώσουν τις ζημιές τους, οι οποίες και χρηματοδότησαν τον ακριβό τρόπο ζωής των λίγων επιτήδειων.

Ίσως να στενοχωρήσω τους φίλους των Κυθήρων, που ενθουσιάστηκαν από την αναφορά της Προέδρου της Κομισιόν, Ούρσουλα Φον ντερ Λάιεν στα προϊόντα «σημαίες» του νησιού, το λάδι και το μέλι, καθώς και στις έξυπνες δράσεις, όπως η γεωργία ακριβείας και η πιστοποίηση προϊόντων. Είναι όμως αυτή η αναφορά ουσιαστική απάντηση στο πρόβλημα της ενδεχόμενης παγκόσμιας επισιτιστικής κρίσης; Κατά τη γνώμη μας, η Ευρώπη κάνει λάθος.