Καμμία χώρα δεν κυβερνιέται μόνο με το θυμικό, με ρεβανσιστικές λογικές, με συνθήματα και διαδικτυακά κινήματα. Έγινε μοντέρνα η δυτική Δημοκρατία, αλλά για να λειτουργήσει ωφέλιμα και δίκαια για τους περισσότερους, πρέπει να συνεχίσει να είναι δημοκρατική. Η διάρρηξη των κανόνων εκτονώνει, όμως δεν προσφέρει λύση. Αντιθέτως διαιωνίζει την λογική της ποδοσφαιροποίησης της πολιτικής.

Μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας βρίσκεται η Γαλλία. Η χώρα βιώνει ένα ψυχόδραμα που διαδραματίζεται σε δύο επίπεδα με αλλεπάλληλα επεισόδια: τον κοινωνικό αναβρασμό και το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Εuro 2016, το οποίο εκτυλίσσεται με φόντο την ανησυχία για ενδεχόμενες τρομοκρατικές ενέργειες και για έκτροπα από χούλιγκανς. <b>Γράφει η Ήρα Φελουκατζή.<\/b>

Η κυβέρνηση, μοιράζει non paper για να προπαγανδίσει ότι τα αποτελέσματα μιας δημοσκόπησης δείχνουν ότι η κοινωνία στηρίζει τις προσπάθειες της για έξοδο από την κρίση. Στελέχη της Ν.Δ. στα τηλεοπτικά παράθυρα, επικαλούνται την πρωτιά του κόμματός τους στην πρόθεση ψήφου και επισημαίνουν πως η κυβέρνηση πρέπει να φύγει.

Οι λεηλασίες φορτηγών που μεταφέρουν τρόφιμα ολοένα και αυξάνονται, ακόμα και στην μέση της εθνικής οδού. Τα επεισόδια στις φτωχογειτονιές της Βενεζουέλας είναι θλιβερή, καθημερινή πραγματικότητα. <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Το σχολείο δεν μπορεί να τα παρουσιάσει όλα στην νέα γενιά. Οφείλει, όμως, να τα υποψιάσει για τα μεγάλα, τα ωραία και τα υψηλά που έχει ο ελληνισμός. Και κάποια, ίσως τα σπουδαιότερα, βρίσκονται στα κείμενα της αρχαίας ελληνικής, μεσαιωνικής και λόγιας γραμματείας. <b>Γράφει η Σοφία Μουρούτη – Γεωργάνα.<\/b>

Ο Σουμάν επιβίωσε από τη κόλαση του πολέμου και ο Κάμερον μεγάλωσε στην ασφάλεια της Οξφόρδης. Η νέα γενιά ηγετών παίζει επικίνδυνα με τα εύκολα και ταπεινά ένστικτα των ψηφοφόρων τους. Σε μια ήπειρο που το «έθνος» πότισε με τόσο πολύ αίμα την ιστορία της, θα έπρεπε να είναι περισσότερο προσεκτικοί.

Το Σάββατο το πρωί βρέθηκα στην Χίο, στα εγκαίνια του μουσείου μαστίχας Χίου, ενός ακόμη έργου του Πολιτιστικού Ιδρύματος της Τράπεζας Πειραιώς. Επειδή ακριβώς πρόκειται για ένα εντυπωσιακό αποτέλεσμα συνεργασίας του ιδιωτικού τομέα και της τοπικής κοινωνίας, είπα να αφήσω πίσω την μιζέρια και την γκρίνια. Μέχρι που άκουσα τον υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης Γεωργίας κ. Αποστόλου να ομιλεί...

Ζούμε στην εποχή της περικοπής δημοσίων επενδύσεων στα κράτη μέλη της ευρωπαϊκής οικογένειας. Ζούμε στην εποχή όπου η ανάγκη επαρκούς χρηματοδότησης των αναπτυξιακών πολιτικών και κυρίως των έργων υψηλού κόστους, όπως αυτά των μεταφορών, των επικοινωνιακών και των ενεργειακών υποδομών, είναι πιο επιτακτική από κάθε άλλη φορά.

The danger of a Grexit will only be truly negated when Greece is able to grow again, says Dr. Mohamed El-Erian, Chief Economic Adviser at Allianz, adding that in order to do that, Greece needs?actions by its European partners to reduce their contractual claims on the country.

Τα όσο αποκαλύπτει ο Γκαλμπραίηθ για τους σχεδιασμούς της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, είναι πρωτοφανή για την Μεταπολιτευτική μας ιστορία. Ποτέ σε αυτά τα σαράντα δύο χρόνια Ελληνικό κόμμα που μετέχει στο Ελληνικό κοινοβούλιο – πολύ δε περισσότερο Ελληνική κυβέρνηση- δεν διανοήθηκε την πολιτική εκτροπή...

Δεν θα ήταν λογικό, αντί Νέας Δραχμής, το «σχέδιο Β» να προέβλεπε, ως νόμισμα, τη Χελώνα της (Αρχαίας) Αίγινας, η οποία κατά πολλούς αποτελεί χρονολογικά το πρώτο ελληνικό αλλά και ευρωπαϊκό ταυτόχρονα κερματόμορφο νόμισμα; Ένα τέτοιο «Σχέδιο Β» σίγουρα θα ικανοποιούσε την πάγια επιθυμία (πολλών) Αριστερών και Δεξιών για επιστροφή στις «ρίζες» της φυλής μας. <b>Γράφει ο Κώστας Μήλας.<\/b>

Παρατηρώντας εκείνους που διεκδικούν τις τηλεοπτικές άδειες, βγάζεις δυο συμπεράσματα: α) δεν πρόκειται για τον ανθό της ελληνικής κοινωνίας (υπόδικοι για κακουργήματα, εργολάβοι, διαπλεκόμενοι κλπ), β) σε μια μικρή πληθυσμιακά χώρα που βρίσκεται σε βαθιά ύφεση και απ\\' όπου το προσδοκώμενο διαφημιστικό όφελος είναι μικρό, υπάρχει δυσανάλογα μεγάλο ενδιαφέρον για μια άδεια τηλεοπτικού σταθμού.

Χτες, επέτειο της ντροπιαστικής απαξίωσης της ψήφου του λαού με το δήθεν δημοψήφισμα όλοι σχολίαζαν το βιβλίο του Γκάλμπρεηθ, αλλά δεν είδα κανέναν να ασχολείται με το σοβαρότερο: Με ποια ιδιότητα ένας ξένος αποφασίζει για την τύχη της Ελλάδας χωρίς να ελέγχεται και να λογοδοτεί στην Ελλάδα;

Πολλοί αισθάνονται ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση του κυρίου Σόιμπλε και της κυρίας Μέρκελ, ίσως είναι όχι απλά ένα σάπιο οικοδόμημα που στήθηκε στα γυάλινα πόδια της φτωχοποίησης του 1\/3 της Ευρώπης. Ούτε απλά ένας χάρτινος γίγαντας που στήθηκε στην σκανδαλώδη χρηματοδότηση της Γερμανικής κυβέρνησης και των εταιριών που καλύπτει!

Ελάχιστοι φαίνεται να κατάλαβαν στην Ελλάδα τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους οι Βρετανοί κατά πλειοψηφία αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την Ευρώπη. <b>Γράφει ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος.<\/b>

Εμφανίζονται από παντού, θρασύτατοι «έμποροι» της πολιτικής ένδειας των μαζών, απειλώντας να τινάξουν τον κόσμο στον αέρα. Θέτουν ερωτήματα που έχουν μόνο μία απάντηση και το ξέρουν. Εκμεταλλεύονται την απραξία της συνείδησης ανενεργών ομάδων που βάλτωσαν από την κυριαρχία του θυμικού τους. Υπόσχονται τέλος, το χάος ως διεγερτική πρόταση ημιμάθειας και ναρκισσισμού!

Η ημερομηνία της Ημέρας Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής νομίζω είναι λίγο πολύ γνωστή σε όλους, 4 Ιουλίου 1776. Αυτό που ελάχιστοι γνωρίζουν όμως είναι ότι η Ημέρα της Ανεξαρτησίας της Βενεζουέλας είναι 35 χρόνια μετά στις 5 Ιουλίου 1811. <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Το 2004, στο τελευταίο βιβλίο του, ο πατέρας Γκαλμπρέιθ ασχολήθηκε με πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά ψέματα της εποχής εκείνης, χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτού που ονόμασε ο ίδιος «εμπόριο απατηλής αθωότητας». Δώδεκα χρόνια μετά, σε δικό του βιβλίο, ο υιός Γκαλμπρέιθ ασχολείται με την ελληνική εκδοχή του φαινομένου.

Είχε δίκιο ή άδικο ο Κυριάκος Μητσοτάκης που ζήτησε πρόωρες εκλογές; Είναι γνωστή η επιλογή ορισμένων Δεξιών κύκλων να στηρίξουν αδέξια την κυβέρνηση του Αλέξη. Λόγω του πάθους τους δεν αντιλήφθηκαν -όπως και στο παρελθόν- τις πραγματικές συνθήκες της Οικονομίας. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι πόσο θέλει να μείνει ο Αλέξης στην εξουσία, αλλά πόσο μπορεί. Οι εκλογές είναι αναπόφευκτες.

Αυτή η περίφημη ατάκα κρύβει υψηλά νοήματα αν θέλουμε να την αναλύσουμε. Άλλωστε, κάθε παρόμοια έκφραση περιέχει μια σοφία που βρίσκεται πίσω από το πρώτο, απλό, επίπεδο ανάγνωσης. Τι θέλει λοιπόν να πεί το έτερον ήμισυ στο άλλο, που το συλλαμβάνει επ΄αυτοφώρω; Τι προσπαθεί να κάνει με την άμεση επίκληση της γνωστής ατάκας;

Η απότομη άνοδος των τιμών των εμπορευμάτων, 30% την τελευταία περίοδο, πέραν από δυνατότητες, συνοδεύεται και από σημαντικούς κινδύνους. Όταν η άνοδος τιμών αγγίζει τις τιμές κρέατος και αλευριού, εγκυμονεί κινδύνους πείνας, σε τμήματα του παγκόσμιου πληθυσμού. Είναι όμως ορατός τέτοιος κίνδυνος τώρα;

Η υποτονική αντίδρασης της κοινωνίας στην επιδείνωση των οικονομικών του που κρύβονται στο 7.500 σελίδων νομο-πακέτο, επιτρέπει στον Αλέξη Τσίπρα να θεωρεί ότι ο κόσμος του φωνάζει “Χτύπα κι άλλο, χτύπα σαν αριστερός”. Με βάση τις δημοσκοπήσεις, όμως, ο Κυριάκος Μητσοτάκης βλέπει ότι η Νέα Δημοκρατία είναι πρώτη και με μεγάλη διαφορά από τον ΣΥΡΙΖΑ.

Η χώρα μας ταλαιπωρήθηκε και ταλαιπωρείται δυστυχώς και σήμερα από τον λαϊκισμό. Υπάρχουν όμως πολλές μορφές λαϊκισμού. Ο λαϊκισμός τύπου “πρόγραμμα Θεσσαλονίκης του ΣΥΡΙΖΑ” και “Ζαππείων της ΝΔ” που αγνοεί τα οικονομικά δεδομένα της χώρας και προχωρά σε προεκλογικές υποσχέσεις εκτός τόπου και χρόνου.

Προσπαθούν να ρίξουν σε έναν βαρέλι χωρίς πάτο, 30 δισ. ευρώ! Μόνο και μόνο επειδή φοβούνται να φτάσουν στην αλήθεια απευθείας, ανέχονται να καταρρεύσουν τα πάντα. Επιλέγουν να πέσουν μαζί με χιλιάδες επιχειρήσεις και 1,5 εκατομμύριο ανέργων, αντί να πάνε κατευθείαν στην πηγή του κακού και να σώσουν τη χώρα.