Το σχέδιο του νέου εκλογικού νόμου με τις τροποποιήσεις που εισάγει, αλλά και με εκείνες που απορρίπτει ματαιώνοντας κάθε προσπάθεια συναίνεσης με την Αξιωματική Αντιπολίτευση, αποδεικνύει ότι η Κυβέρνηση, αφενός, οδηγεί τη χώρα στην ακυβερνησία, αφετέρου, για άλλη μια φορά, επιδίδεται σε θεσμικούς τακτικισμούς. Γράφει η <b>Νίκη Κ. Κεραμέως.<\/b>

Η διαφαινόμενη αδυναμία της κυβερνητικής πλειοψηφίας να συγκεντρώσει τις πολυπόθητες 200 ψήφους για τον εκλογικό νόμο συνιστά την πρώτη μεγάλη, στρατηγικής σημασίας, ήττα του ΣΥΡΙΖΑ. Στον στόχο αυτό η ηγετική ομάδα του κόμματος επικέντρωσε όλες τις δυνάμεις της, καθώς ήταν γι΄ αυτήν, πέραν όλων των άλλων, και ένα παιχνίδι εξουσίας. Η επικείμενη ψηφοφορία θα διαμορφώσει ένα εντελώς διαφορετικό τοπίο.

Η παραίτηση του Μιχαήλ Σάλλα από την Τράπεζα Πειραιώς φαίνεται σαν μια «απλή κίνηση», μια προσπάθεια ενός παλαίμαχου τραπεζίτη να αποσυρθεί μετά την ολοκλήρωση του έργου του. Είναι όμως, απλά, μια κίνηση συμβολική ή μήπως κρύβει κάτι βαθύτερο, ένα «σήμα κινδύνου» ή κάτι άλλο για το ελληνικό τραπεζικό σύστημα;

Είναι τραγικό ένας επαγγελματίας να αναλαμβάνει δεσμεύσεις και να υπογράφει ρήτρες για μια αλλαγή πλακακιών, αλλά ο πολιτικός να μην δεσμεύεται ποτέ και για τίποτε. Πολιτική σημαίνει διαχείριση. Κι η διαχείριση είναι επιστήμη που χρειάζεται μετρήσεις, προϋπολογισμούς, χρονοδιαγράμματα και, φυσικά, ευθύνη. Αν δεν το καταλάβουμε, θα πηγαίνουμε από απάτη σε απάτη κι από ακυβερνησία σε ακυβερνησία. <b>Γράφει ο Θάνος Τζήμερος.<\/b>

Το μωσαϊκό της Τουρκίας δεν είναι λιγότερο ετερογενές από αυτό των Σύρων και ούτε πιο ήπιο στις φονταμενταλιστικές διαθέσεις. Οι μόνες διαφορές είναι οι στενές διασυνδέσεις της αστικής τάξης με την οικονομία της Ευρώπης και του δυτικού κόσμου.

Οι ΗΠΑ είναι ο πιο πολύτιμος σύμμαχος της Ελλάδας σε αυτήν την κρίσιμη συγκυρία, δηλώνει στο liberal.gr ο πρόεδρος του Ελληνοαμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου. Συνέντευξη στον <b>Βασίλη Γεώργα.<\/b>

Ο Τούρκος πρόεδρος είναι αποφασισμένος, σύμφωνα με πληροφορίες, να αυξήσει τις εξουσίες του με δημοψήφισμα για να αποφασίσει ο λαός «που έχει τον πρώτο λόγο». Υπάρχει ένα κοινό σημείο μεταξύ του Τούρκου προέδρου και του Έλληνα πρωθυπουργού, αλλά και μεγάλου τμήματος του ΣΥΡΙΖΑ και του ΑΚΡ. Η λατρεία στο λαϊκό αίσθημα και στη λαϊκή βούληση.

Κι αν τα συμβάντα στη γείτονα χώρα για τις ηγεσίες φαντάζουν μακρινά και δυσερμήνευτα, εδώ και μέρες στη Θράκη παρακολουθούμε την εξέλιξη μιας παράλληλης εντός των συνόρων μας συμμετρικής πραγματικότητας. Πολλοί πραγματικά ανησυχούντες και προβληματισμένοι μειονοτικοί συμπολίτες μας παρακολουθούσαν τηλεοπτικά «ανατριχιάζοντας» το στρατό στους δρόμους της Κωνσταντινούπολης. <b>Γράφει ο Γιώργος Πεταλωτής.<\/b>

Κάποια κόμματα και βουλευτές περίμεναν, με σχετική αγωνία και για αρκετές ημέρες, τη θέση που θα πάρει το νεοναζιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής για τον νέο εκλογικό νόμο. Αν οι ψήφοι της θα αθροίζονταν στη μια ή την άλλη πλευρά. Το γεγονός αυτό από μόνο του σηματοδοτεί μια ήττα του πολιτικού συστήματος.

Ο κόσμος μας αλλάζει. Και αν από μόνη της αυτή η φράση μοιάζει εξαιρετικά αόριστη αυτό που την μετουσιώνει σε αφόρητη πραγματικότητα είναι το πως αλλάζουμε τον τρόπο που «κουβαλάμε» τον ίδιο μας τον εαυτό στην καθημερινότητά μας. Ο κόσμος μας αλλάζει και αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα. Αλλάζουμε εμείς οι ίδιοι. <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Δεκαετία του \\'90 και μία μικρή ομάδα Ελλήνων δημοσιογράφων βρέθηκε στο Όσλο, φιλοξενούμενη του υπουργού Ενέργειας της Νορβηγίας και με αφορμή τη δυναμική είσοδο της χώρας στην αγορά πετρελαίου. Οι δικοί μας, λοιπόν, έφτασαν στην είσοδο του υπουργείου κι άρχισαν να ψάχνουν την επίσημη αποστολή των Νορβηγών!

Ο διαγωνισμός που βρίσκεται σε εξέλιξη, ήδη έχει αμφισβητηθεί. Δίκαια ή άδικα, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως είναι πολλοί εκείνοι, οι οποίοι θεωρούν πως αυτό που θα συμβεί είναι απλά να ξαναμοιραστεί η τράπουλα των αδειών. Χωρίς εγγύηση ότι οι νέοι ή παλαιοί παίκτες δεν θα συνεχίσουν το παιχνίδι της διαπλοκής.

Αρχίζει και επικρατεί σε κύκλους του φιλελεύθερου χώρου η αντίληψη πως ο πρωθυπουργός σταδιακά γίνεται μεταρρυθμιστής, καθώς επικαλούνται την εφαρμογή από τον ΣΥΡΙΖΑ των μνημονιακών υποχρεώσεων. Έγινε όμως μεταρρυθμιστής ο Α. Τσίπρας; Το κόμμα του ασπάζεται τις μνημονιακές υποχρεώσεις που ψηφίζει;

Σε μια περίοδο που οι αρνητικές εξελίξεις και τα προβλήματα κατακλύζουν την Ευρωπαϊκή Ένωση, η πρόοδος της ιρλανδικής οικονομίας, όπως αντικατοπτρίστηκε από το εντυπωσιακό +26% ποσοστό ανάπτυξης του ΑΕΠ, έγινε δεκτή με ανακούφιση, αν όχι με ενθουσιασμό.

Πολλοί υποστηρίζουν ότι η τουρκική οικονομία θα μείνει ανεπηρέαστη από τις εξελίξεις. Αυξανόμενη όμως είναι η πεποίθηση ξένων παραγόντων ότι έρχεται οικονομική κρίση στη γειτονική χώρα. Τι από τα δύο είναι σωστό;

Καράκας 18 Ιουλίου 2016 ώρα 9.30 το βράδυ. Πάνω από 40 ώρες χωρίς ρεύμα, χωρίς τηλέφωνο σταθερό και χωρίς δυνατότητα επικοινωνίας στο εξωτερικό μέσω κινητού. Πάνω από 40 ώρες χωρίς ηλεκτρισμό. Πάνω από 17 χρόνια μια χώρα βυθισμένη στο σκοτάδι. <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Ο λαϊκισμός δεν έχει κομματική ταυτότητα. Προέρχεται από παντού και διαχέεται παντού. Τελευταία έκφρασή του η πρόταση για άμεση εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας. Την έκανε ο Τσίπρας με το επιεικώς αφελές ερώτημα: «από τη στιγμή που ο λαός μπορεί να εκλέξει τον κάθε κοινοτάρχη, γιατί όχι και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας;».

Το μεγάλο όφελος από την πλήρη τραπεζική ενοποίηση, θα είναι η απελευθέρωση των επενδύσεων σε όλη την Ευρωζώνη. Μια εταιρεία δεν θα εξαρτά, την προοπτική και την ανάπτυξή της από τις πολιτικάντικες διαθέσεις των κυβερνήσεων, ακόμα κι αν χρεοκοπήσει μια εθνική οικονομία

Η κυβέρνηση πανηγυρίζει, ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα έδωσε την άδεια να χαλαρώσουν ακόμα περισσότερο τα capital controls, ενώ στην πραγματικότητα το ελληνικό τραπεζικό σύστημα εξέπεμψε ένα ηχηρό SOS, δίνοντας κίνητρα για να επιστρέψουν καταθέσεις στα ιδρύματα που κινδυνεύουν. Η δήθεν χαλάρωση δεν είναι παρά είναι ένα μεγάλο «βοήθεια».

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατηγορούσε τη διαπλοκή, επειδή ο κατασκευαστής Μπόμπολας ήταν ταυτόχρονα εκδότης, καναλάρχης και ο μεγάλος μέτοχος της Αττικής Οδού. Σωστά. Και ποια είναι η αντιπρόταση; Ο κ. Καλογρίτσας είναι επίσης κατασκευαστής. Δεν έχει γίνει ακόμη Μπόμπολας! Αλλά όλοι από κάπου ξεκινούν. Οι μπουλντόζες, πάντως, έχουν μία μαγική, εσωτερική, σχέση με την πληροφόρηση. Πάνε χέρι - χέρι… Γράφει ο <b>Θανάσης Μαυρίδης.<\/b>

Οκτώ Τούρκοι στρατιωτικοί-οπαδοί του πραξικοπήματος ζήτησαν πολιτικό άσυλο στην χώρα μας. Ο Ερντογάν ζητάει έκδοσή τους. «Γιατί να τους κρατήσω στην φυλακή και να τους ταΐζω», αναρωτήθηκε ο Σουλτάνος στο CNN, αιτιολογώντας την επαναφορά της θανατικής καταδίκης. Τι θα κάνεις Αλέξη; Θα τραβήξεις την σκανδάλη; Διότι η έκδοση αυτή σημαίνει καταδίκη σε θάνατο…

Διαβάζοντας το άρθρο του κ. Α. Παπαχελά στην «Καθημερινή της Κυριακής», η πρώτη απορία μου ήταν, σε ποιον απευθύνεται. Πάντα ένα πολιτικό κείμενο -και μάλιστα ενός τόσο έγκριτου σχολιαστή- έχει συγκεκριμένη στόχευση. Στην προκειμένη περίπτωση, προφανώς, διαπίστωσε δείγματα δεξιού χουλιγκανισμού και θέλει να τα καυτηριάσει. Αλλά πότε εκδηλώθηκαν αυτά τα δείγματα; Ποιοι ήταν οι φορείς τους;

Η νέα πραγματικότητα (που ωστόσο δεν είναι και τόσο νέα, το διαδίκτυο έχει παίξει σημαντικό ρόλο σε σημαντικά γεγονότα όπως η Αραβική Άνοιξη κ.α.), θέλει τα νέα Μέσα να κυριαρχούν. Ακόμα και σε βάρος της τηλεόρασης που θεωρείτο πανίσχυρη και όλοι επιδίωκαν να διαθέτουν την επιρροή της. Όπως οι πραξικοπηματίες στην Τουρκία που έσπευσαν να καταλάβουν τα κτίρια της τηλεόρασης.

Η στρατιωτική σύγκρουση για δικαιοδοσίες στο Αιγαίο δεν εντάσσεται στην λογική του Ερντογάν, έστω και στην αυταρχική εκδοχή της. Η συσπείρωση γίνεται με άλλους τρόπους, προσφιλέστερους στην ιδεολογία της βάσης του AKP. Γράφει ο <b>Άλκης Κούρκουλας.<\/b>