Είναι θλιβερό να βλέπεις ανθρώπους που γνωρίζεις να οδηγούνται από μίσος (;), άγνοια (;), εξυπνακισμό (;) ή προσπάθεια να φανούν «επαναστάτες»(;) ή ίσως και από όλα αυτά, σε αναρτήσεις στο διαδίκτυο με απόψεις, που δεν ξεφεύγουν απλώς από τα όρια του νόμου, αλλά ξεφεύγουν και από τα όρια της λογικής. <b>Γράφει ο Πέτρος Τρουπιώτης.</b>

Ακόμη και να ρυθμίσουμε το χρέος μας, αν παραμείνουμε σε κατάσταση στασιμότητας, δεν θα έχουμε επιτύχει τίποτα, αναφέρει ο καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. <b>Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη.</b>

Πρωτογενή πλεονάσματα μέχρι να σβήσει ο ήλιος! Αυτή είναι η πρόταση των «θεσμών» για το ελληνικό ζήτημα. Πίσω από αυτή την «εξαλλοσύνη» βρίσκεται ο δόκτωρ Σόιμπλε, ο οποίος εμφανίζεται πάντοτε έτοιμος να επαναφέρει την πρόταση του Grexit. <b> Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης.</b>

Θα σας έχει σίγουρα τύχει. Να ξυπνήσετε ένα πρωί και να αποφασίσετε να βάλετε νέα όρια στη ζωή σας. Να πάψετε, πλέον, να ανέχεστε πράγματα που μέχρι χθες ανεχόσασταν και σας έκαναν δυστυχισμένους. Να θελήσετε να απαλλαγείτε από καθωσπρεπισμούς.Να στείλτε στον διάολο μερικούς. Έτσι, επειδή χρειάζεστε περισσότερο οξυγόνο. Επειδή σας κούρασε η καφρίλα. Κυρίως αυτό!

Η προσοχή όλων έπεσε πάνω στην πρώτη ανάρτηση του Γ. Φιλιππάκη. Αλλά ο κατήφορος δεν έχει τέλος. Ο κ. Φιλιππάκης προειδοποιεί ότι σύντομα θα υπάρξουν κι άλλοι στην θέση του Παπαδήμου…<b>Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης</b>

Όσοι από εμάς εργαζόμαστε στο Δημόσιο Τομέα και βιώνουμε ένα καθεστώς αναξιοκρατίας, αμετροέπειας, ανοησίας και πολλών άλλων στερητικών α-, αντιμετωπίσαμε την πρωτοβουλία του νυν αρχηγού της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκου Μητσοτάκη, ως όχι μόνο μία υγιή, πρωτοποριακή, καινοτόμο και νεωτερική διαδικασία αξιοποίησης, αλλά κυρίως ως ένα οξυγόνο.

Στο «παιχνίδι» της μπλε φάλαινας κερδίζει κάποιος, αυτοκτονώντας. Ευτυχώς ή δυστυχώς, στο παιχνίδι της πολιτικής όποιος αυτοκτονεί πολιτικά, καταστρέφεται. Κάπως έτσι προτίθενται να αυτοκτονήσουν πολιτικά οι «συνήθεις ύποπτοι» που «τσίμπησαν» αμέσως, στο «εθνική συναίνεση για το χρέος». <b>Γράφει ο Σάκης Μουμτζής.</b>

Οι χαρακτηρισμοί, προσωπικά για τον κ. Παπαδήμο αλλά και άλλα πολιτικά πρόσωπα, δεν προέρχονταν από πολιτικό λεξιλόγιο. Επρόκειτο για γλώσσα πυρωμένη με σκοπό να διεγείρει τα αγριότερα ένστικτα. <b>Γράφει η Λίνα Παπαδάκη.</b>

Το τρομοκρατικό φαινόμενο δεν συναντάται αυτόνομο στον χωροχρόνο, αλλά συναρτάται με την πολιτική, κοινωνική και οικονομική συγκυρία. Αυτό επιβεβαιώνεται με τα όσα διαδραματίζονται στη χώρα μας, που καίτοι έχουν περάσει 15 χρόνια από τότε που εξαρθρώθηκε η κυριότερη εγχώρια τρομοκρατική οργάνωση (17Ν), η βία, δυστυχώς, είναι διαρκώς παρούσα ως μη συμβατική πολιτική συμμετοχή.

Διαβάζουμε στη «Ναυτεμπορική» (25.5.2017) ότι στο πρώτο πεντάμηνο του 2017, όπως άλλωστε συνέβη και τα προηγούμενα χρόνια, στη συντριπτική τους πλειονότητα εργαζόμενοι και εργοδότες προτίμησαν να συνάψουν επιχειρησιακές συμβάσεις αντί για κλαδικές ή ομοιοεπαγγελματικές.

Κάποιοι επιδιώκουν την Ελλάδα της κοινωνικής παραίτησης, της φτωχοποίησης της μεσαίας τάξης. Την Ελλάδα της καληνύχτας. Εμείς αντίθετα πρέπει να παλέψουμε για την Ελλάδα της καλημέρας, της ανάπτυξης. <b>Του Γιάννη Μανιάτη.</b>

Ήταν ο Θερβάντες καπιταλιστής; Αυστριακός; Ραντιανός οπαδός των ελεύθερων αγορών; Ελευθεριακός; Άγγλος φιλελεύθερος; Θα έλεγα ότι ήταν ένας πρόδρομος. <b>Γράφει ο Eric Clifford Graf.</b>

Οι απαγωγές και οι τρομοκρατικές επιθέσεις είναι ίσως τα πιο εμφανή στοιχεία διάλυσης μιας κοινωνίας. Το ζήτημα είναι αν ακόμα στην Ελλάδα του 2017, υπάρχουν κάποιοι, που βάζουν ακόμα ιδεολογικό μανδύα πάνω σε αυτές τις κολάσιμες πράξεις. <b>Γράφει ο Βασίλης Κικίλιας.</b>

Όταν την αποφράδα ημέρα της 25ης Ιανουαρίου 2015, ο λαός έδινε την πλειοψηφία στον ΣΥΡΙΖΑ, ελάχιστοι τότε υποψιαζόμασταν το έργο που θα δούμε προσεχώς. Οι περισσότεροι νομίζοντας πως έχουμε να κάνουμε με ένα νέο ΠΑΣΟΚ, αφέθηκαν στη μακαριότητά τους. Δεν έκαναν ούτε την στοιχειώδη σκέψη να συγκρίνουν την προσωπικότητα του Α. Τσίπρα με αυτήν του Α. Παπανδρέου.

Μπορεί στη διαπραγμάτευση να μην κατάλαβαν ακριβώς τι παιζόταν, μπορεί και στο Eurogroup να άργησαν να καταλάβουν την παγίδα του Σόιμπλε, μπορεί να ζουν ένα δράμα τώρα που έχουν μαζευτεί τόσες γραβάτες και δεν μπορούν να διαλέξουν. Σ’ ένα πράγμα όμως σκίζουν: Όταν πρόκειται να κάνουν ρουσφέτια. Το (αριστερό) πελατειακό κράτος είναι εδώ, ενωμένο, δυνατό! <b>Γράφει ο Παναγιώτης Καρκατσούλης.</b>

Πρόκειται ακριβώς για τον τρόπο που εκφράζονταν και εκφράζονται οι hardcore οπαδοί του ΣΥΡΙΖΑ όλα αυτά τα χρόνια. Αυτό είναι άλλωστε που κάνει τον Πολάκη μοναδικό: Πρόκειται για το μόνο υψηλόβαθμο στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ που μιλάει στην καρδιά του μέσου συριζαίου. Του απευθύνεται στη γλώσσα του, του λέει αυτό ακριβώς που θέλει να ακούσει.

Μια από τις στιγμές που κερδίζουν πάντα την έκπληξη των φοιτητών στις διαλέξεις είναι εκείνη που εισάγει τη συζήτηση για το φάσμα της πολιτικής συμμετοχής, καθώς η θεώρηση της άσκησης του εκλογικού δικαιώματος, από τη μία, και της πολιτικής δολοφονίας, από την άλλη, ως εκφάνσεων του ιδίου φαινομένου τους ξενίζει. <b>Γράφει ο Γιάννης Κωνσταντινίδης.</b>

«Οι θυσίες των Ελλήνων πολιτών δεν ήταν \\'για ένα πουκάμισο αδειανό\\'» έγραφε σε επιστολή του προς τον ελληνικό λαό το Μάιο του 2012 ο Λουκάς Παπαδήμος λίγες ώρες μετά την παραίτησή του από την πρωθυπουργία. Στην ίδια επιστολή υπενθύμιζε ότι «υπάρχουν κάποιοι που θα ήθελαν να δουν την Ελλάδα εθνικά αδύναμη, έξω από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση».

Υπάρχει μια λαϊκή ρήση που έρχεται από τα χρόνια του Αριστοφάνη και περιγράφει ακριβώς την αγάπη της κυβέρνησης να κατηγορεί λυσσαλέα τα ΜΜΕ για τις δικές της παγαποντιές και αστοχίες. Δυστυχώς, η κοινωνία σήμερα είναι πιο πουριτανή από των αρχαίων και έτσι η ρήση, που άρεσε στους Αθηναίους, αλλά και στον κορυφαίο λογοτέχνη διανοούμενο Ηλία Πετρόπουλο, γράφεται κεκαλυμμένη: «Της κοντής απαυτής της φταίνε οι τρίχες».

Ζούμε στη χώρα όπου ο εξτρεμισμός θεωρείται μία από τις προαιώνιες αρετές του γένους. Βρίσκεται τόσο ψηλά στον αξιακό μας κώδικα, που κανείς δεν τόλμησε ποτέ να αντιπαρατεθεί ιδεολογικά μαζί του. Στα πανεπιστήμια, στις κομματικές νεολαίες, στα μικρόφωνα των δημοσιογάφων και στα λογίδρια των λαϊκιστών

Από τις αρχές της δεκαετίας του ’80 κάθε ελληνόπουλο μεγάλωνε πιστεύοντας ότι στη χώρα του ζει σε δικτατορία. Στην προσωπική του ζωή καταπιέζεται από μια φασιστική αστυνομία. Και η Ελλάδα είναι μια υπόδουλη χώρα που αγωνίζεται ενάντια στον καπιταλισμό και τον ιμπεριαλισμό.

Στα υπουργεία στρατιές συμβούλων, μετακλητών και συγγενών. Το υπουργικό συμβούλιο από τα πολυπληθέστερα όλων των εποχών. Στις δημόσιες υπηρεσίες η γραφειοκρατία ακλόνητη. Οι παπάδες ανεβοκατεβάζουν υπουργούς. Οι αποφάσεις παίρνονται σ\\' έναν κλειστό κύκλο στο Μαξίμου, οι υπουργοί απλά υπογράφουν. Στη Βουλή ψηφίζονται άσχετες τροπολογίες και χαριστικές διατάξεις. Η διαπλοκή ζει και βασιλεύει.

«Γκεσταμπιτες,μενουμεευρώπηδες,βαστασοιμπλέδες ......μη χαίρεστε.... ΕΜΕΙΣ ΘΑ ΝΙΚΗΣΟΥΜΕ ...όσο καθυστέρηση κι αν μας παίξει ο αρχηγός σας.....δεν έχει πολύ χρόνο ακόμα…». Αυτή ήταν η ανάρτηση του υφυπουργού Πολάκη στο facebook. Κι έπειτα αναρωτιόμαστε που βρέθηκε τόσο μίσος. Ναι, υπάρχουν ηθικοί αυτουργοί. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν καλλιεργήσει με συνέπεια το χωράφι ενός νέου εμφυλίου, του λεγόμενου… τρίτου γύρου.

Ένας στους επτά ανθρώπους στη γη ζουν στην Αφρική και το ποσοστό του παγκόσμιου πληθυσμού εκεί πρόκειται να αυξηθεί. Αν συνεχιστούν οι τρέχουσες τάσεις, το 2050 η Νιγηρία θα έχει μεγαλύτερο πληθυσμό από τις ΗΠΑ. <b>Γράφει ο Marian L. Tupy.</b>