Με την ανακοίνωση ότι η Amazon.com εξαγοράζει την Whole Foods για 13,7 δισ. δολάρια, ένα συγκεκριμένο ρεύμα της αντι-επιχειρηματικής Αριστεράς μπήκε σε κατάσταση πανικού. Είναι η ίδια ανησυχία που βλέπουμε κάθε φορά που συγχωνεύονται δύο μεγάλες εταιρείες. <b>Γράφει ο Logan Albright.</b>

Η αφετηρία ενός διαλόγου είναι πάντοτε οι παραδεδεγμένες αξιολογικές κρίσεις που επέχουν θέση αξιώματος. Στην προκειμένη περίπτωση είναι κοινός τόπος πως η δικτατορία ήταν μια απεχθής κατάσταση ipso facto. Ουδείς αμφισβήτησε πως βασάνισε, εξόρισε, λογόκρινε. Ουδείς θεώρησε την κατάλυση του πολιτεύματος θετική ενέργεια.

Σύμφωνα με τον Muller, τρία είναι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα μιας λαϊκιστικής διακυβέρνησης: η απόπειρα άλωσης του κρατικού μηχανισμού, η διαφθορά και οι «μαζικές πελατειακές σχέσεις», τρίτον η συστηματική προσπάθεια περιστολής της κοινωνίας των πολιτών. Όλα τα παραπάνω δικαιολογούνται και εξηγούνται στο δημόσιο διάλογο, συνεχίζει ο Muller, με βάση τον ισχυρισμό ότι μόνο οι κυβερνώντες είναι οι αυθεντικοί και γνήσιοι εκπρόσωποι της λαϊκής βούλησης. <b>Γράφει η Μαργαρίτα Γερούκη.</b>

Στον ελληνικό κινηματογράφο του ’60 η ταινία που λεγόταν «Δεν γνώρισα μητέρα» σε τρεις μήνες λεγόταν «Δεν γνώρισα πατέρα» και σε έξι «Δεν γνώρισα νονό». Αφού η υπόθεση ήταν πάντα ίδια. Κάτι ανάλογο ισχύει και για την κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ και τη δικαιοσύνη.

Αρκετούς μήνες πίσω, είχα βρεθεί σ\\' ένα σπίτι όπου μια ευκατάστατη απ\\' ότι κατάλαβα κυρία, με δουλειές εδώ και στο εξωτερικό ήταν πολύ οργισμένη. Έπρεπε να δικαιολογήσει πως βρέθηκαν στους λογαριασμούς της τα περασμένα χρόνια κάποιες χιλιάδες ευρώ. Έλεγε πως δεν είναι δυνατόν να ψάχνει στο παρελθόν για να βρει τι συναλλαγές έκανε πριν 8 ή 10 χρόνια και να πρέπει να τις δικαιολογήσει τώρα.

Το μνημείο για το «μαύρο της ΕΡΤ» θεωρώ πως είναι ίσως το σημαντικότερο στην σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας. Πράγματι, ελάχιστες φορές παγκοσμίως έχει κατορθώσει ένα μνημείο να περιγράψει με τέτοια ακρίβεια μια ιστορική περίοδο, ένα πολιτικό φαινόμενο που σημάδεψε σε τέτοιο βαθμό την πορεία μιας χώρας.

Ο πρώην υπουργός Τάσος Γιαννίτσης μιλά για τη «ζόρικη πραγματικότητα» της χώρας και την ανάγκη να δοκιμαστούν καινοτόμες ιδέες και αντιλήψεις έξω από το συμβατικό πλαίσιο. «Έχουμε ό,τι θελήσαμε να έχουμε», αναφέρει χαρακτηριστικά. <b>Συνέντευξη στον Βασίλη Γεώργα.</b>

Σε μια κανονική χώρα, αμέσως μετά το Eurogroup της 15ης Ιουνίου και το κλείσιμο της δεύτερης αξιολόγησης, θα δούλευαν σε δύο κατευθύνσεις: Αφενός να ξεκινήσουν το κλείσιμο των προαπαιτούμενων της δεύτερης, κυρίως στα βασικά θέματα που έχουν να κάνουν με νευραλγικούς τομείς της οικονομίας και αφετέρου να κλείσουν τις εκκρεμότητες της τρίτης αξιολόγησης ώστε όταν ξεκινήσει ο έλεγχος από τους θεσμούς...

Η Μάνη είναι όμορφος και ιστορικός τόπος για την κυβέρνηση όταν πρόκειται να διαφημιστεί η Ελλάδα και ο τουρισμός της. Αλλά, όταν καίγονται επί 4 μέρες 4 από τα ωραιότερα και ιστορικότερα χωριά της Προσηλιακής, η Μάνη αφήνεται στα χέρια ενός διαλυμένου πυροσβεστικού μηχανισμού, ενός εγκληματικά ανέτοιμου δημοτικού μηχανισμού, όπως καταγγέλλουν οι κάτοικοι, με απόντες τους εκπροσώπους της κυβέρνησης, που ποζάρουν στις τηλεοράσεις, ενώ κόβουν κονδύλια για τις πυρκαγιές!

Οι προθέσεις είναι πιο προβλέψιμες και από την «κεντροαριστερή» στροφή του Τσίπρα στον επόμενο ανασχηματισμό: «κάποιος να μαζέψει τους πικραμένους του ΣΥΡΙΖΑ». Όλους αυτούς που συνεχίζουν να ονειρεύονται το πέταγμα του γαϊδάρου και δεν έχουν πολιτική στέγη να επενδύσουν την νέα τους φαντασίωση. Αυτοί είναι και πάλι, ο στόχος και γι΄αυτούς θα δοθεί μάχη στις επόμενες εκλογές

Φανταστικός στίχος. Γράφτηκε από τον Διονύση Τσακνή και τους αδελφούς Κατσιμίχα. Δεν υπάρχει πιο επαναστατικός στίχος στο σύγχρονο ελληνικό τραγούδι. «Γυρίζω τις πλάτες μου στο μέλλον, στο μέλλον που φτιάχνετε όπως θέλετε». Αγαπητέ κύριε πρόεδρε της ΕΡΤ, φαντάζομαι ότι δεν σας ενοχλούν ορισμένα καλοπροαίρετα σχόλια πάνω στους στίχους σας από έναν νεοφιλελεύθερο.

Εδώ και καιρό, στο πλαίσιο του διαλόγου για την «κεντροαριστερά», διεξάγεται μια συζήτηση για το ποια θα είναι πρέπει να είναι φυσιογνωμία του νέου φορέα. <b>Γράφει ο Μάνος Επιτροπάκης.</b>

Σαν σήμερα, το 1776, εγκρίθηκε το τελικό κείμενο της Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας της Αμερικής. Μία διακήρυξη που οδήγησε εν τέλει στη δημιουργία της ισχυρότερης χώρας στον κόσμο. <b> Γράφει ο Αλέξανδρος Σκούρας.</b>

Είναι ένα πράγμα να διαβάζει κανείς για τα κρυπτοοικονομικά και τελείως διαφορετικό να ασχολείται μ’ αυτά. <b>Γράφει ο Jeffrey A. Tucker. </b>

Η ομιλία του Γ.Α.Παπανδρέου στο συνέδριο της ΔΗ.ΣΥ. ήταν αποκαλυπτική όχι μόνον του πολιτικού αδιεξόδου στο οποίο βρίσκεται, αλλά και ενός προσωπικού δράματος που βιώνει. Δεν μπορεί να αποδεχθεί, πώς αυτός που σήκωσε τον «Σταυρόν του μαρτυρίου», είναι ο αποσυνάγωγος της πολιτικής ζωής του τόπου και ο Κώστας Καραμανλής να αποτελεί εθνική εφεδρεία. Αυτό τον πληγώνει και επηρεάζει την κρίση του.

Διαβάζοντας το 4ο μνημόνιο γραμμή-γραμμή πραγματικά θύμωσα. Θύμωσα γιατί οι βασικοί πυλώνες του προγράμματος για το 2017 ήταν οι στόχοι (μερικοί είχαν ήδη καλυφθεί) του 2012 και πολλοί από αυτούς δεν θα χρειαζόταν να εισέλθουν στην δημοσιονομική προσαρμογή των «αριστερών» μνημονίων. Πληρώνουμε ως έθνος τον ψεύτικο και λαϊκίστικο λόγο των κυρίων Τσίπρα-Καμμένου.

Ο καθηγητής Οικονομικών και πρώην επικεφαλής του Συμβουλίου Εμπειρογνωμόνων προειδοποιεί ότι η χώρα θα οδηγηθεί σε στάση πληρωμών αν το χρέος παραμείνει μη βιώσιμο. <b>Συνέντευξη στον Βασίλη Γεώργα.</b>

Μας έχουν ζαλίσει τον έρωτα διάφοροι επαναστάτες του γλυκού νερού, που είναι μπαρουτοκαπνισμένοι σε αρραβώνες και σε γάμους, με τη διαρκή επίδειξη αριστερής ταυτότητας στη θεωρία, ενώ στην πράξη επιδεικνύουν όλα τα χαρακτηριστικά ναινέκων, συνεργατών και δειλών υποτακτικών του κάθε ισχυρού. Τελευταία τέτοια επίδειξη η αμετροεπής σύνδεση της Σοβιετίας με τους Έλληνες ναινέκους, από τον πιο κραυγαλέο αντιπρόσωπό τους, τον κ Πολάκη και τον σιωπηρώς συναινούντα πρωθυπουργό του.

Όσο οι αποδόσεις, δηλαδή τα επιτόκια των ελληνικών ομολόγων, είναι τόσο μεγάλες τότε πολύ δύσκολα ένας υποψήφιος επενδυτής, από αυτούς στους οποίους συχνά αναφέρεται ο πρωθυπουργός, θα προτιμήσει να βάλει τα λεφτά σε κάτι απτό. Σε μια παραγωγική μονάδα, σε ένα εργοστάσιο, σε μια εταιρεία παροχής υπηρεσιών, η οποία θα προσλάβει ανθρώπους θα πληρώσει φόρους, εισφορές, τέλη, θα επιλέξει να ζήσει «το ελληνικό όνειρο».

Το Μνημείο που φυλάνε οι Εύζωνοι μπροστά στη Βουλή είναι συμβολικά αφιερωμένο στον Άγνωστο Στρατιώτη γιατί οι απώλειες στα πεδία των μαχών ήταν αμέτρητες και η καταγραφή των ονομάτων αδύνατη. Στο υποτιθέμενο μνημείο για τους νεκρούς της ΕΡΤ γιατί δεν υπάρχουν ονόματα; <b>Γράφει η Λίνα Παπαδάκη.</b>\r\n

Το μνημείο της ΕΡΤ απεικονίζει ξεκάθαρα, τον διαχρονικό, αγωνιώδη και διακαή πόθο του Έλληνα να διοριστεί στο Δημόσιο! Τα χέρια που προσπαθούν να ανοίξουν την πόρτα για να χωθούν. Ένας σωρός από στριμωγμένους πίσω από το κομματικό παραπέτασμα. Ανεξαρτήτως ιδεολογίας, ταυτότητας και τάξης. Ο αφανής υποψήφιος για μία οργανική θέση-φετίχ για ολόκληρη την κοινωνία της Μεταπολίτευσης

Τα αποκαλυπτήρια του μνημείου της ΕΡΤ «Μνήμες και χρέος» το οποίο αφορούσε το μαύρο της ΕΡΤ έγιναν το μεσημέρι της Δευτέρας. Ήταν μια εκδήλωση με ακριβώς το σεβασμό που πρέπει να υπάρχει στην ΕΡΤ, τις αρχές και την ιστορία της.

Σίγουρα υπάρχουν θετικά στοιχεία. Έχουμε ας πούμε συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για την εκλογή του νέου (;) προέδρου. Και μάλιστα σύντομα, τον ερχόμενο Οκτώβριο. Επίσης, η επιλογή του εξαιρετικού Νίκου Αλιβιζάτου ως εγγυητή της όλης διαδικασίας εξασφαλίζει σε μεγάλο βαθμό την αδιάβλητη διεξαγωγή της. Από κει και πέρα όμως; Τι μένει από το συνέδριο της Δημοκρατικής Συμπαράταξης το ΣΚ που μας πέρασε;

Με δυο λόγια μας είπε ότι επέστρεψε η κεντροαριστερά, ότι τον Οκτώβριο θα εκλέξει από την βάση τον/την νέο αρχηγό και ότι θ\\' ακολουθήσει μια αυτόνομη πορεία. Αυτό το τελευταίο, παρότι θολό ως πολιτική απάντηση, είναι το πιο ενδιαφέρον. Η Δημοκρατική Συμπαράταξη θα κατέβει αυτόνομα στις επόμενες εκλογές. Αυτό όμως ήταν αυτονόητο. Το βασικό ερώτημα είναι αν χρειαστεί να μετάσχει σε κυβέρνηση συνεργασίας, τι θα κάνει;