Οι πανεπιστημιακοί που μετέχουν στην πρωτοβουλία «Όχι Αστυνομία στα Πανεπιστήμια» έχουν ξεπεράσει τους 1.000. Οι υπόλοιποι 8.000 πανεπιστημιακοί, όμως, πού ακριβώς είναι; Όλο αυτό το διάστημα ακούγεται σχεδόν αποκλειστικά μόνο η φωνή της μιας πλευράς, του «Όχι». Αλήθεια, υπάρχει άλλη πλευρά; Κι αν ναι, γιατί δεν εμφανίζεται; 

Πριν 40 ακριβώς χρόνια το ΚΚΕ, με το σύνθημα «Κουκουέ αλλαγή δεύτερη κατανομή» διεκδίκησε το 17% ώστε να γίνει ρυθμιστικός παράγοντας στις μετεκλογικές εξελίξεις. Όλες οι προεκλογικές δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι το ποσοστό αυτό απείχε από τις ρεαλιστικές επιδόσεις που θα μπορούσε να πετύχει το Κόμμα. Στις εκλογές του '81 το ΚΚΕ πήρε 10,97%.

Η τροχιά ανόδου στην οποία έχει μπει η πανδημία στη χώρα μας, μπορεί να οδηγήσει ως τις 20-25 Φεβρουαρίου σε 1.200-3.000 κρούσματα ημερησίως ανάλογα με το σενάριο που θα επικρατήσει, υπό την προϋπόθεση ότι μέχρι τότε δεν θα επικρατήσουν τα μεταλλαγμένα στελέχη. Στην εκτίμηση αυτή καταλήγει το μοντέλο πρόγνωσης για την πανδημία που έχει αναπτύξει ο καθηγητής Πνευμονολογίας της Ιατρικής Κρήτης Νίκος Τζανάκης μιλώντας στο Liberal.gr. <b>Συνέντευξη στην Άννα Παπαδομαρκάκη.</b>

Δεν είναι οι υδρογονάνθρακες αλλά οι Υδρίτες που βρίσκονται στην επιφάνεια του βυθού που είναι στο στόχαστρο της Τουρκίας.Eίναι μόρια Μεθανίου εγκλωβισμένα σε κρυσταλλική μορφή όπως το αμερικάνικο σχιστολιθικό αέριο που ανέτρεψε τα δεδομένα του ενεργειακού ανταγωνισμού.

Είναι απολύτως λογικό να μην καταλαβαίνουν κάποιοι στο ΚΙΝΑΛ γιατί οι ψηφοφόροι τους είναι ενθουσιασμένοι με την διακυβέρνηση Μητσοτάκη. Είναι ακριβώς ο ίδιος λόγος για τον οποίον οι ψηφοφόροι της ΝΔ πιστεύουν ότι ο Κυριάκος Πιερρακάκης είναι γέννημα θρέμμα της Δεξιάς. Πολύ απλά, έπειτα από το τοξικό νέφος της περιόδου 2015 -2019 ο κόσμος έχει ανάγκη από αυξημένη ποσότητα κανονικότητας. Αν λοιπόν το ΚΙΝΑΛ γίνει πάλι ένα κανονικό κόμμα, μπορεί και να ξαναμπεί στο παιγνίδι! 

Η παρούσα κατάσταση της αγοράς κρατικών ομολόγων στη Δύση, είναι γνωστή σε όλους μας. Τα κράτη πανηγυρίζουν, διότι καταφέρνουν να δανείζονται με αρνητικά ή πολύ χαμηλά επιτόκια. Δηλαδή το δημόσιο χρέος, όχι μόνο δεν έχει σημαντικό κόστος, αλλά σε ορισμένες περιπτώσεις, επιδοτείται κιόλας.  

Στη μεταπολιτευτική Ελλάδα οι μεταρρυθμίσεις παραδοσιακά ήταν ένα επικίνδυνο σπορ. Θυμηθείτε μόνο τι είχε περάσει η Μαριέττα Γιαννάκου και η Άννα Διαμαντοπούλου για να νομοθετήσουν κάποια από όσα νομοθέτησε ξανά η Νίκη Κεραμέως για την παιδεία-θυμηθείτε τις διαδηλώσεις, τα επεισόδια στους δρόμους, τα πανεπιστήμια και το Υπουργείο, αλλά και το πόσο εύκολα τα σωστά αυτά βήματα ακυρώθηκαν στην πράξη από επόμενους υπουργούς.

Την άποψή μας για το θέμα της ασφάλειας των ΑΕΙ την έχουμε ήδη εκφράσει: η κυβέρνηση άπαξ και κατήργησε το άσυλο, δεν είχε καμία άλλη υποχρέωση απέναντι στην πανεπιστημιακή κοινότητα και οι φορολογούμενοι καμία όρεξη να επιβαρυνθούν με νέες προσλήψεις επειδή τα μέλη ΔΕΠ και οι φοιτητές διστάζουν να καλέσουν την αστυνομία όπως κάνουμε όλοι οι...κοινοί θνητοί όταν απειλούμαστε.

Φοβούνται, φοβούνται, φοβούνται. Στους λοιμωξιολόγους της Επιτροπής αναφέρομαι και στους κυβερνητικούς. Κάηκαν στο χυλό της Θεσσαλονίκης, φυσάνε και το γιαούρτι του δευτερότριτου κύματος της πανδημίας. Εμείς πάλι οι χιλιάδες καθημερινοί άνθρωποι, σκασίλα μας, σκασίλα μας, σκασίλα μας. Όσο πιο εκφοβιστικοί είναι οι ιθύνοντες, τόσο πιο πολύ παίρνουμε εμείς τον ομματιών μας και κατεβαίνουμε στους πεζόδρομους για ψώνια και βόλτες. 

Κι όμως, οι Έλληνες που έδρασαν στο εξωτερικό και μεταλαμπάδευσαν όσα έμαθαν πίσω στη γενέτειρα, αλλά και όσοι άφησαν με έργο την καλλιτεχνική τους σφραγίδα στη Δύση, μας κάνει να μιλάμε για μια ομάδα δημιουργών που επάξια φέρει τον τίτλο των δικών μας «Μεγάλων Δασκάλων».

Οι εκλογές στις ΗΠΑ ήταν μια πολύ σκληρή υπόθεση όχι μόνο κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας, αλλά και την επομένη των αποτελεσμάτων. Οι κοινωνικά φιλελεύθεροι ανά τον κόσμο, μεταξύ των οποίων και πολλοί από τους Ευρωπαίους φιλελεύθερους, πανηγυρίζουν για αυτή την πολιτική αλλαγή, μολονότι έχει ως τίμημα την περαιτέρω πόλωση της κοινωνίας στις ΗΠΑ και αλλού. <b>Γράφει ο Martin Reguli.</b>

Συζητώντας μόνο για την Ελλάδα ή για την Ευρώπη δείχνουμε να ξεχνάμε κάτι πολύ βασικό: Ότι μιλάμε για πανδημία. Για κάτι, δηλαδή, που αφορά ολόκληρο τον πλανήτη. Όλοι μαζί μπήκαμε στο πρόβλημα, όλοι μαζί θα βγούμε. Διαφορετικά, ανά πάσα στιγμή θα ελλοχεύει η αναζωπύρωση αφού εμβόλιο με αιώνια αποτελεσματικότητα, δεν έχει εφευρεθεί ως τώρα.

Η κυβέρνηση βρίσκεται σε κατάσταση συναγερμού και το Μαξίμου επιχειρεί να αποφύγει την ανάγκη ενός νέου γενικού lockdown. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η πρόθεση του πρωθυπουργού να ακολουθήσει την «πολιτική των αναπροσαρμογών» με βάση πάντα τις εισηγήσεις των ειδικών, ενώ η αγωνία εντείνεται για τουρισμό και εστίαση που μπαίνει στον τέταρτο μήνα με κατεβασμένα ρολά.

Η εξέλιξη των πραγμάτων φαίνεται να μην αφήνει πια την παραμικρή αμφιβολία ότι η τύχη της κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη θα κριθεί πρωτίστως στο πεδίο της αναμέτρησής της με την υγειονομική και την συνακόλουθη οικονομική κρίση. Αμφότερες παρατείνονται μέχρι νεότερων ειδήσεων από το μέτωπο των μαζικών εμβολιασμών.

Την εποχή που οι πρόεδροι των κομμάτων εξουσίας εκλέγονταν από την Κοινοβουλευτική Ομάδα του κόμματος, η πορεία κάθε φιλόδοξου βουλευτή εξαρτιόταν από την ομάδα του ισχυρού παίκτη του κόμματος που θα κατάφερνε να ενταχθεί μόνο εάν τον δεχόταν κι εκείνος στην ομάδα του. Τότε, ο κάθε βουλευτής ήταν και εκλέκτορας του εκάστοτε αρχηγού δηλαδή, δηλαδή είχε ρόλο στη διατήρηση των εσωκομματικών ισορροπιών.

Το δημόσιο πανεπιστήμιο, για να προπορευτεί των δυτικών πανεπιστημίων, χρειάζεται πολύ πιο προοδευτικές μεταρρυθμίσεις. Χρειάζεται ένα πλαίσιο ελεύθερης και δημοκρατικής λειτουργίας. Το πλαίσιο λειτουργίας του πανεπιστημίου πρέπει να στηρίζεται στο δίπτυχο της πλήρους αποκέντρωσης των λειτουργικών αποφάσεων των ιδρυμάτων και της αξιολόγησης του έργου τους.

Να υποστηριχθούν κυρίως οι επενδύσεις που ξεφεύγουν από τον κλάδο του τουρισμού, δηλώνει στο liberal.gr. ο Διευθυντής Ερευνών του Γερμανικού Ινστιτούτου Οικονομικών Ερευνών (DIW), Αλέξανδρος Κρητικός εκτιμώντας ότι ο τουρισμός φέτος στην χώρα μας δεν θα πάει ιδιαίτερα καλά και ότι «θα κινηθεί κοντά στα επίπεδα του 2020». <b>Συνέντευξη στον Βασίλη Γαλούπη. </b>

Ζούμε σε μία εποχή που σε πολλά μέρη του πλανήτη, συνήθως ανεπτυγμένα και εύρωστα, οι νέοι βλέπουν θετικά τη μαρξιστική ή σοσιαλιστική κοσμοθεωρία. Πέρα από τις όποιες (στην περίπτωσή μου πολλές) ηθικές ενστάσεις μπορεί να έχει κανείς προς αυτές τις θεωρίες, κάθε φορά που συγκρούονται με την πραγματικότητα βγαίνουν ηττημένες.

Πρώην πρόεδρος της ΚΑ.ΓΚΕ.ΜΠΕ. της Ε.Σ.Σ.Δ. από τους βασικούς εμπνευστές του αυλικού πραξικοπήματος κατά του Νικήτα Χρουστσόφ, πολιτικό στέλεχος μεγάλου διαμετρήματος, επί των ημερών του οποίου υψώθηκε το Τείχος του Βερολίνου και ξέσπασε η Κρίση των πυραύλων στην Κούβα, ο Βλαντίμιρ Σεμιτσάσνι πέθανε στις 12 Ιανουαρίου 2001 και ήταν ένας από τους τελευταίους που πήραν πολλά μυστικά μαζί του στον τάφο.

Το τραγούδι λέγεται «βρώμικα φιλιά» και το τραγούδησε πρώτος ο Λάκης Παπαδόπουλος, γνωστότερος και ως Λάκης με τα ψηλά Ρεβέρ. Δεν έχει απλά και μόνο σεξιστικά υπονοούμενα, τα λέει όλα πεντακάθαρα: «Τις γυναίκες με μέτρο πρέπει τώρα να αγγίζω», «συναντάω τα κορίτσια που ντυμένα όπως θέλω αρχινάνε τα καπρίτσια», «κάτω απ&apos; τα ρούχα σου που σε στολίζουν τι να κρύβεις μωρό μου και στιγμές σου γυρίζουν». Στην πυρά!

Σε αντίστοιχη θέση θα βρεθούν οι Ελληνικές Τράπεζες έναντι των περισσοτέρων ευρωπαϊκών στο «τεστ κοπώσεως» (stress tests) που θα υποβληθούν, καθώς όπως πιστοποιεί η Ευρωπαϊκή Τραπεζική Αρχή (ΕΒΑ) ακόμη και στο δυσμενές σενάριο οι προοπτικές της ελληνικής οικονομίας θα κινηθούν στο ίδιο μήκος κύματος με την υπόλοιπη Ε.Ε. Το δυσμενές σενάριο προβλέπει για την τριετία 2021 - &apos;23 μείωση 3,6% όσο και στην Ε.Ε. Στις 31 Ιουλίου τα αποτελέσματα.

Είναι μια συνήθης μέθοδος δημιουργίας θετικών εντυπώσεων για τις απόψεις μας, η διατύπωση διλημμάτων όπου απέναντι στην δική μας θέση βάζουμε μια εμφανώς ακραία, με αρνητικά χαρακτηριστικά. Στο δίλημμα «διάλογος ή σύγκρουση» ποιος νουνεχής άνθρωπος θα προτιμούσε τον πόλεμο; Ομοίως, στο εξίσου απλουστευτικό και προπαγανδιστικό δίλημμα «αποτροπή ή υποταγή», νομίζω πως η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών θα επέλεγε την αποτροπή.

Πόσες φορές διερωτόμαστε «τι μυαλό κουβαλάνε, οι Συριζαίοι» και «σε ποιο παράλληλο σύμπαν ταξιδεύει η σκέψη τους»; Πόσες φορές έχουμε προσπαθήσει να κατανοήσουμε τις θέσεις τους και τη στάση τους, απέναντι σε καίρια προβλήματα; Πόσες φορές έχουμε αποπειραθεί να ερμηνεύσουμε την αδυναμία τους να αντιληφθούν τον πραγματικό κόσμο;

Η χούντα επιβλήθηκε πριν 54 χρόνια και έπεσε πριν 47. Δυο γενιές πριν, αν πάμε με τα παλιότερα μέτρα. Τρεις ή τέσσερις γενιές αν πάμε με τα σημερινά μέτρα, αφού οι τεχνολογικές εξελίξεις και οι διαφορές συμπεριφορών και βιωμάτων κάνουν κάθε προηγούμενη δεκαετία να μοιάζει με την εποχή του χαλκού. Οπότε απορώ τι στο καλό καταλαβαίνουν οι σημερινοί 18άρηδες, όταν διαδηλώνουν στο Σύνταγμα κατά της Κεραμέως κραυγάζοντας «κάτω η χούντα».