Μπροστά στην γενική κατακραυγή, στον ΣΥΡΙΖΑ έκαναν πίσω, διαχωρίζοντας την επίσημη θέση του κόμματος από τις χυδαιότητες των φερεφώνων τους. Υπήρξε και έντονη εσωκομματική κριτική την οποία δεν μπορούσε να αγνοήσει ο Τσίπρας και η ομάδα του. Την πολιτική αλητεία των πιο επιθετικών μηχανισμών του ΣΥΡΙΖΑ την αποδοκίμασαν πιο έντονα οι αποκαλούμενοι γεφυροποιοί, ενώ η σιωπή των 53 ήταν ηχηρή.

Σήμερα στη Βουλή θα γίνει της κακομοίρας. Μητσοτάκης και Τσίπρας θα πιαστούν από τα πέτα. Εδώ που τα λέμε,  όταν είσαι πρωθυπουργός σε συνοδεύει μεν η απαίτηση να κρατήσεις ψηλά την ποιότητα του δημόσιου διαλόγου, όμως υπάρχουν και όρια. Όταν ο Τσίπρας έχει καλέσει επισήμως τον Κυριάκο «να ζητήσει συγνώμη από τα θύματα του Λιγνάδη» λες και τα βίασε ο ίδιος ή κρατούσε φαναράκι στον βιασμό, τι άραγε θα 'πρεπε να απαντήσει;

Ο χώρος της Ανανεωτικής Αριστεράς είχε κάποτε πολιτικούς του διαμετρήματος ενός Ηλία Ηλιού, ενός Μπάμπη Δρακόπουλου, ενός Λεωνίδα Κύρκου, ενός Μιχάλη Παπαγιαννάκη, που εξέφεραν έναν πολιτικό λόγο με τον οποίο μπορούσε κανείς να διαφωνεί, ενέπνεε όμως πάντοτε σεβασμό όταν δεν εξέπεμπε μια αύρα ιδεολογικού κοσμοπολιτισμού. Σήμερα, ο χώρος βρίσκεται σ' ένα κρίσιμο σταυροδρόμι και τα διλήμματα είναι πλέον αμείλικτα.

Στις σύγχρονες δημοκρατίες, η ιθαγένεια, ως νομικός δεσμός του ατόμου προς το κράτος με το οποίο το άτομο καθίσταται μέρος της πολιτικής κοινότητας (άρα του λαού στο όνομα του οποίου ασκείται η κυριαρχία), καθορίζεται από το εσωτερικό δίκαιο. Με άλλα λόγια, τα κριτήρια βάσει των οποίων πραγματοποιείται η διαδικασία πολιτογράφησης είναι καταρχήν ζητήματα που ανήκουν στο πεδίο της κυριαρχίας κάθε κράτους.

Αν η αντοχή πρωθυπουργού – κυβέρνησης είναι το ένα βασικό εύρημα της έρευνας της Opinion Poll, που ολοκληρώθηκε το βράδυ της ημέρας που η Λ.Μενδώνη έδωσε την γνωστή συνέντευξη, το άλλο είναι ότι μόνο το 12.3% δηλώνει ικανοποιημένο από την τακτική του ΣΥΡΙΖΑ, ενώ ο Α. Τσίπρας  βρίσκεται στην τρίτη θέση της δημοφιλίας των πολιτικών αρχηγών.

Εδώ και αρκετό καιρό, οι εκτιμήσεις μας για το πρώτο τρίμηνο του 2021 έκαναν λόγο για ύφεση της τάξεως του 12,7% σε σύγκριση με το πρώτο τρίμηνο του 2020. Ουσιαστικά είχαμε προεξοφλήσει ένα συνεχές lockdown για όλο το τρίμηνο. Ας ελπίσουμε να μην συμβεί, αλλά αυτή είναι η υπόθεση που είχαμε κάνει.

Η πρόσκληση για συζήτηση στην Βουλή δημιούργησε έναν «φόβο πάνω από την πόλη». Πολλοί περιμένουν εκχυδαϊσμό του πολιτικού λόγου, λέξεις που γεννούν απέχθεια και μίσος. Η ελληνική κοινωνία με την τεράστια κόπωση του εγκλεισμού, τα οικονομικά αδιέξοδα και τον φόβο για το μέλλον, περιμένει απαντήσεις από αυτούς που μπορούν να δουν μπροστά, τον καθαρό ορίζοντα. Οχι να έχουν το βλέμμα στους βούρκους που ανοίγουν δίπλα μας.

Αυτή τη στιγμή έχουμε κάποια αδιάσειστα ευρήματα. Το 90% των κλινών ΜΕΘ στην Αττική είναι κατειλημμένες, τα κρούσματα αυξάνονται, η πίεση που δέχεται το Σύστημα Υγείας συνεχίζεται. Άρα είμαστε ακόμα μακριά από το άνοιγμα της οικονομίας, αναφέρει στο Liberal.gr, ο καθηγητής επιδημιολογίας του ΕΚΠΑ, Δημήτρης Παρασκευής, μέλος της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων του Υπουργείου Υγείας. <b>Συνέντευξη στην Αλεξία Σβώλου.</b>

Πολύ σοβαρός γνώστης των ευρωπαϊκών πραγμάτων σχολίαζε την επομένη του σχηματισμού της κυβέρνησης Ντράγκι στην Ιταλία ότι ζούμε μια από τις "μεσιανικές στιγμές" στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης που αναπτερώνουν τις ελπίδες για το μέλλον της.

Η έναρξη της κρίσης το 2010 συνέπεσε με τη μαζική είσοδο Ελλήνων χρηστών στην πλατφόρμα twitter. Οι περισσότεροι από αυτούς που απέκτησαν τότε λογαριασμό εκεί, ανήκαν στο λεγόμενο «τηλεοπτικό κοινό». Άνθρωποι που έβλεπαν τα διάφορα ριάλιτι αλλά και τα σήριαλ, με την ενθάρρυνση των ίδιων των τηλεοπτικών καναλιών, βρισκόντουσαν εκεί για να σχολιάζουν όλοι μαζί, ζωντανά και σε πραγματικό χρόνο όσα έβλεπαν στην τηλεόραση.

Μία κοινή μοίρα των φιλελευθέρων στην Ελλάδα και στις χώρες που φιλελεύθερες ιδέες και κόμματα παίζουν δευτερεύοντα ρόλο, είναι ότι χωρούν πολύ δύσκολα στα πολιτικά μανιχαϊστικά στερεότυπα που παίζουν κυρίαρχο ρόλο στην πολιτική ζωή. Ως αποτέλεσμα, κάθε φορά που μία φιλελεύθερη προσωπικότητα εκφράζει άποψη που δύσκολα μπαίνει σε κουτάκι ή δεν συνάδει με τις προκαταλήψεις του καθενός περί φιλελευθερισμού, εξαπολύονται χαρακτηρισμοί και κατηγορίες προκειμένου να χωρέσουν οι φιλελεύθερες ιδέες σε κάποιο από τα υπάρχοντα &#8220;κουτιά&#8221;.

Η είδηση για το φρενάρισμα της προμήθειας 300 λεωφορείων των Οδικών Συγκοινωνιών (Ο.ΣΥ.) με τη διαδικασία του leasing, μπορεί να πέρασε στα ψιλά γράμματα των μέσων μαζικής ενημέρωσης, όμως είναι εξωφρενική. Η προμήθεια των λεωφορείων είχε κριθεί ως εξαιρετικά επείγουσα στα πλαίσια της καταπολέμησης της πανδημίας, μέσω της αύξησης της συχνότητας διέλευσης των οχημάτων από τις στάσεις και της μείωσης των επιβατών ανά όχημα.

Αν κοιτάξει κανείς την όλο και πιο επιθετική εξωτερική πολιτική της Άγκυρας, είναι σαν ο Ερντογάν να υπήρξε ένας πολύ προσεκτικός μαθητής των μεθόδων Πούτιν. Και παρά τις βαθιές ιστορικές αντιπαλότητες που χωρίζουν Τουρκία και Ρωσία, ο δεσμός των δυο ηγετών τους επιχειρεί να αναμορφώσει την περιφερειακή πολιτική, δημιουργώντας δυσεπίλυτα προβλήματα για τη Δύση.

Ο Βαλέρι Γκοροζάνιν γεννήθηκε το 1889 στην πόλη Άκερμαν, νυν Μπέλγκοροντ - Ντιεστρόφσκι στην Βεσσαραβία. Ο πατέρας του ήταν ασφαλιστικός πράκτορας, ο οποίος πέθανε πριν ο μικρός Βαλέρι γίνει τριών ετών, ενώ πέντε χρόνια αργότερα, έχασε και την μητέρα του. Έτσι, μη έχοντας πόρους για τα προς το ζειν, αναγκάστηκε να παραδίδει ιδιαίτερα μαθήματα σε ηλικία 10 ετών.

Αυτό που συμβαίνει στην οικονομία της πληροφορίας είναι σχεδόν εντελώς υπόρρητο. Κανείς δεν υπογράφει μια συμφωνία ώστε τα δεδομένα του να επεξεργαστούν σε νέα πράγματα αξίας. Συνήθως δεν αλλάζει χέρια κανένα χρήμα γι&apos; αυτό. Οι άνθρωποι απλώς παίρνουν προϊόντα πληροφορίας χωρίς να πληρώσουν. <b>Γράφει ο Jim Harper </b>

Απ&apos; ότι φαίνεται, τίτλοι τέλους πέφτουν στο σήριαλ των στεγαστικών δανείων σε ελβετικό φράγκο. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, απέρριψε την προσφυγή μιας δανειολήπτριας, η οποία ζητούσε να κριθεί ως καταχρηστικός ο όρος που προέβλεπε την αποπληρωμή των δανείων, βάσει της τρέχουσας συναλλαγματικής ισοτιμίας με το ευρώ.

Ένα από τα πιο χρήσιμα εργαλεία για την επαγγελματική ωρίμανση των νέων ανθρώπων, οι θεσμοί της μαθητείας και της πρακτικής, συνεχίζουν στη χώρα μας να αξιοποιούνται ελάχιστα. Έτσι, είναι συνεχές παράπονο των εργοδοτών ότι δυσκολεύονται πολύ να βρουν νέους εργαζόμενους με τις κατάλληλες γνώσεις και δεξιότητες, αλλά και μια στοιχειώδη επαφή με την εργασιακή πραγματικότητα.

Όταν τα επιχειρήματα της Αριστεράς ξεφτίζουν, αυτή επιστρατεύει την τρομοκρατία, πολλοί που διαφωνούν μαζί της αντιμετωπίζονται με συκοφαντίες, λάσπη, ακόμη και με λογικές «ξέρουμε πού μένεις», τονίζει στο liberal.gr η συγγραφέας Σώτη Τριανταφύλλου σχολιάζοντας το εκρηκτικό σκηνικό των τελευταίων ημερών και την προσπάθεια να παραδοθεί η δημόσια ζωή στον τοξικό λόγο και τις χυδαιότητες. <b>Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη.</b>

Η πολιτική δεν είναι συζήτηση με τσάι στο σαλόνι, είναι διαπάλη. Αλλά διαπάλη στο πεδίο των πράξεων, των στόχων, των ιδεών, όχι της γενικής υποβάθμισης. Δεν αποτελούν όλα πεδίο κομματικής αντιπαράθεσης. Εθνικά θέματα, παραβατικές συμπεριφορές που η Δικαιοσύνη ετοιμάζεται να διερευνήσει, οφείλουν να συζητούνται αλλιώς. Η χρήση των προσωπικών επιθέσεων, για γενικευμένο εκχυδαϊσμό είναι απαξίωση της δημοκρατίας. Προλαβαίνουμε να την αποφύγουμε;

Τα τάγματα εφόδου της επαναστατικής αριστεράς ασκούν καθημερινά βία στο όνομα του δολοφόνου Δημήτρη Κουφοντίνα και μάλιστα με την απόλυτη πολιτική κάλυψη της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης. Είναι οι ίδιοι μέθοδοι που χρησιμοποιούν τα δύο πολιτικά άκρα όταν θέλουν να επιτεθούν στη Δημοκρατία. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι την επόμενη φορά θα είναι αλλιώς, όπως έχουν ήδη προαναγγείλει η Ζανέτ Τσίπρα και ο Παύλος Πολάκης. Κάνουν ασκήσεις στο πεζοδρόμιο, όπως έκαναν και το 2008. Είναι επικίνδυνοι. 

Τα γεγονότα της Δευτέρας στο ΑΠΘ απλώς μας υπόμνησαν ότι καμία δημοκρατική κατάκτηση δεν είναι δεδομένη, ότι όλοι μαζί πρέπει να συνεχίσουμε να εργαζόμαστε μέχρι να καταρρεύσει το καθεστώς του τρόμου. Η απεργία είναι σεβαστή όπως και η ειρηνική διαμαρτυρία και συνάθροιση. Η απειλή χρήσης βίας, η κατάληψη του δημόσιου χώρου σε βάρος άλλων δεν είναι και δε θα γίνουν ποτέ αποδεκτές.

Μπορεί η απώθηση της ιστορικότητας των γεωπολιτικών αντιθέσεων να αποτέλεσε για την Ευρωπαϊκή Ένωση την αναγκαία συνθήκη για να μακροημερεύσει το χωρίς ιστορικό προηγούμενο εγχείρημά της, πλην όμως είναι η ίδια που μπορεί να λειτουργήσει ως η  βραδυφλεγής βόμβα που κάποια στιγμή ενδέχεται να το τινάξει στον αέρα.

Τα τελευταία χρόνια, όσες φορές οι πολίτες έχουν κληθεί, σε έρευνες κοινής γνώμης, να απαντήσουν στην ερώτηση «Ποιον θεωρείτε ως το σημαντικότερο παράγοντα επιτυχίας; Τα προσόντα ή τις γνωριμίες;», η συντριπτική πλειοψηφία, οκτώ στους δέκα, έχουν απαντήσει το δεύτερο. Αυτό είναι και το συλλογικό μας βίωμα, άλλωστε. Όσα προσόντα και να διαθέτει ένας Έλληνας πολίτης, αν δεν έχει τις κατάλληλες γνωριμίες, δεν θα καταφέρει πολλά.

Ήταν αρχές της δεκαετίας του 1950, όταν ο διευθυντής ενός του Σχολείου Μουσικής Νο 1 στο Νίζνι Ταγκίλ της Σιβηρίας, είδε μία παράξενη επισκέπτρια με τη στολή της φυλακισμένης, η οποία όταν μιλούσε μπέρδευε τα Γαλλικά με τα Ρωσικά, να μπαίνει στο κτίριο του σχολείου. Λίγα λεπτά αργότερα, τον παρακάλεσε να την αφήσει να παίξει στο πιάνο..