Με την αναγγελία υποψηφιότητας για Δήμαρχος Αθηναίων, ο κ. Κασιδιάρης προκαλεί για μια ακόμη φορά την Πολιτεία και μεταφέρει και πάλι το παιχνίδι εκεί που θέλει αυτός. Όμως η Δημοκρατία δεν είναι παιχνίδι.

Με τη δέσμευσή του για άμεση καταφυγή σε ΠΝΠ, αν έλθει στην εξουσία, ο Τσίπρας έσπασε πολλά ρεκόρ και κυρίως αυτό της Λωτοφαγίας, αφού θεωρεί ότι η κοινωνία έχει ξεχάσει ποιος είναι.

Η μέχρι τώρα στάση του ΣΥΡΙΖΑ στην υπόθεση Κασιδιάρη δείχνει διάθεση εκμετάλλευσης, ωστόσο η αποκοπή όχι πλέον από τη «μεσαία», αλλά και από τη δημοκρατική τάξη, μπορεί κάλλιστα να του γυρίσει μπούμερανγκ.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η τελική -πριν από την κατάθεση των συνδυασμών- κίνηση του καταδικασμένου πρώην μέλους της Χρυσής Αυγής δεν έχει πια στόχο την είσοδο στη Βουλή, αλλά την πίεση στο δημοκρατικό σύστημα.

Εάν ο Κασιδιάρης είναι υποψήφιος βουλευτής, η κρίση του Αρείου Πάγου διευκολύνεται. Διαφορετικά, δυσκολεύει. Τα πρόσφατα γεγονότα άνοιξαν πληγές.

Εδώ που φτάσαμε, με εκδηλωμένη πρόθεση συγκρότησης νέου κόμματος και με ψηφισμένη διάταξη για την αποδοχή κατάρτισης των συνδυασμών, δεν έχει πια νόημα η θεωρητική συζήτηση για τον προσφορότερο τρόπο παραμερισμού κομμάτων που επιβουλεύονται τη δημοκρατία.

Ομόφωνα ένοχος για παράβαση καθήκοντος κρίθηκε από το Ειδικό Δικαστήριο ο πρώην υπουργός Νίκος Παππάς. «Παράβαση καθήκοντος», για υπουργό, σημαίνει ότι διαπιστώθηκαν και «με τη βούλα», ενέργειες, κατά την άσκηση των καθηκόντων του, που παραβίασαν τη δημόσια αποστολή του και άρα την πολιτειακή τάξη. 

«Ας τη δούμε πρώτα», «είναι νωρίς ακόμα για να κριθεί», «στην εξουσία μπορεί να εκπλήξει ευχάριστα», λένε, ακόμα, κάποιοι για τη νέα Πρωθυπουργό της Ιταλίας.

Ο δημοκρατικός κόσμος έβγαλε έναν μικρό στεναγμό ανακούφισης από το αποτέλεσμα των ενδιάμεσων αμερικανικών εκλογών.

Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες, αλλά και εκτός Ευρώπης, το πολιτικό τοπίο σε επίπεδο εσωτερικών συσχετισμών δυνάμεων έχει πολύ έντονες μεταπτώσεις.

Ενώ τα φώτα της δημοσιότητας έπεφταν στη συμφωνία - ασυμφωνία της τελευταίας Συνόδου Κορυφής ο ελέφαντας ήταν στο διπλανό δωμάτιο.

Μετά από μια περίπου πενταετία στασιμότητας οι ακροδεξιές δυνάμεις δείχνουν να ενισχύονται κοινοβουλευτικά και κοινωνικά σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ευρώπης.

Παρά τη μεγάλη της θεσμική σοβαρότητα η «υπόθεση των υποκλοπών» δεν άλλαξε σημαντικά, τουλάχιστον ως προς τον συσχετισμό δυνάμεων, το πολιτικό τοπίο.

Οι δηλώσεις του Μητροπολίτη Δωδώνης περί βιασμού που είναι πάντα συναινετικός και περί εγκυμοσύνης που έρχεται μόνο όταν μια γυναίκα συναινεί είναι υπεράνω σχολιασμού. «Πίσω από τις γραμμές», δηλαδή τις ίδιες τις δηλώσεις και το περιεχόμενό τους, ελλοχεύουν ορισμένα ανησυχητικά, και πιο «δομικά»,  στοιχεία. Μακάρι η ομόφωνη καταδίκη των δηλώσεων να αποτελέσει αφορμή για βαθύτερη αλλαγή στάσης έναντι της βίας.

Ήταν άραγε «τυπικά νόμιμη αλλά πολιτικά εσφαλμένη», όπως τη χαρακτήρισε ο Πρωθυπουργός, η παρακολούθηση του αρχηγού του τρίτου σε δύναμη κοινοβουλευτικού κόμματος; Από όσα ακολουθούν, προκύπτει, πιστεύω, πως η παρακολούθηση ήταν όχι μόνο εσφαλμένη αλλά και μη νόμιμη. Πρέπει, όμως, να σημειωθεί πως η παραδοχή λάθους από το ισχυρότερο πρόσωπο της εκτελεστικής εξουσίας ενδυναμώνει το πολίτευμα, ενώ τα όσα έγιναν δεν πρέπει να αποτελέσουν κριτήριο για ευρύτερες πολιτικές αποφάσεις

Ο τροχός γυρίζει, οι καιροί αλλάζουν, οι πρώτοι γίνονται έσχατοι: δεν λείπουν οι εκφράσεις για να περιγράψουν την κατάσταση που, τηρουμένων όλων των αναλογιών, βιώνει, κυρίως εξαιτίας της εξάρτησης της από το ρωσικό φυσικό αέριο, αλλά όχι μόνο γι' αυτό, η ως χτες άτρωτη Γερμανία. Η Γερμανία της σχετικής υποχώρησης δεν θα δοκιμαστεί ποτέ σαν την Ελλάδα της κρίσης, καλό είναι όμως να ξέρει τα όρια της - ως χώρας και ως πολιτιστικού παραδείγματος.

Δεν πρέπει κανείς να κρίνει αν δεν διαβάσει μια δικαστική απόφανση και αν δεν «ακούσει» αυτούς που την εξέδωσαν. Αλλά, εφόσον συμβούν αυτά, όχι μόνο δεν απαγορεύεται, αντίθετα επιβάλλεται, να κρίνει, χωρίς φόβο (να ενοχλήσει) αλλά με πάθος (υπεράσπισης του δικαίου). Αυτά ισχύουν για όλες τις δικαστικές αποφάνσεις, άρα ισχύουν και για το βούλευμα του Δικαστικού Συμβουλίου του Ειδικού Δικαστηρίου για την «υπόθεση Novartis».

Ο κατηγορούμενος καταδικάστηκε πρωτοδίκως, για δύο από τις τέσσερις εις βάρος του κατηγορίες. Το ανασταλτικό αποτέλεσμα που αναγνωρίστηκε στην έφεσή του, και βάσει του οποίου αφέθηκε ελεύθερος, με περιοριστικούς όρους, μέχρι τη διεξαγωγή της δευτεροβάθμιας δίκης, δεν έχει επιρροή επ' αυτού: παραμένει καταδικασμένος. Η καταδίκη είναι καταδίκη, έστω και με ισχυρή μειοψηφία. Η δε αναστολή κινείται εντός του πλαισίου του νόμου και οφείλει να μην επηρεάζεται ούτε από το πρόσωπο του κατηγορουμένου, ούτε από άλλες σχετικές αποφάνσεις δικαστηρίων.

Το κλείσιμο από τον ίδιο τον Πρωθυπουργό, τον μόνο υπεύθυνο για τη συγκεκριμένη απόφαση, των σεναρίων για πρόωρες εκλογές, έχει πολλαπλή σημασία. Πριν την αναλύσουμε, να πάμε στην ουσία: ο Πρωθυπουργός έκανε το θεσμικώς πρέπον, υπό μεγάλη πίεση, σε δύσκολη συγκυρία και με αντίθετο εσωτερικό και διεθνές παράδειγμα. Με τη διπλή, και στη Βουλή και σε συνέντευξη, αναγγελία ότι οι εκλογές θα γίνουν «στο κλείσιμο της τετραετίας» ο Πρωθυπουργός έκανε, πιστεύω, καλό στο πολίτευμα, το πολιτικό σύστημα και στον εαυτό του.

Το καθοριστικό λάθος του Τούρκου προέδρου είναι ότι με τον πόλεμο στην Ουκρανία ο κόσμος άλλαξε, οι δημοκράτες συσπειρώθηκαν και οι αυταρχικοί αποτελούν αντιπάλους, όχι πλέον δυνητικούς συμμάχους. Η Τουρκία έχει ακόμα ισχύ, κυρίως λόγω της γεωστρατηγικής της σημασίας, αλλά αυτή την ισχύ ο πρόεδρος της τη διασκορπά με τους εκβιασμούς, τις απειλές, τις «γαλάζιες πατρίδες» και τις αναμίξεις στα εσωτερικά άλλων χωρών.

Με γεωγραφική και δημοσιογραφική αποστασιοποίηση, οι τρεις πρώτοι μήνες του πολέμου στην Ουκρανία θα μπορούσαν, σε σχέση με τα επί του πεδίου γεγονότα και αφήνοντας εκτός τις πολιτικο-διπλωματικές κινήσεις, να περιγραφούν συνοπτικά ως εξής: Ένας συντριπτικά υπέρτερος, σε αριθμό και εξοπλισμό, στρατός εισβολέων αναχαιτίστηκε, το Κίεβο και γενικώς ο Βορράς και η ενδοχώρα σώθηκαν, από τη φάση του «μπλιτσκρίγκ», στην οποία η Ρωσία δεν πέτυχε το στόχο της, έχουμε πλέον περάσει σε μια φάση «πολέμου χαρακωμάτων».

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η μεγαλύτερη πληγή της ελληνικής Δικαιοσύνης είναι η καθυστέρηση. Η μεγάλη καθυστέρηση, πέραν ενός «διαστήματος λογικής» και σίγουρα πριν το πρόβλημα που ζητείται να επιλυθεί δικαστικά το «λύσει η ζωή» συνιστά, ούτε λίγο ούτε πολύ, αρνησιδικία. Η πρόσφατη απόλυση δικαστικής λειτουργού που «βρέθηκε» με μια... μικρή εκκρεμότητα 3.000 περίπου δικογραφιών, ενώ 153 ακόμη αγνοούνται, είναι ασφαλώς εξωφρενική. Δεν είναι όμως η μόνη περίπτωση και σε συνδυασμό με πολλές παρόμοιες, αναδεικνύει αρκετά από τα αίτια της παθογένειας.

Πολλή συζήτηση, και δικαίως, έγινε για το περίπου 35% που συγκέντρωσαν στον πρώτο γύρο της γαλλικής προεδρικής εκλογής όλοι μαζί οι Ακροδεξιοί υποψήφιοι. Το ποσοστό είναι τεράστιο, η απειλή κατά της Δημοκρατίας παρούσα -είτε εκλεγεί Πρόεδρος στο δεύτερο γύρο η Λε Πεν, είτε, όπως παραμένει πιθανότερο, αποτύχει- αλλά το φαινόμενο δεν έχει τίποτα το καθαρά γαλλικό, όπως, φρικιώντες, κάποιοι θα ήθελαν να πιστεύουν, για να κοιμούνται πιο ήσυχοι.

Οι εικόνες από τη Μπούκα συνιστούν το σημείο μηδέν της αγριότητας και της εντός πολέμου παρανομίας. Πέρα από δηλώσεις επισήμων σημασία έχουν οι πράξεις: συγκρότηση ειδικής μονάδας έρευνας και συλλογής στοιχείων από την ουκρανική κυβέρνηση, συμπλήρωση φακέλου επί του πεδίου από τη Human Rights Watch, αίτημα για ανεξάρτητη έρευνα εκ μέρους του ΟΗΕ, κινήσεις συλλογής αποδείξεων και έναρξη έρευνας ενόψει δίκης από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.