Οι δηλώσεις του Λίβυου Πρωθυπουργού κατά την επίσκεψη του Έλληνα Πρωθυπουργού είναι σημειολογικά αξιοπρόσεκτες. Το ίδιο και οι δηλώσεις του στην Κωνσταντινούπολη. Είναι σαφές ότι η Τρίπολη θα ήθελε να απεγκλωβιστεί από την ελληνοτουρκική αντιπαράθεση. Διαμορφώνεται γοργά ένα τρίγωνο μεταξύ Τρίπολης, Αθήνας και Άγκυρας. Πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί η δυναμική ενός τέτοιου τριγώνου;

Δε θα συμμεριστούμε την υπερβολή του Γιάνη Βαρουφάκη ότι η πρόταση για την επανεκκίνηση της οικονομίας, που παρουσίασε ο Αλέξης Τσίπρας «δεν αξίζει ούτε το χαρτί που γράφτηκε». Ως πρώην asset του Αλέξη Τσίπρα, η πληθωρική του περσόνα μπορεί και να ενοχλήθηκε από τον ελαφρώς άχρωμο καθηγητή Αιμίλιο Αυγουλέα που προορίζεται (;) να γίνει ο νέος «σταρ» των οικονομικών του ΣΥΡΙΖΑ.

Την ώρα που η ρωσο-ουκρανική κρίση έδινε σε Μπάιντεν και Πούτιν την ευκαιρία της πρώτης μεταξύ τους επικοινωνίας, ο μεν Ερντογάν υπέβαλε τα διαπιστευτήριά του στη Δύση εκφράζοντας την επιθυμία της Τουρκίας να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ο δε Xi Jinping επωφελείτο της συγκυρίας για να προτρέψει την τελευταία να υπερασπισθεί την ανεξαρτησία της και να διεκδικήσει τη στρατηγική της αυτονομία (προφανώς έναντι των ΗΠΑ).

Εγώ θα τον γράψω τον προβληματισμό μου κι εσείς αξιολογήστε τον κατά βούληση. Μην περιφρονείτε και μη χλευάζετε το «πρόγραμμα επανεκκίνησης της οικονομίας» του Τσίπρα. Όποιος υποεκτιμήσει τη γοητεία του πολιτικού παραμυθιού και του «πάρε κόσμε», κινδυνεύει να βρεθεί μπροστά σε οδυνηρή έκπληξη. Και μη ρωτάτε «που θα βρεις τα λεφτά Αλέξη;». Ο κοσμάκης θέλει το χρήμα, δεν τον ενδιαφέρει που θα βρεθεί.

Το επιχείρημα ότι η αμερικανική πολιτεία διέκοψε τη χορήγηση εμβολίων που εμφανίζουν παρενέργειες επειδή έχει πληθώρα εναλλακτικών είναι απαράδεκτο και πρέπει να σταματήσει αμέσως να λέγεται και μάλιστα από σοβαρούς ανθρώπους. Πιστεύει κανείς στα σοβαρά ότι οι ανεξάρτητες υγειονομικές αρχές των ΗΠΑ έλαβαν την απόφασή τους με γνώμονα το πλήθος των εναλλακτικών που διαθέτουν και όχι τα επιστημονικά δεδομένα;

Κανένας δεν μπορεί να αμφιβάλει πως η κυβέρνηση περνά την πιο δύσκολη φάση από τότε που ανέλαβε την διακυβέρνηση της χώρας. Η πολυαναμενόμενη λήξη του υγειονομικού συναγερμού είναι μέλλουσα και αβέβαιη. Ουδείς γνωρίζει πότε θα λήξει και υπό ποιες μορφές θα λήξει. Ως εκ τούτου η κυβέρνηση, με διαρκείς ενέσεις αισιοδοξίας, προσπαθεί να τονώσει το ηθικό των πολιτών, αλλά μάλλον επιδεινώνει την κατάσταση, καθώς οι προσδοκίες διαψεύδονται. 

Μεγαλύτερη απογοήτευση και από την συνολική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για την επανεκκίνηση της οικονομίας, προκάλεσαν οι απόψεις που εκφράστηκαν τόσο από την τομεάρχη οικονομίας του ΣΥΡΙΖΑ, όσο και από τους εκπροσώπους των επιμελητηρίων και των επαγγελματικών ενώσεων, σχετικά με τον «ρόλο» του τραπεζικού συστήματος στη χώρα μας και τη διάσωση των επιχειρήσεων.

Πριν λίγες εβδομάδες το ΚΕΦίΜ παρουσίασε τη μεγάλη δημοσκόπηση που έκανε η Marc για λογαριασμό του στην οποία βρέθηκε πως το σημαντικότερο επίτευγμα της χώρας μας τα τελευταία 200 χρόνια ήταν η συμμετοχή στην ΕΕ και τους υπόλοιπους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Το ερώτημα για την αξία της συμμετοχής στην ΕΕ δεν απαντάται με τον ίδιο ενθουσιασμό σε όλες τις ευρωπαϊκές χώρες. Άλλωστε, πριν λίγους μήνες είχαμε και την πρώτη έξοδο από γκρουπ. 

Το Χρηματιστήριο Αθηνών ανεβαίνει, προσελκύοντας σημαντικούς επενδυτές από το εξωτερικό. Η αύξηση κεφαλαίου της Τράπεζας Πειραιώς είναι ένα κρίσιμο τεστ που δείχνει, σε αυτή την πρώτη φάση, ότι τα μεγάλα σπίτια του εξωτερικού ποντάρουν στην ανάπτυξη. Βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή ενός νέου ανοδικού κύκλου που αναμένεται να κρατήσει τουλάχιστον όσο θα εξελίσσεται το σχέδιο ανάκαμψης. Η Οικονομία είναι το κλειδί για το μέλλον της χώρας. Και το Χρηματιστήριο ο καθρέπτης. Όπως ήταν πάντα!

Είναι γνωστός ο αγώνας που έδωσε ο πυρηνικός φυσικός, αντιφρονών και υπερασπιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, ο νομπελίστας Αντρέι Ντμίτριεβιτς Σάχαροφ (1921-1989), αλλά και οι διώξεις που υπέστη από το σοβιετικό καθεστώς. 

Η νομισματική πολιτική μπορεί να εξελιχθεί σε πρόβλημα για την Ευρωζώνη καθώς εξερχόμαστε από την πανδημία. Δεδομένης της τεράστιας αύξησης της αστάθειας του χρήματος, μόλις επανέλθει η ζήτηση μπορεί κανείς να περιμένει ότι θα αυξηθεί ο πληθωρισμός. Αυτό βραχυπρόθεσμα δεν είναι κάτι αναγκαστικά κακό. Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα όμως με τον αυστηρό στόχο του 2% στον πληθωρισμό μπορεί να λειτουργήσει ως εμπόδιο στην ανάκαμψή μας, οδηγώντας σε υψηλότερα από το αναγκαίο επίπεδα ανεργίας. <b>Γράφει ο Tom Spencer.</b>

Μία έννοια που συνήθως ξεχνάμε τη σημασία της στην Ελλάδα και αποτελεί βασικό συστατικό της φιλελεύθερης δημοκρατίας είναι η νομοκρατία. Ο Ανώνυμος Έλλην την έλεγε Νομαρχία, οι σημερινοί απόγονοί του την αποκαλούν συχνά Κράτος Δικαίου. Όπως και να την πει κανείς, η έννοια αυτής της λέξης είναι ότι οι άνθρωποι είναι ελεύθεροι και δεν κυβερνώνται από τους διαχειριστές της εξουσίας αλλά από κανόνες και νόμους. Στην εξωτερική πολιτική μιας χώρας η προσήλωση στη νομοκρατία είναι αρκετά συχνά μικρότερη από ότι στην εσωτερική.

Σε χώρες που δεν υπάρχει δημοκρατία και οι οποίες δεν είναι μέλη της μεγάλης ευρωπαϊκής οικογένειας, κινδυνεύουν εκείνοι που ασκούν κριτική στην εκάστοτε εξουσία και στα ισχυρά επιχειρηματικά συμφέροντα. Η βασική διαφορά της δικής μας χώρας και άλλων ευρωπαϊκών χωρών, βρίσκεται στην ποιότητα των μεγάλων επιχειρηματιών. Πού βρίσκεται, λοιπόν,  η Ελλάδα; Κάπου στη μέση! Μεταξύ δύο κόσμων. Και πάλι μεταξύ&#8230; Ανατολής και Δύσης.

Ο εμβολιασμός είναι σίγουρα το σημαντικότερο όπλο στη μάχη καταπολέμησης της πανδημίας και προστασίας της δημόσιας υγείας. Στο χώρο όμως της εργασίας, αμφισβητείται το αν μπορεί να υποχρεωθεί ο εργαζόμενος να εμβολιαστεί κατά του COV-SARS-2 ή αν μπορεί να υποστεί συνέπειες σε περίπτωση που αρνηθεί.

Περιστοιχισμένος από μαθητευόμενους κομματικούς μάγους, που πιστεύουν ότι «η ανάπτυξη έρχεται μέσα από την αύξηση των μισθών», από εκπροσώπους επιμελητηρίων και επαγγελματικών ενώσεων που πιστεύουν στο κρατικό λεφτόδενδρο, ο αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ, εξήγγειλε ένα ανακαινισμένο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης, γεμάτο παροχολογία και ψεύτικες υποσχέσεις. Το νταούλι ξανακτύπησε.

Αυτό που συμβαίνει κάθε Σαββατοκύριακο σε όλη την χώρα είναι αδιανόητο. Από το πρωί του Σαββάτου, εκατοντάδες συμπολίτες μας ξεχύνονται στους δρόμους, σαν να ήταν όλη τους τη ζωή φυλακισμένοι. Το βράδυ τα πράγματα γίνονται ακόμη χειρότερα, μιας και όταν πέφτει η νύχτα και οι τελευταίες συστολές που μπορεί να υπάρχουν, χαλαρώνουν. Τρανό παράδειγμα η πλατεία Βαρνάβα στο Παγκράτι, το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε.

Στο ΚΙΝΑΛ- ΠΑΣΟΚ (κατά την Φώφη Γεννηματά) ή στο ΠΑΣΟΚ- ΚΙΝΑΛ (κατά τον Ανδρέα Λοβέρδο) οι κάλπες για την εκλογή ηγεσίας θα στηθούν μετά τον τρύγο, το Φθινόπωρο. Ο Νίκος Ανδρουλάκης, δεν έχει δώσει προς στιγμήν δημόσιο στίγμα για το πως θα ήθελε να λέγεται το κόμμα που θα διεκδικήσει ενώ και ο Παύλος Γερουλάνος δεν έχει κρύψει ότι τον ενδιαφέρει η επόμενη μέρα και φροντίζει για το  προγραμματικό του πλαίσιο.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση βρίσκεται στα χειρότερά της. Η πανδημία δοκιμάζει τις αντοχές της. Η ανακλαστικότητά της αποδεικνύεται μηδενική. Η γραφειοκρατία της απελπιστική. Η ηγεσία της ελλειμματική. Η κρίση των εμβολίων συνεχίζεται προσλαμβάνοντας διαλυτικές διαστάσεις. Η αποτελεσματικότητά της καταρρακώνεται. Οι θεσμοί της αυτοεξευτελίζονται.

Αν κάνετε μια αναζήτηση στο διαδίκτυο αναφορικά με τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, θα βρείτε άρθρα για το Ιράν, τον ρόλο των ΗΑΕ, τις πολιτικές της Τουρκίας στην περιοχή, τις εξελίξεις στη Λιβύη ή την απόπειρα πραξικοπήματος στην Ιορδανία. Υπάρχει ωστόσο ένας πόλεμος για τον οποίο δε διαβάζουμε συχνά αναλύσεις, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για μια σύρραξη η οποία επηρεάζει ολόκληρη τη Μέση Ανατολή και όχι μόνο.

Με 158 έδρες στη Βουλή, χωρίς σοβαρή αντιπολίτευση, με τις συνδικαλιστικές οργανώσεις αποδυναμωμένες και απαξιωμένες και το σύνολο του Τύπου στοιχισμένο πίσω της, η κυβέρνηση δεν χρειάζεται να δώσει καμία μάχη για οτιδήποτε. Κι όμως. Ακριβώς γιατί έχει μεγάλη άνεση να νομοθετήσει και ακόμα μεγαλύτερη όρεξη να συγκρούεται καθημερινά και με ένταση με τον ΣΥΡΙΖΑ, ας δει τα ζητήματα που νομοθετεί ως ευκαιρία για σφοδρή ιδεολογική σύγκρουση με τις ιδεοληψίες του παρελθόντος.

Ο Α. Τσίπρας μπορεί να υποσχεθεί ό,τι θέλει, σε όποιον θέλει. Κανένας δεν θα του ζητήσει τον λόγο, γιατί δεν θα χρειαστεί να υλοποιήσει τα όσα εξαγγέλλει. Για να τα υλοποιήσει θα πρέπει να κυβερνήσει, και κάτι τέτοιο δεν φαίνεται στον ορίζοντα.  Τζάμπα κουβέντες. Άλλωστε, η αξιοπιστία του και η σοβαρότητα του κρίθηκαν πολλές φορές στο παρελθόν.

Η UNESCO έχει περιλάβει το όνομά του, μεταξύ των επιφανέστερων επιστημόνων, στην πρωτεύουσα της Ουκρανίας, υπάρχει ένας δρόμος που φέρει το όνομα του, ο ίδιος, όμως, έπεσε θύμα της πίστης του στον όρκο του επιστήμονα να αναζητάει πάντα την αλήθεια και να μην υποτάσσεται στα κελεύσματα ιδεολογιών και κομματικών ιερατείων.

Σε παραδιπλανό χωριό απ&apos; το δικό μου, πέθανε από κορονοϊό παπάς που απαγόρευε στους πιστούς να μπαίνουν στην εκκλησία του με μάσκα. Έλεγε στα κηρύγματα του ότι όποιος κάνει «την ένεση» θα παραλύσει, διατεινόταν ότι τα εμβόλια φτιάχνονται από έμβρυα εκτρώσεων και ότι εκείνος που θα τα βάλει μέσα του είναι συμμέτοχος στην αμαρτία της δολοφονίας των αγέννητων παιδιών. Τον άκουγαν οι γυναικούλες του χωριού με ανοικτό το στόμα, ως την περασμένη βδομάδα τουλάχιστον.

«Η πολιτικής της ΕΕ έναντι της Κίνας πρέπει να βασίζεται στις ακόλουθες αρχές: συνεργασία όπου αυτό είναι εφικτό, ανταγωνισμός όπου χρειάζεται, αντιπαράθεση όπου προσήκει. Μια τέτοια προσέγγιση επιτρέπει στην ΕΕ να αντιδρά με ευελιξία στην εξέλιξη των διμερών σχέσεων». Πρόκειται για ένα απόσπασμα από μια θέση του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος (ΕΡΡ/ΕΛΚ), του μεγαλύτερου κόμματος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο σχετικά με την Κίνα. Μια θέση την οποία εγώ συνέγραψα. <b>Γράφει ο Radoslaw Sikorski.</b>