Ο υπουργός Κουρουμπλής, το περιέγραψε με εφτά λέξεις: «ή με τη δεξιά ή από δω». Αποτελεί την πιο σύντομη περιγραφή του διαχωρισμού, μιας ορατής γραμμής δηλαδή την οποία επιχειρεί ο ΣΥΡΙΖΑ να ορθώσει απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. Σήμερα, έχει ανάγκη αυτόν τον διαχωρισμό περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Ένας καινούριος πολιτικός χώρος, με νέους ανθρώπους, που θέλει να αποπνέει φρεσκάδα και να έχει το βλέμμα στραμμένο προς το μέλλον δεν μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται με λέξεις ιστορικά φορτισμένες που το μόνο που καταφέρνουν είναι να είναι να διχάζουν την κοινωνία. <b>Γράφει ο Ζαφείρης Βάλβης.<\/b>

60 σχεδόν χρόνια μετά, η Θεσσαλονίκη δεν έχει ούτε μετρό, ούτε τραμ, ούτε θαλάσσια συγκοινωνία και εσχάτως ούτε λεωφορεία! Μέσα στον Αύγουστο αρκετές μέρες και την τελευταία εβδομάδα που διανύουμε μια πόλη 1,2 περίπου εκατομμυρίου πολιτών δεν έχει μέσο μαζικής μεταφοράς. Σκεφθείτε το Μιλάνο ή την Βαρκελώνη να έχουν μόνο ταξί.

Η αγαπημένη μας ΕΡΤ ωστόσο κάνει ό,τι μπορεί για να αναβιώσει το γλυκό αμαρτωλό της παρελθόν: τον ένα μήνα ανακοινώνει ότι υπάρχει πλεονάζον προσωπικό και τον επόμενο μας πληροφορεί ότι προχωρά σε 55 προσλήψεις συμβασιούχων! <b>Γράφει ο Παντελής Καψής.<\/b>

Η αντιπαράθεση Γκιουλέν-Ερντογάν έχει φθάσει σε επίπεδα απίστευτης υπερβολής. Είναι άγνωστο που ακριβώς θα οδηγήσει, πολιτικά πάντως θα οδηγήσει την Τουρκία στα συντρίμμια. <b> Γράφει ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος.<\/b>

Υβρίδια, ως γνωστόν, αποκαλούνται τα φυτά που προκύπτουν από τη διασταύρωση δύο ποικιλιών του ίδιου είδους και παρουσιάζουν «βελτιωμένα» χαρακτηριστικά συγκρινόμενα με τα τα φυτά από τα οποία προέρχονται. Εν ολίγοις, δημιουργούνται προϊόντα που μπορούν να πουληθούν πιο εύκολα σε διαφορετικής «καταγωγής» και διαφορετικών απαιτήσεων καταναλωτικά κοινά. Συμβαίνει και στην πολιτική.

Την ώρα που η κυβέρνηση έχει δρομολογήσει πάνω από 2.000 απολύσεις εργαζόμενων στα ιδιωτικά κανάλια προχωρά σε προσλήψεις στην ΕΡΤ -όχι από τους μέλλοντες άνεργους!- η οποία ΕΡΤ θυμίζω ότι αριθμεί ήδη περί τους 2.700 εγγεγραμμένους!

Υπάρχουν οι άνθρωποι που η σκέψη τους φτάνει μέχρι το απέναντι πολιτικό γραφείο και άνθρωποι που μπορούν να δουν πως θα είναι η κοινωνία τους σε μερικές δεκαετίες. Υπάρχουν αυτοί που διψούν για ικανοποίηση του σαρκίου τους κι αυτοί – χορτασμένοι ίσως ή ολιγαρκείς- που βλέπουν τον εαυτό τους σαν ένα μέρος της συνέχειας του χρόνου

Στην εποχή του Αλ Καπόνε ξεκίνησαν πολλά θαυμαστά πράγματα. Το top ten ήταν μία εφεύρεση της Μαφίας. Το ίδιο και η ημερομηνία λήξης στο γάλα. Τζόγος, κινηματογράφος και μουσική ήταν οι κορυφαίες (νόμιμες) επιχειρηματικές της επιλογές. Ακόμη δεν είχε ανακαλυφθεί – ευτυχώς- η τηλεόραση. Δεν θα άφηναν αυτή την ευκαιρία να πάει χαμένη…

Ο πόλεμος στην Υεμένη έχει οδηγήσει σε μια ανασύνθεση των Αράβο-Αφρικανικών συμμαχιών με επίκεντρο τις Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ), οι οποίοι είναι περιστασιακοί σύμμαχοι στο πλαίσιο του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου (GCC).

\\\"Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν.\\\" Ο στίχος αυτος από τραγούδι του Νίκου Παπάζογλου, μου ήλθε αμέσως στο μυαλό τις τελευταίες μέρες με αυτά που βλέπω να συμβαίνουν στο πολιτικό τοπίο. Όσοι έχουμε ζήσει πιο παλιά χρόνια, για παράδειγμα την περίοδο 88-89, είναι σαφές ότι κάνουμε αμέσως συνειρμούς.

Νομίζω ότι άρχισαν τα πολιτικά μελτέμια… Για τον ΣΥΡΙΖΑ και για όλους αυτούς τους καβαλημένους πάνω στο κυβερνητικό άρμα της αριστερής παρένθεσης … Βροχή πέφτουν τα βόλια πάνω στο – επικοινωνιακά πιασάρικο – ηθικό πλεονέκτημα του κόμματος αυτού που η τραγική μοίρα το κόλλησε βεντούζα στη πλάτη αυτής της χώρας…

Εάν εγκύψουμε στον αφετηριακό λόγο του σχεδίου Μάρσαλ, θα ερμηνεύσουμε με ακρίβεια αυτά που γίνονται στην πατρίδα μας σήμερα. <b>Γράφει ο Σάκης Μουμτζής.<\/b>

Ο καθηγητής Πανεπιστημίου Αριστείδης Μπαλτάς είναι πτυχιούχος του Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου (ΕΜΠ).

Εν μέσω έντονων διαμαρτυριών από τους εθνικιστές και μποϊκοτάζ από τους Σέρβους βουλευτές, η κυβέρνηση του Κοσσυφοπεδίου προσπαθεί να επιτύχει μια κοινοβουλευτική ψηφοφορία για ένα αμφιλεγόμενο νομοσχέδιο που θα οριοθετεί οριστικά και αμετάκλητα, τα σύνορα της χώρας με το Μαυροβούνιο και φέρνοντας τη χώρα, πιο κοντά στην ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Κάθε φορά που μια κυβέρνηση βρίσκεται «κολλημένη στα σχοινιά» ανακαλύπτει συνωμοσίες, σκευωρίες, σχέδια για την ανατροπή της. Κάποιοι ραδιουργούν και απεργάζονται εξωθεσμικές λύσεις. Συνεπώς, όταν ακούμε ή διαβάζουμε δηλώσεις με παρόμοιο περιεχόμενο αυτό σημαίνει πως η κατάσταση είναι ιδιαιτέρως κρίσιμη...

Ο Νίκος Φίλης, πρέπει να νοιώθει μια μεγάλη μοναξιά. Επιχειρεί να μετατρέψει το μάθημα των θρησκευτικών από ομολογιακό σε μάθημα θρησκειών και ήδη μετράει πολλούς εχθρούς και αντιπάλους. Εντός και εκτός. Και δεν είναι μόνο η ιεραρχία που έσπευσε δια στόματος Αρχιεπισκόπου να πει πως είναι επικίνδυνα και απαράδεκτα τα προγράμματα σπουδών.

Μια νέα πραγματικότητα φαίνεται να εδραιώνεται στο Χ.Α. Εκείνη του ανύπαρκτου επενδυτικού ενδιαφέροντος, των χαμηλών όγκων συναλλαγών και της εμφανούς κόπωσης όλων των συμμετεχόντων στην ελληνική αγορά μετοχών. Για τις εγχώριες χρηματιστηριακές, η δημιουργία μεγαλύτερων σχημάτων μέσω εξαγορών και συγχωνεύσεων είναι μονόδρομος για την αποφυγή λουκέτων. <b>Γράφει ο Νίκος Καυκάς.<\/b>

Το ελληνικό Δίκαιο, το διεθνές Δίκαιο, η ελληνική αξιοπρέπεια, η δικαστική εξουσία και ο Ξένιος Ζεύς δέχτηκαν χτες από ένα χαστούκι ο καθένας από τα χείλη του Έλληνα πρωθυπουργού κ Τσίπρα. Επειδή οι λέξεις χαστουκίζουν ισχυρότερα από τα χέρια. Και τα σημάδια από τις λέξεις μένουν.

Που καταλήγουμε λοιπόν; Χρειαζόμαστε ένα διαρκές μνημόνιο για να «γίνουμε άνθρωποι»; Πρέπει να παραδώσουμε την εξουσία εν λευκώ στους δανειστές μας και να απολαύσουμε την ηδονή της ανευθυνότητας; Ή μήπως πρέπει να απαλλαγούμε από κάθε ευρωπαϊκή κηδεμονία για να μεταβληθούμε σε μία μεσογειακή «μπανανία» κάποιου οδυνηρού ολοκληρωτισμού;

Υπάρχει ακόμα κόσμος στην Ελλάδα που πιστεύει ότι πρέπει να γυρίσουμε στη δραχμή. Υπάρχει ακόμα κόσμος που πιστεύει ότι έχει δει τον πάτο του βαρελιού και ότι η επιστροφή σε Εθνικό Νόμισμα θα είναι η λύση σε όλα του τα προβλήματα. <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Στη δουλειά, στις παρέες, στις κοινωνικές επαφές, ακόμη και στις πιο απλές συναλλαγές της καθημερινότητας, το ίζημα των συζητήσεων είναι κοινό, η στιφή αποδοχή της διαπίστωσης, ότι τίποτα δεν πάει καλά. Όλοι ξέρουμε τι δεν μας αρέσει, τι δεν γίνεται σωστά, τις εκτροπές, την αντικανονικότητα, αλλά έπαψαν πια οι καυγάδες, έπεσαν τα ντεσιμπέλ, καταλήγουμε γρήγορα στο συμπέρασμα ότι δεν υπάρχει σωτηρία.

Το εφεύρημα του ηθικού πλεονεκτήματος κατέρρευσε με τον ίδιο τρόπο που γεννήθηκε. Δεν ξέρω τι θα πετύχουν στο τέλος, αλλά μέχρι στιγμής κατόρθωσαν να δει και ο κάθε ανυποψίαστος τι ήταν πάντα αυτό το ηθικό πλεονέκτημα. <b>Γράφει η Λίνα Παπαδάκη.<\/b>

Ο ΣΥΡΙΖΑ δέχεται ολομέτωπη επίθεση από οργανωμένα συμφέροντα που επιθυμούν την εκδίωξη της εθνοσωτήριας κυβέρνησής μας από την εξουσία. Ξένοι πράκτορες σε συνεργασία με τους ντόπιους λακέδες τους προσπαθούν να δημιουργήσουν καθημερινά ρήγματα στις σχέσεις του λαού με τους αγνούς αγωνιστές του ΣΥΡΙΖΑ. Attica gate, Βοσκοτόπι TV, τα άθλια σενάρια των υπονομευτών.