Το hot spot κολλητά στην πόλη της Χίου καίγεται, αφού αποτελεί υγειονομική βόμβα για όλους, τα νοσοκομεία της χώρας δεν έχουν ούτε γάζες, οι ενδονοσοκομειακές λοιμώξεις απειλούν εκατοντάδες νοσηλευόμενους και το υπουργείο του κ Πολάκη ασχολείται επίμονα με το να καταγράψει αν το Αγαθονήσι των 150 κατοίκων έχει οίκο ανοχής! Που δεν έχει!

Το θετικό είναι ότι τα παραμύθια περί προβοκατόρων αστυνομικών δύσκολα θα ξανακουστούν. Το αρνητικό, ότι για να διαλυθεί ένα παραμύθι, που σε καμία άλλη χώρα δεν θα είχε αντέξει για τόσα χρόνια, κάηκε η Αθήνα. Και θα συνεχίσει να καίγεται όσο το Εξαρχιστάν καταλαβαίνει ότι μια κυβέρνηση που δεν έχει λόγους να σέβεται ή να φοβάται, δεν αξίζει και να υπολογίζεται.

Η κυβέρνηση Τσίπρα δεν πρόκειται να πέσει σύντομα, παρά το γεγονός ότι πρόκειται για μία από τις χειρότερες κυβερνήσεις που πέρασαν ποτέ. Δεν θα πέσει επειδή έχει την απεριόριστη στήριξη των δανειστών. Αυτοί οι οποίοι έβριζαν τους άλλους ως «γερμανοτσολιάδες», οι οπαδοί του «όχι», είναι εκείνοι που σήμερα λένε «ναι» σε όλα! Ακόμη και για εκείνα που δεν του το ζητάνε!

Η Ελλάδα, βιώνει ακόμα τα σύνδρομα της νεωτερικότητας και απεχθάνεται την πρόοδο ως απαξιωτική έννοια του παρελθόντος. Η «επανάσταση» θα είναι πάντα εδώ όσο γοητεύει τους ψηφοφόρους και την κομματική πελατεία. Η αρρώστια της θα φύγει από τις ζωές μας, μόνο όταν αλλάξουν οι διαθέσεις μας και την συνδέσουμε με τις δημιουργικές αξίες που θα κληθεί να διεκδικήσει

Τα αποτελέσματα της επίσκεψης Obama στην Αθήνα θα φανούν μετά το ταξίδι του στη Γερμανία, δηλώνει στο liberal ο κ. Μιχάλης Ιγνατίου. Μεταξύ άλλων, εκτιμά ότι είναι ακόμα πολύ νωρίς για να εκτιμηθεί αν και πως θα αλλάξει η πολιτική των ΗΠΑ έναντι της Ελλάδας με τον κ. Trump.

Στην ζωή τα περισσότερα γεγονότα έχουν δύο εκδοχές. Εννοείται πως τα πιο σύνθετα έχουν περισσότερες. Η προχθεσινή ομιλία του Έλληνα πρωθυπουργού στην ελληνική γλώσσα με αμερικανική προφορά θα πρέπει να την αντιμετωπίσουμε σαν ένα γεγονός αξιοπερίεργο που εκφεύγει κάθε λογικής προσέγγισης.

Η ομιλία του Μπαράκ Ομπάμα στην Ελλάδα κατά ορισμένους αποτέλεσε μια σημαντική επιτυχία της Ελληνικής κυβέρνησης, κατά άλλους αποτυχία. Όμως, η προσεκτική ανάλυση, μια ‘δεύτερη ανάγνωση’ όλων των σημείων της, δείχνει ότι κάτι αλλάζει στις ΗΠΑ σε σχέση με τον τρόπο που αντιμετωπίζουν την Γερμανία. Μπαίνουμε σε εποχές μετωπικής σύγκρουσης;

Είτε είναι ο Τζον Κένεντι και ξεκινάει στο Βερολίνο την ομιλία του με το «Ich bin ein Berliner», είτε είναι ο Πρίγκιπας Κάρολος στην Νέα Γουινέα και αρχίζει με το «nambawan pikinini bilong Misis Kwin» όποιος ο πολιτικός που μπήκε στον κόπο να μάθει μια φράση στην γλώσσα της χώρας του επισκέπτεται δεν χάνει...

Ο Ντάισελμπλουμ, είπε χθες κάτι που δεν έχει ξαναπεί Ευρωπαίος αξιωματούχος για οποιαδήποτε Ελληνική κυβέρνηση που υλοποιούσε μνημόνια: «Η σημερινή Ελληνική κυβέρνηση φαίνεται να είναι πολύ προσηλωμένη και να εργάζεται πολύ πιο εποικοδομητικά από προηγούμενες κυβερνήσεις»! Η διαπίστωση αυτή, δεν ηχεί καλά...

Σε περιβάλλον οικονομικής κρίσης, με τα προβλήματα των πολιτών να κινούνται γύρω από τις ανάγκες που πρέπει να καλύψουν, καλούμαστε να συζητήσουμε περί Συνταγματικής Αναθεώρησης. Το παιχνίδι φαίνεται χαμένο από τα αποδυτήρια...

Το στοίχημα ήταν από πριν γνωστό: Αν έβγαινε η Clinton, οι αγορές θα αντιδρούσαν θετικά, αν και σε μεγάλο βαθμό είχε προεξοφληθεί αυτό το ενδεχόμενο. Αν κέρδιζε ο Trump, θα έπρεπε να είμαστε προετοιμασμένοι για υποχώρηση των μετοχών διεθνώς. Το μόνο που έμενε να μάθουμε ήταν το όνομα του νέου προέδρου.

Πρέπει να σκύψω το κεφάλι και να παραδεχτώ ότι ήρθε η ώρα να ζητήσω βοήθεια από ανθρώπους που δεν με ξέρουν και πολύ πιθανό να μην με γνωρίσουν ποτέ σε προσωπικό επίπεδο, να βοηθήσουν εμένα και την οικογένεια μου να αποδράσουμε με ασφάλεια από το ανεξέλεγκτο χάος προς τον πολιτισμό. <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Από το 1974 και για αρκετά χρόνια πίστευα ότι είναι ύβρις για το Πολυτεχνείο να μετατραπεί από μνήμη αυθόρμητης νεολαιίστικης εξέγερσης κατά της χούντας σε επίσημη σχολική γιορτή και αργία. Από τότε ζούμε την ύβρι να καταθέτει στεφάνια ο κάθε άσχετος καρεκλοκένταυρος της πολιτικής εξουσίας και καθένας απ αυτούς που το ξεπούλησαν για μια καρέκλα εξουσίας. Φέτος τα μέλη της κυβέρνησης τους ξεπέρασαν όλους σε έλλειψη τσίπας.

Και ο Περικλής και ο Ομπάμα, ανανεώνουν το «συμβόλαιο» της δυτικής σκέψης με την κοινωνία. Δεν κάνουν τίποτα παραπάνω από το να θυμίζουν τον προσανατολισμό. Αυτόν ακριβώς που κάθε διάνοια οφείλει να εμπιστεύεται ως βάση στην πολυπλοκότητα της πολιτικής δράσης. Δεν περιγράφουν την πραγματικότητα ως δημιουργοί αλλά προτάσσουν αυτά για τα οποία οι ίδιοι προσπάθησαν

Είναι γεγονός ότι η λιτότητα δεν μας αρέσει. Σε ποιο παιδί αρέσει να του παίρνουν το γλειφιτζούρι από τα χέρια; Αντίθετα, ο Άγιος Βασίλης είναι η χαρά όλων των παιδιών του κόσμου. Τελευταία και του Αλέξη Τσίπρα. Τα λεφτά τα φέρνει ο πελαργός!

Πουθενά αλλού, ακόμα και στην Σομαλία, δεν θα ματαιωνόταν ο επίσημος αποχαιρετιστήριος λόγος του Αμερικανού Προέδρου στον χώρο που συμβολίζει την Δημοκρατία, επειδή μια συμμορία πέταξε μια χειροβομβίδα στην Γαλλική Πρεσβεία. Οι αρχές ασφαλείας προφανώς έκριναν πως μια τρομοκρατική ενέργεια «ήπιας μορφής» μπορεί να ακυρώσει μιαν ιστορική ομιλία. Δήλωσαν, δηλαδή, αδυναμία περιφρούρησης της.

Η νίκη του Τραμπ εμφανίστηκε, και υπήρξε όντως, μία μεγάλη ήττα της παγκοσμιοποίησης? εξ ου και κάποιοι συνήγαγαν ότι αποτέλεσε και μία μεγάλη ήττα των πολυεθνικών επιχειρήσεων και του μεγάλου κεφαλαίου. Και όμως, αυτά τα δύο δεν ταυτίζονται. <b>Γράφει ο Γιώργος Καραμπελιάς.<\/b>

Στον νέο παγκόσμιο χάρτη «σφαιρών επιρροής», Ρωσία και Κίνα φαίνεται να αναπτύσσουν κάτι εναλλακτικό απέναντι στην παντοκρατορία των ΗΠΑ. Στα πλαίσια αυτά, η πρόσφατη μυστηριώδης απόφαση του προέδρου των Φιλιππίνων να επισκεφτεί την Κίνα σε ταξίδι-αστραπή ακούγεται σαν μεγάλη έκπληξη. Τι κρύβεται πίσω από το ταξίδι αυτό και τι παγκοσμίου βεληνεκούς εξελίξεις εγκυμονούνται στην Ασία;

Το 1977 ο Τζίμι Κάρτερ επισκεπτόταν την Πολωνία. Τον συνόδευε ο μεταφραστής του Τζιν Σίμουρ. Στην ομιλία του στο αεροδρόμιο ο πρόεδρος των ΗΠΑ άφηνε ξερούς τους Πολωνούς, λέγοντας ότι θέλει να μάθει τις επιθυμίες των Πολωνών για το μέλλον, που μεταφράστηκε ότι θέλει να τους «πηδήξει»...

Δεν υπάρχουν γενιές. Είναι ισοπεδωτική έννοια που διογκώθηκε μάλλον με αφορμή το Πολυτεχνείο για να χωρέσουν πολλοί στον μύθο των λίγων. <\/b>Γράφει η Λίνα Παπαδάκη.<\/b>

Αναρωτιέται ο λαός… Η τουλάχιστον η πλειοψηφία του λαού… Μα δεν υπάρχει καμία δύναμη να ρίξει αυτή την γελοιότητα η οποία υποτίθεται ότι κυβερνά αυτό τον τόπο; Αυτό τον λαό; Τι είδους λοβοτομή υπέστησαν αυτοί οι 153 ιδεολόγοι και ευκαιριακοί συγκυβερνώντας βουλευτές που ανέχονται τα μη ανεκτά…

Στα επόμενα προεκλογικά φυλλάδια του Πάνου Καμμένου (άγνωστο με ποιο κόμμα), θα υπάρχουν φωτογραφίες του όπου υποδέχεται τον Ομπάμα, τα λείψανα της Αγίας Βαρβάρας, τον Πούτιν, το λεγόμενο Άγιο φως, την εικόνα της Παναγίας Σουμελά.

Δεν με ενδιαφέρει καθόλου αν αυτοκτόνησαν πολιτικά η αν γύρισαν στα σπίτια τους και πέρασαν από μια θηλιά στον λαιμό τους. . Για εμάς ήταν ένα ισχυρό χαστούκι.Για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια όχι από την πλευρά του καθεστώτος αλλά από την πλευρά εκείνων που πάνω τους είχαμε στηρίξει τις ελπίδες μας για κάτι καλύτερο. <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Ο Ομπάμα δίπλα στον Καμμένο, ο Ομπάμα δίπλα στον Παυλόπουλο, ο Ομπάμα δίπλα στον Τσίπρα. Το μεγαλύτερο κοντράστ. Δεν πρόκειται για τη σύγκριση μεταξύ υπερδύναμης και «περιφερειακού επαίτη» αλλά για την τεράστια διαφορά των προσώπων που αναλαμβάνουν τον ρόλο τους. Είναι η απόσταση αυτού που ξέρει τι κάνει και αυτού που ακόμα αναρωτιέται γιατί το κάνει