Λίγους μήνες ζωής μετράει η Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου και βίωσε ήδη την πρώτη της διάσπαση. Συγκεκριμένα, η νεολαία του κόμματος αποχώρησε σύσσωμη εξαπολύοντας κατηγορίες για «απαράδεκτη συμπεριφορά μέσα σε ένα κόμμα το οποίο υποτίθεται πρέσβευε και διακήρυττε τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις ελευθερίες και δημιουργήθηκε για να προστατέψει την κοινωνία και τους ανθρώπους»

Η κρίση, αλλά και η ολοένα μεγαλύτερη πρόσβαση μεγάλων ομάδων πληθυσμού στο διαδίκτυο, βοήθησαν σημαντικά στην ανάδειξη φαινομένων σαν τον Σώρρα. Στο διαδίκτυο, θα βρει κάποιος εντυπωσιακά πολλές ιστοσελίδες γεμάτες ανορθολογισμό και συνωμοσίες. Ωστόσο, σε οποιαδήποτε άλλη χώρα θα είχαν ήδη επιληφθεί οι αρχές. Από την πρώτη στιγμή.

Πάει και τελείωσε: στην Ελλάδα έχει επικρατήσει ο νεοφιλελευθερισμός! Tα τελευταία χρόνια πληρώνουμε τους υψηλότερους φόρους σε σχέση με όλες τις προηγούμενες δεκαετίες της νεοελληνικής ιστορίας. Τι θεωρείται αυτό την Ελλάδα; Νεοφιλελεύθερο! Εν πάση περιπτώσει, νεοφιλελεύθερο στην Ελλάδα είναι οτιδήποτε δεν μας αρέσει! <b>Γράφει ο Κωστής Χατζηδάκης.</b>

Μεγάλωσα στον Πειραιά την εποχή που τα τρόφιμα δεν είχαν ημερομηνία λήξης, τα παιχνίδια είχαν κοφτερές γωνίες και οι ταράτσες δεν είχαν πεζούλια.

Η ανικανότητα της κυβέρνησης είναι καταγεγραμμένη πια. Αυτό που έχει σημασία, είναι να εξηγούμε τι πρέπει να γίνει για να βγούμε επιτέλους από το τέλμα. <b>Γράφει ο Χάρης Θεοχάρης.</b>

Υπάρχουν πέντε μεγάλες δεξαμενές ψεκασμού για όλους μας. Διαχρονικές και αναλοίωτες μέσα στον χρόνο. Παραμένουν αστείρευτες και από κει ανεφοδιάζονται όλοι αυτοί που συντηρούν το φόβο και την μετριότητα στην κοινωνία μας. Κι αν ακόμα βρεθούν κάποτε ηγέτες να τις αδειάσουν, το πλήθος από κάτω θα τους εκλιπαρεί μαινόμενο να συνεχίσουν να το ψεκάζουν...

Κανονικά ουδείς θα ησχολείτο μαζί του και αυτός θα έτρεχε για το μερακάματο. Όμως ήταν αρκετά πονηρός για να καταλάβει ότι οι Έλληνες είναι εξαιρετικά αφελείς και εξαιρετικά οργισμένοι και αποφάσισε να κερδίσει από αυτό. Στην προσπάθειά του, προσέφερε σε όλους μας μια ακόμη ευκαιρία για να καταλάβουμε πόσο γελοίο Κράτος έχουμε. <b>Γράφει ο Άδωνις Γεωργιάδης.</b>

«Κύριε Μαυρίδη μου οι σάλπιγγες στα τείχη της Ιεριχούς αρχίζουν να ακούγονται όλο και πιο δυνατά. Δυστυχώς για σας και τα συμφέροντα που εκπροσωπείτε το τέλος πλησιάζει, δείξτε κουράγιο και υπομονή». Είναι ένα από τα πολλά μηνύματα που με περίμεναν χτες στον υπολογιστή μου. Δεν υπάρχει αμφιβολία. Η ομάδα του Α. Σώρρα θυμίζει περισσότερο θρησκευτική σέχτα…

Το «κίνημα» Σώρρα έχει για λάβαρο την περιβόητη αμετάκλητη δικαστική απόφαση. Όταν εκδόθηκε, το 2013, τι έκανε η εισαγγελέας του Αρείου Πάγου και τι έκανε ο επιθεωρητής Αρεοπαγίτης; Τα βρήκαν προφανώς όλα μια χαρά και έτσι άφησαν την παράλογη απόφαση να καταστεί αμετάκλητη. Δεν αμφιβάλλουμε ότι ο μέσος Έλλην δικαστής είναι ο μέσος Έλληνας. Κι ο μέσος Έλληνας που πίστεψε κάποτε ότι το «νερό του Καματερού» θεράπευε τον καρκίνο, σήμερα πιστεύει ότι ο Σώρρας διαθέτει 600 δισ. για την εθνική –και ατομική– μας απελευθέρωση. <b>Γράφει ο Μανώλης Βασιλάκης.</b>

Το υπουργείο Παιδείας προτίθεται να επαναφέρει την λειτουργία των μαθητικών συμβουλίων, ενός θεσμού που έχει τις ρίζες του στην εποχή του «μαχητικού» ΠΑΣΟΚ, στο 1986. Η Παιδεία σε αυτά τα 35 χρόνια (1981-2016) γνώρισε την απαξίωση και τον ευτελισμό, αρχής γενομένης το 1982 με την κατάργηση του θεσμού των επιθεωρητών που αντικαταστάθηκαν από τους σχολικούς συμβούλους, κατ΄απαίτηση της ΟΛΜΕ...

Όσο πιο κοντό είναι το δίκιο σου, τόσο πιο πολύ διαχέεις στον χρόνο, στα πρόσωπα και τις έννοιες την άμυνά σου. Μιλώ γι’ αυτήν την πρωτοφανή πρακτική των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ να μην απαντούν ποτέ ευθέως σε ένα ερώτημα, αλλά υποχρεωτικά να το περνούν μέσα από λαβυρίνθους ασχέτων πραγμάτων, συνήθως ηθικής αυτοαναφορικότητας και στρεψοδικίας, μέχρι να αποστεώσουν πλήρως τη συζήτηση.

O ενεργειακός τομέας σχετίζεται άμεσα με την ευημερία των πολιτών, αποτελεί πυλώνα ανάπτυξης, όντας ο κινητήριος μοχλός κάθε παραγωγικής δραστηριότητας, και παίζει καθοριστικό ρόλο στην καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής.

Ήταν για μένα το πιο ξεχωριστό γεγονός στο κλείσιμο του ’16. Πεδίο μάχης το twitter. Εκεί διασταύρωναν τα ξίφη τους-για πολλοστή φορά-δύο σημαίνουσες προσωπικότητες του χώρου, ο Άδωνις Γεωργιάδης και ο Κώστας Βαξεβάνης.

Αν δεν είσαστε μεγάλος φαν της ανεξάρτητης ποπ σκηνής των αρχών της δεκαετίας του ’80 το όνομα Kirsty MacColl πιθανότατα δεν σας λέει τίποτα. Μη φοβάστε, δεν σκοπεύω να γράψω ένα άρθρο μουσικού περιεχομένου όσο και αν είναι γνωστή η λατρεία μου στους μαγικούς ήχους της συγκεκριμένης εποχής. Απλώς θα αναφερθώ στον άδοξο και άδικο τρόπο που η Kirsty έφυγε από τη ζωή. Έτσι, γιατί κάτι μου θυμίζει.

Ο Guardian, έχει το δικαίωμα να δημοσιεύει επικριτικά για την κυβέρνηση Σαμαρά ρεπορτάζ, αλλά όχι για εκείνη του Τσίπρα. Οι Financial Times, μπορούν να καταγράφουν δεκάδες καταγγελτικά δημοσιεύματα για τις προηγούμενες κυβερνήσεις, αλλά όχι για την σημερινή. Γενικότερα, η ξένη δημοσιογραφία, πρέπει να σέβεται τις καλές προθέσεις της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, κάτι που ισχύει φυσικά και για την Ελληνική δημοσιογραφία...

O Guardian είναι βρετανική εφημερίδα. Την διαβάζει το κοινό που βγάζει 60 χιλιάρικα το χρόνο αλλά «παλεύει το σύστημα από τα μέσα». Οι αναγνώστες του έχουν τον μεγαλύτερο ανά κεφαλή μέσο όρο αριθμό ποδηλάτων, την πιο εμπεριστατωμένη γνώση για τον κατώτατο μισθό στις τρίτες χώρες και θεωρούν ακροδεξιό οποιονδήποτε έστω και μία φορά στην ζωή του ψήφισε Συντηρητικούς.

Δεν έχεις τα απαιτούμενα χρόνια και έσοδα για να βγεις στη σύνταξη; Μην ανησυχείς. Η κυβέρνηση «των πιο αδύναμων» θα σου αναγνωρίσει πλασματικά χρόνια για να βγεις νωρίτερα, πληρώνοντας λιγότερα, ιδίως αν είσαι δημόσιος υπάλληλος! Γιατί αν δεν είσαι θα πληρώνεις περισσότερα. Κορόιδο!

Η είδηση είναι συγκλονιστική! Εισαγγελέας της Βόρειας Ελλάδας διέταξε προκαταρκτική έρευνα σε βάρος επικεφαλής μεγάλου ταμείου του δημοσίου, επειδή αρνήθηκε να δεχτεί αιτήσεις ασφαλισμένων που ζητούσαν συμψηφισμό των οφειλών τους με... ομόλογα του τρισεκατομμυριούχου Σώρρα! <b>Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης.</b>

Οι «τριγμοί» στο σύστημα υγείας είναι σημεία έντονης και παρατεταμένης κρίσης αλλά δεν συνιστούν φαινόμενα κατάρρευσης. Όμως, η παραδοχή αυτή δεν μπορεί να αποτελεί πρόσχημα για αποφυγή των αναγκαίων διαρθρωτικών αλλαγών. <b>Γράφει ο Ιωάννης Κυριόπουλος.</b>

Καυγάς μεταξύ παλιών συντρόφων ή προδοσία της «επανάστασης» από τον Πολάκη; Άραγε, ο αναπληρωτής υπουργός ξέχασε τους αγώνες του, τότε που το κόμμα του σήκωνε τοίχο έξω από νοσοκομεία; Ή μήπως ο νυν πρόεδρος της ΠΟΕΔΗΝ γκρινιάζει και εξεγείρεται επειδή δεν συμπορεύτηκε με τον παλιό συναγωνιστή; Bαρετό σενάριο και απολύτως προβλέψιμο για το ελληνικό πολιτικό σύστημα

Το σχέδιο της κυβέρνησης είναι απλό: Να κυλήσει ο χρόνος και βλέπουμε! Οι ταμειακές ανάγκες του δημοσίου επιτρέπουν στην Άνοιξη στον Αλέξη να... υποχωρήσει άτακτα στις απαιτήσεις των δανειστών. Κι ύστερα έρχεται το καλοκαίρι. Κι έπειτα θα πρέπει να φτιάξουν κυβέρνηση οι Γερμανοί. Καλό 2018! Το ερώτημα είναι αν θα έχει μείνει μέχρι τότε κάτι όρθιο...

Δεν είναι μόνον το ασυμβίβαστο των επαγγελματικών δραστηριοτήτων της Γεροβασίλη και του Φλαμπουράρη, δεν είναι τα «ξεχασμένα» ακίνητα του Σταθάκη ή τα 2 εκατομμύρια που λείπουν από το «πόθεν έσχες» του, δεν είναι η μητέρα της Βαλαβάνη και η διορατική σκέψη της, ούτε καν τα, μυστηριωδώς, κτηθέντα περιουσιακά στοιχεία πολλών μεγαλοστελεχών του ΣΥΡΙΖΑ...

Τι περίεργο! Εδώ και δεκαετίες ο κόσμος αλλάζει ολοφάνερα και εκκωφαντικά κι όμως οι κοινωνίες ούτε έβλεπαν ούτε άκουγαν το παραμικρό. Ούτε το παλιό που καταρρέει αλλά ούτε και το καινούργιο που έρχεται.

Η επιστολή του Υπουργού Οικονομικών προς τους εταίρους είναι ακόμη μια κίνηση της κυβέρνησης προς την κατεύθυνση που μας έχει συνηθίσει: «τσαμπουκάς» στο εσωτερικό και η εικόνα του «καλού μαθητή» στο εξωτερικό.