Σε μια περίοδο οξείας κρίσης για την Ελληνική Δημοκρατία, εξακολουθούν να διαφεύγουν της προσοχής μας οι εξόχως πολιτικές και οργανωσιακές διαστάσεις που εγγυώνται την αποτελεσματική λειτουργία μόνιμων και θεσμικά κατοχυρωμένων δομών και μηχανισμών άσκησης της πρωθυπουργοκεντρικής εξουσίας. <b>Γράφει ο Σωτήρης Σέρμπος.</b>

Ο Βρετανός συγγραφέας Charles Dickens, του οποίου η οικογένεια υπέφερε τα μέγιστα λόγω αδυναμίας αποπληρωμής των ανεξέλεγκτων χρεών της, έγραψε το δέκατο ένατο αιώνα στο περίφημο μυθιστόρημα «David Copperfield» τα ακόλουθα: «Ετήσια έσοδα 20 στερλίνες, ετήσια έξοδα 19 στερλίνες, αποτέλεσμα: ευτυχία. <b>Γράφει ο Κώστας Μήλας.</b>

Πέτρα στην πέτρα των συμβόλων και των αξιών τους δεν αφήσανε τελικά. Διότι στην πραγματικότητα, δεν είχαν ποτέ τους καμιά αξία. Μόνο σύμβολα με τα οποία ντύνανε την προπαγάνδα τους. <b>Γράφει ο Παναγιώτης Γκλαβίνης</b>

Υπάρχουν ακόμα καλόπιστοι άνθρωποι που απορούν, αρχικά, και αγανακτούν, στην συνέχεια, που ο ΣΥΡΙΖΑ δεν αποστασιοποιείται από τις συμπεριφορές του Π. Καμμένου. <b>Γράφει ο Σάκης Μουμτζής.</b>

Στην δημοκρατική κοινωνία η πλειοψηφία αποφασίζει για το μέλλον των μελλών της, την κατανομή των βαρών και ωφελημάτων. Σε μια κανονική κοινωνία οι μη προστατευόμενοι εργαζόμενοι πλειοψηφούν και έτσι οι κυβερνώντες παίρνουν μέτρα που να τους ικανοποιούν. <b>Γράφει ο Αλέξανδρος Τσουκαλής.</b>

Θυμάμαι τον διαβόητο Καματερό… Ζούμε ακριβώς την ίδια λαϊκή παραφροσύνη… Ζούμε στον ίδιο αστερισμό εκείνης της εποχής πριν από κάποια χρόνια… Ο Καματερός δηλητηρίασε την ευκολόπιστη ψυχή μιας μερίδας των ελλήνων τότε με το νερό που θεραπεύει τον καρκίνο…Γέμιζε πλατείες ο κανάγιας… <b>Γράφει ο Νίκος Ρίζος.</b>

Οι κυβερνώντες κόπτονται πολύ περισσότερο για τα \\\"ατομικά δικαιώματα\\\" των τρομοκρατών που αλωνίζουν, απ\\' ότι για το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση. <b>Γράφει η Νάντια Γιαννακοπούλου.</b>

Η περιορισμένη επαφή με την πραγματικότητα και η πίστη στις θεωρίες συνωμοσίας δεν είναι ούτε καινούργια, ούτε μόνον ελληνική υπόθεση. Στην Ελλάδα, όμως, η κρίση στάθηκε αφορμή το φαινόμενο να διογκωθεί και να βγει στην επιφάνεια.

Αν ίσχυε ότι για την ανεργία ευθύνεται το γεγονός ότι δεν έχουν πραγματοποιηθεί μεταρρυθμίσεις που τονώνουν την ατομική ελευθερία στην οικονομία και περιορίζουν τον ρόλο του κράτους και των ρυθμίσεων, τότε θα περίμενε κανείς σε χώρες που είναι σε χειρότερη κατάσταση από την Ελλάδα όσον αφορά τις μεταρρυθμίσεις, η ανεργία θα ήταν μεγαλύτερη. Ισχύει άραγε αυτό;

Όσα συνέβησαν αυτή την εβδομάδα με έχουν κάνει να πιστεύω πως ο Πάνος ο Καμμένος πρέπει να υπήρξε μεγάλος φαν του Δικαστή Ντρεντ. Είναι γνωστό πως ο #2 (αν όχι #1) της Εθνοσωτηρίου κυβερνήσεώς μας είναι λάτρης των μιλιτέρ στολών. Γκουκλάρετε λοιπόν “Judge Dredd” και φανταστείτε πόσο θα του πήγαινε η συγκεκριμένη αμφίεση.

Οι σχολιασμοί «ακροδεξιός» και «εθνικολαϊκιστής», στο κείμενο του Α. Πετρουλάκη, υπήρξαν κατάφωρα δυσφημιστικοί για τον υπουργό, υποστήριξε η συνήγορος του κ. Καμμένου. Με τα δίκια του, λοιπόν, εξανέστη ο πολιτικός, αυτός ο πολιτικός της πραότητας, του πολιτικού ήθους, ο μελίρρυτος, ο πάντα ευγενής προς τους αντιπάλους του... <b>Γράφει η Φωτεινή Πιπιλή.</b>

Η πολυπόθητη παραγωγή και ανάπτυξη, παρότι μπορούν να αυξήσoυν πρόσκαιρα την απασχόληση, δεν είναι σε καμία περίπτωση συνυφασμένες με την λαϊκή ευημερία. Πρέπει λοιπόν να καταγραφεί στη συλλογική συνείδηση ότι οι μεταρρυθμίσεις στην ελεύθερη οικονομία δεν μπορούν να ωφελήσουν μακροπρόθεσμα την πλειοψηφία των πολιτών και επομένως η αναζήτηση «θεσμικά καινοτόμων» λύσεων αποτελεί μονόδρομο.

Ο Τσίπρας, δίνει εντολές και παρεμβαίνει. Μοιάζει με ενός είδους υπεράνθρωπο που διαχωρίζει την θέση του από κάθε υπουργό και κάθε ασκούμενη κυβερνητική πολιτική, στέκεται υπεράνω όλων και διασώζει από καταστάσεις δύσκολες. Στέκεται κάπου εκεί ψηλά και όταν κρίνει παρεμβαίνει...

Θάνατοι από αναθυμιάσεις πάντα συνέβαιναν, φτωχά παιδιά πάντα υπήρχαν, άνθρωποι, για τους δικούς τους λόγους ο καθένας, έδιναν και θα δίνουν τέλος στην ζωή τους. Κι όμως τέτοια περιστατικά ιδεολογικοποιήθηκαν και πολιτικοποιήθηκαν από τον προπαγανδιστικό μηχανισμό του ΣΥΡΙΖΑ. Δεκάδες μισθοδοτούμενα τρολ του διαδικτύου τα συσχέτιζαν με τα μνημόνια και τα απέδιδαν στην οικονομική κρίση.

Όσες φορές ανέλαβα δράση για κάποιο ζήτημα, πάντα κάποιοι μου θύμιζαν την παραπάνω φράση. Αποτελεί σίγουρα κλισέ, αλλά όπως όλες οι κοινοτοπίες, έχει μια βάση αλήθειας: ο κόσμος δεν αλλάζει από τη δράση ενός ατόμου, ωστόσο η δράση κάθε ατόμου βάζει ένα λιθαράκι για να αλλάξει ο κόσμος. <b>Γράφει η Ειρήνη Αγαπηδάκη.</b>

Η πολιτική και οικονομική ενοποίηση της Κύπρου αποτελεί ευχή για όλους όσους επιθυμούν το αίσιο τέλος για τις περιπέτειες του περήφανου αυτού κράτους, που αποτελεί το μόνο κράτος, πλην Ελλάδος με εθνικά Ελληνική πληθυσμιακή πλειοψηφία. Όμως το τι εύχεται κάποιος είναι η μία πλευρά. Το τι ακριβώς συμφωνείται είναι η άλλη.

Η Κυριακή που μας έρχεται είναι κρίσιμη για το μέλλον του ΠΑΣΟΚ. Την στιγμή που θα συνεδριάζει η Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του κόμματος η κίνηση των Διαμαντοπούλου-Φλωρίδη-Ραγκούση θα πραγματοποιεί την παρθενική της εκδήλωση σε ξενοδοχείο της Θεσσαλονίκης. Για το δεύτερο εγχείρημα -και όσο και αν εκτιμώ τους συμμετέχοντες σε αυτό- δεν είμαι ιδιαίτερα αισιόδοξος.

Η υπόθεση ενοποίησης του Κεντρώου προοδευτικού χώρου, με τον τρόπο που τον φανταστήκαμε, έτσι ώστε να υπηρετεί την υπέρβαση της κρίσης, είναι νεκρή. Υπάρχουν πάντα οι βαρυτικές δυνάμεις και οι ιδεολογικές αγκυλώσεις που στρέφουν μεγάλο τμήμα του χώρου σε πολιτική ίσων αποστάσεων, και στην πραγματικότητα σε μία εν τέλει συμμαχία με το Συριζα.

...όπως τη βλέπει με το πενάκι του ο Δημήτρης Χατζόπουλος.

Σε μια στιγμή κατά την οποία ο Ερντογάν βρίσκεται απόλυτα στριμωγμένος σε όλα τα μέτωπα, οι Έλληνες πολιτικοί, στην Κύπρο και την Ελλάδα, θα συναινέσουν άραγε σε μια νέα εθνική καταστροφή; <b>Γράφει ο Γιώργος Καραμπελιάς.</b>

Όλα τα κρούσματα ολοκληρωτισμού που παρατηρούμε γύρω μας οφείλονται στον λειτουργικό αναλφαβητισμό και στην ημιμάθεια. Στην αδυναμία του σύγχρονου ανθρώπου να κατανοήσει τα μεγέθη και τα δεδομένα της πραγματικότητας που τον περιβάλλει. Και ως εκ τούτου, να μην μπορεί να συνδιαλλαγεί με την εξουσία που παίρνει τις αποφάσεις για λογαριασμό του...

Στην ιστορία υπάρχει ένας τομέας που λέγεται What if. Τι δηλαδή θα συνέβαινε αν κάτι μια λεπτομέρεια είχε καταλήξει διαφορετικά. Το σκεφτόμουνα διαβάζοντας ένα απόσπασμα από συνέντευξη του Κώστα Λαπαβίτσα στο Βήμα το 2012 για το τι θα συνέβαινε αν η ομάδα του Λαφαζάνη είχε περάσει την γραμμή της στην κυβέρνηση.

Αν κινδυνεύσει σοβαρά η ζωή και η ακεραιότητα ενός Έλληνα πολίτη από ολιγωρία της Διοίκησης επεμβαίνει ο εισαγγελέας και διατάζει έρευνα για να βρεθούν οι ένοχοι. Αν κινδυνεύσει σοβαρά η ζωή και η ακεραιότητα 3.000 προσφύγων, για τους οποίους Διοίκηση και Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και … Αλληλέγγυοι έχουν καταπιεί μισό δισεκατομμύριο ευρώ από το 2015 δεν ασχολείται κανείς. Πού πήγαν τα λεφτά κ εισαγγελέα;

Πήγαμε σχολείο τότε που ο δάσκαλος κρατούσε ακόμη μία βέργα από ξύλο και τα άτακτα παιδάκια έμπαιναν τιμωρία στον τοίχο. Τότε που ο μεγαλύτερος εφιάλτης μας ήταν να χάσουμε τα διαλείμματα γράφοντας κάτι 100 φορές στον μαυροπίνακα! «Δεν θα ξαναγράψω για τον Πάνο και την Εθνοσωτήριο. Είδες τι έπαθε ο Πετρουλάκης»;