Το «εβραϊκό αίμα του Χίτλερ» δεν είναι μια ιστορία που ανακάλυψε σήμερα ο Λαβρόφ. Κάθε αξιοπρεπής βιογράφος του μανιακού που αιματοκύλησε τον πλανήτη, ένιωθε την ανάγκη να αφιερώσει ένα μέρος της έρευνάς του στην περιβόητη εβραϊκή καταγωγή του. Πάντα μ' ένα μεγάλο ερωτηματικό στο τέλος. Πούθε, αλήθεια, προέκυψε αυτό ζήτημα, που εδώ και ογδόντα χρόνια κινείται σταθερά ανάμεσα στην ιστορική εικασία και στον αστικό μύθο;

Διαβάζουμε και ακούμε άπειρα δυσμενή σχόλια και σφοδρή κριτική για την πολιτική που ακολουθεί η ΕΕ και οι δυτικές δυνάμεις απέναντι στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Μπορεί οι αφετηρίες να είναι διαφορετικές, ωστόσο υπάρχει σχετική σύγκλιση που οδηγεί στην εύκολη απαξίωση της ΕΕ. Ακούμε από τη μια ότι η ΕΕ δεν κάνει τίποτα για την Ουκρανία και από την άλλη ότι οι ΗΠΑ σέρνουν την ΕΕ από τη μύτη. Ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Αυτή τη στιγμή υπάρχει μία και μόνο σταθερά: Η αβεβαιότητα που δημιουργεί το ρευστό περιβάλλον των εξελίξεων στην Ουκρανία. Και είναι απορίας άξιο πως τα χρηματιστήρια «αντέχουν» ακόμη στην προοπτική του χάους. Διότι το χάος στην οικονομία δεν θα το αποφύγουμε. Και θα δούμε και «κανόνια» σίγουρα. Ή αλλιώς, οι κρίσεις και οι μεγάλες χρεοκοπίες είναι μέσα στο παιγνίδι του καπιταλισμού. Αρκεί να μην βρεθεί κανείς κάτω από το βάρος ενός ελέφαντα που καταρρέει.

Η αξιωματική αντιπολίτευση επιλέγει πεδίο αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση, με έναν και μοναδικό γνώμονα: Τι μπορεί να πυροδοτήσει τον θυμό και να γεννήσει οργή στην κοινωνία. Κανένα άλλο κριτήριο δεν υπάρχει. Κάνουν αντιπολίτευση - αγγαρεία. H «πανδημία Μητσοτάκη» έγινε «ακρίβεια Μητσοτάκη», η ρήτρα αναπροσαρμογής και οι λογαριασμοί, οι νέες ΜΕΘ. Το αφήγημα εμπλουτίζεται, με έναν νέο golden «δαίμονα». Ο μόνος δυσαρεστημένος με την πορεία που πήραν τα πράγματα στη ΔΕΗ υπό τη διοίκηση Στάσση, είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Μετά τον Τσόμσκι στις ΗΠΑ, μίλησε και ο Χάμπερμας στη Γερμανία. Τι το κοινό είχαν οι δηλώσεις τους; καλούσαν το Δυτικό στρατόπεδο να τα βρει με τον Πούτιν. Μάλιστα ο Τσόμσκι το προχώρησε ακόμα πιο πολύ. Έπλεξε το εγκώμιο του Ντ. Τραμπ, γιατί όπως είπε «είναι η μοναδική προσωπικότητα της Δύσης που διατύπωσε μια λογική πρόταση για την επίλυση της ουκρανικής κρίσης». Εν τω μεταξύ ο Τραμπ ουδέποτε διατύπωσε κάποια πρόταση.

Η κυβέρνηση της Πολωνίας αναγνώρισε ταχύτερα από τη Γερμανία τον κίνδυνο που αντιπροσώπευε ο Ρώσος ηγέτης Βλαντιμίρ Πούτιν και οι φιλοδοξίες του να καταστήσει υπερδύναμη τη Ρωσία. Και η πολωνική κυβέρνηση ενήργησε γρήγορα. Ωστόσο, η αμφιλεγόμενη εσωτερική πολιτική της Πολωνίας ως προς το κράτος δικαίου και η αντιπαράθεσή της με την ΕΕ και τη Γερμανία έχουν αποδυναμώσει σημαντικά τον αντίκτυπο αυτής της ενέργειας. <b>Γράφει ο Detmar Doering</b>

«Τι μας έδωσε; Ενάμισι ευρώ την ημέρα; Δεν ντρέπεται λέω εγώ;» Ατάκα φοβερού αρχισυνδικαλιστή, εκτοξευμένη από τηλεοράσεως, ανήμερα Πρωτομαγιάς, για να υπηρετείται και το νόημα της ημέρας. Η συνήθης σαλαμοποίηση που μας οδήγησε κάποτε στη χρεωκοπία και στα αλήστου μνήμης μνημόνια. Κατά τη μέθοδο αυτή, με το 50άρικο μηνιαία αύξηση του κατώτατου μισθού, η κυβέρνηση δεν έδωσε 700 ευρώ παραπάνω τον χρόνο σε &apos;κείνον που έπαιρνε 663 τον μήνα. Του έδωσε 1,5 ευρώ την ημέρα, ντροπή.

Σε αυτή τη χώρα προνόμιο είναι και το να αποφοιτάς από ιδιωτικό σχολείο μεγαλώνοντας σε ένα σπίτι με βιβλία, Τύπο, ελεγχόμενη πρόσβαση στο διαδίκτυο και μορφωμένους γονείς. Όσοι έχουν αυτά τα προνόμια, ξεκινούν τη ζωή τους από εντελώς διαφορετική βάση και έχουν πολύ μεγαλύτερες πιθανότητες από τους υπόλοιπους να επιτύχουν τους στόχους τους. Και αυτό είναι μια αδικία που μπορεί να υποκαταστήσει η καλή δημόσια Παιδεία για τον λαό.

Το επιτελικό κράτος υπήρξε ασπίδα των υπουργών, προλαμβάνοντας και θεραπεύοντας. Αλλά δεν βοηθάει και πολύ στην κοπάνα από τα υπουργικά καθήκοντα προς χάριν μιας μακράς προεκλογικής εκστρατείας. Στο παρελθόν πολλοί υπουργοί και κομματικά στελέχη εκλήθησαν να κατέβουν από το τρένο. Πρωθυπουργός που να εξαναγκάστηκε από τους υπουργούς του να πάει σε εκλογές γιατί βιάζονταν να επανεκλεγούν, δεν υπήρξε.

Το μεγάλο «όπλο» της κεντροδεξιάς είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Το λένε, άλλωστε και οι δημοσκοπήσεις! Το ερώτημα είναι αν όχι ο Κυριάκος Μητσοτάκης, τότε ποιος; Ποιος μπορεί να σταθεί μπροστά στον ελληνικό λαό, να κοιτάξει στα μάτια του τους συμπολίτες του και να πει ότι αποτελεί καλύτερη επιλογή από τον Κυριάκο; Κανείς! Κι αυτό το γεγονός θα καθορίσει τις πολιτικές εξελίξεις για τα επόμενα χρόνια.

Τα πάθη του πολέμου, οι νεκροί, οι καταστροφές και ο ανθρώπινος πόνος ισοπεδώνουν τα πάντα. Κυριαρχεί απόλυτα το μαύρο και το άσπρο. Όλοι οι υπόλοιποι χρωματισμοί έχουν εξαφανισθεί, όπως και οι φωνές που διατυπώνουν μια κριτική σκέψη. Οι στιγμές απαιτούν μονολιθικές συμπεριφορές. Όπως και όποτε κι αν λήξει αυτός ο πόλεμος, ο ουκρανικός λαός, ανεξαρτήτως γλώσσας, θα μισεί για πολλές γενιές τους Ρώσους. Αυτό ήταν ίσως το μεγαλύτερο έγκλημα του Πούτιν.

Οι εθιμοτυπικές πορείες, διαδηλώσεις, κομματικές παρελάσεις και τελετουργίες της 1ης Μαΐου κάθε χρόνο, υποτίθεται ότι τιμούν τους εργαζόμενους και τους αγώνες τους, για καλύτερες εργασιακές συνθήκες και υψηλότερες αμοιβές. Ωστόσο αποτελούν μια ευκαιρία εκδήλωσης αγωνιστικής γυμναστικής και κομματικής επαγρύπνησης. Με το βλέμμα στο χθες, οι οργανωτές των εκδηλώσεων, αρνούνται να αντικρίσουν το αύριο και τις σύνθετες προκλήσεις του.

«Με κάποια έκπληξη διέκρινα πριν λίγο καιρό πως ένα κοινό μοτίβο διατρέχει όλους τους ήρωές μου, ασχέτως φύλου, ηλικίας, εποχής ή συνθηκών της ζωής τους. Τελικά, οι εμμονές μας πηγάζουν μάλλον από ένα βαθύτερο επίπεδο του εαυτού μας, που δεν είναι πάντα αντιληπτό στον συνειδητό νου», αναφέρει χαρακτηριστικά η Τατιάνα Αβέρωφ μιλώντας στο Liberal. <b>Συνέντευξη στην Ελένη Γκίκα.</b>

Η Ολλανδία δικαίως φημίζεται για τη χαρακτηριστική φιλελεύθερη στάση της. Όπως συχνά αναφέρεται, ήταν μια από τις πρώτες χώρες που νομιμοποίησαν την ενεργή ευθανασία και τη μαριχουάνα. Επιπλέον, η χρήση μαλακών ναρκωτικών δεν αντίκειται στο νόμο. Πολιτικές όπως αυτή εγείρουν ένα ερώτημα: Αντικατοπτρίζει όντως η καθημερινή ζωή στην Ολλανδία αυτό το επίπεδο φιλελευθεροποίησης; Στο παρακάτω άρθρο στοχεύουμε να ανακαλύψουμε τις ρίζες του ολλανδικού φιλελευθερισμού, του ολλανδικού τρόπου σκέψης, και να διερευνήσουμε πόσο οι φιλελεύθερες αξίες είναι ενσωματωμένες στην καθημερινή ζωή. <b>Γράφει η Barbara Sarkozi.</b>

Πρέπει να πουν την αλήθεια στον ελληνικό λαό: Η χώρα πρέπει να προετοιμαστεί για πόλεμο, αν θέλει να διαφυλάξει την ειρήνη. Και την κρίσιμη ώρα θα είμαστε στο δωμάτιο εμείς, ο Θεός και η συνείδησή μας. Ναι, είμαστε εμείς που έχουμε στηρίξει πολλές φορές τη λογική των συζητήσεων με τη γειτονική μας χώρα. Και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε: «Κάντε δουλειές, όχι πόλεμο». Αλλά και υπέρ της αμυντικής θωράκισης της χώρας μας. 

Αν κάτι χαρακτηρίζει την Αριστερά σε όλες τις εκδοχές της, είναι η διαρκής επανάληψη των ίδιων συνθημάτων, των ίδιων συμπεριφορών, χωρίς ίχνος ανανέωσης, χωρίς προσαρμογή στις νέες συνθήκες. Οι απολύτως προβλέψιμοι άνθρωποι καταντούν πληκτικοί. Δεν ασχολείσαι καν με το περιεχόμενο των όσων λένε γιατί τα ακούς επί πολλές δεκαετίες ίδια και απαράλλακτα. Συμπερασματικά, για το τι θα ακούσουμε προσεχώς από τον Α. Τσίπρα, δεν έχουμε παρά να ανατρέξουμε σε όσα έχει πει κατά το παρελθόν.

Παντού στη Δύση ο Τύπος λογίζεται ως πυλώνας του πολιτεύματος. Στην Ελλάδα οι δημοσιογράφοι και οι ιδιοκτήτες των Μέσων βλέπουν τους εαυτούς τους απλώς ως ψηφιακές πλατφόρμες που διαγκωνίζονται για το ποια θα κολακέψει περισσότερο τα κατώτερα ένστικτα των πολιτών για να τους κάνει πελάτες. Κάτι σαν το Νετφλιξ αλλά δωρεάν, χωρίς συνδρομή και ως γνωστόν, σε αυτή τη ζωή, ό,τι πληρώνεις παίρνεις. Εν προκειμένω, μια ατελείωτη αηδία.

Οι περισσότερες τηλεοπτικές ενημερωτικές εκπομπές, βάζουν καθημερινά όχι μόνο ένα μικρό λιθαράκι, αλλά μια τεράστια πλάκα πεζοδρομίου, στο δρόμο του ανορθολογισμού και του οικονομικού αναλφαβητισμού. Δεν γνωρίζω αν αυτό οφείλεται στο επίπεδο των παρουσιαστών, των καλεσμένων ή στο στόχο της υψηλής τηλεθέασης. Το αποτέλεσμα μετράει. Και το αποτέλεσμα είναι το απόλυτο σκοτάδι της άγνοιας και της συνωμοσιολογίας. Η μάχη απέναντι σε αυτά, είναι καθήκον όσων έχουν την ευκαιρία να διατυπώνουν ανοικτά τις απόψεις τους στο δημόσιο χώρο. 

Ότι η χώρα θα σαρώσει φέτος τουριστικά, δεν υπάρχει αμφιβολία. Ρωτώ τουριστικούς παράγοντες της περιοχής μου και σχεδόν συνωμοτικά μου λένε «θα πιάσουμε το 2019, μπορεί και παραπάνω». Μετά βέβαια ξεσπούν σε μια καταιγίδα από μουρμουρητά για το κόστος του ηλεκτρικού, των καυσίμων, των ειδών διατροφής, αλλά τελικά πάλι γυρίζουν στο «δεν έχω δωμάτια να καλύψω της ζήτηση του καλοκαιριού». Ούτε εργαζόμενους έχουν. Το μάθαμε δα κι αυτό. 

Ο Εγκεμέν Μπαγίς είναι μια ιδιαίτερη προσωπικότητα. Γεννήθηκε στην Τουρκία το 1970, ήρθε στη Νέα Υόρκη για την ανώτερη εκπαίδευσή του και τελικά βρήκε δουλειά στην Ομοσπονδία Τουρκικών-Αμερικανικών Ενώσεων ενώ ταυτόχρονα αγωνιζόταν για να αποκτήσει πράσινη κάρτα. Οι φιλοδοξίες του τον οδήγησαν να προσκολληθεί στον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν τον οποίο και ακολούθησε στην εξουσία. <b>Γράφει ο Michael Rubin</b>

H απόφαση της κυβέρνησης για την αύξηση του βασικού μισθού στα 713 ευρώ, άφησε μικτά συναισθήματα στους επιχειρηματίες και στους εργαζόμενους. Επιπλέον, τα κόμματα της αντιπολίτευσης, προχώρησαν σε έναν πλειοδοτικό διαγωνισμό, για το ύψος στο οποίο πρότειναν να προσδιοριστεί ο κατώτατος μισθός. Έτσι το ΠΑΣΟΚ ζήτησε ο κατώτατος μισθός να ανέλθει στα 751 ευρώ, ο ΣΥΡΙΖΑ στα 800 ευρώ και το ΚΚΕ στα 825 ευρώ.

Ποντάρω στο μαύρο, και προβλέπω πως η&#8230;εποικοδομητική κριτική σχετικά με τις κινήσεις της κυβέρνησης για την ενεργειακή επάρκεια της χώρας θα είναι αυτή: «ο Μητσοτάκης υποσχέθηκε φτηνή ενέργεια στη Βουλγαρία και εδώ κόβει το ρεύμα σε χιλιάδες νοικοκυριά». Το βλέπω σε κατάμαυρο πρωτοσέλιδο. Θα ακολουθήσουν ανακοινώσεις και tweet για να εξηγηθεί το προφανές...

Υποδαυλίζουν το μίσος χωρίζοντας την Ελλάδα σε βορρά και νότο. Το πιθανό αξιόποινο μπορεί να το διερευνήσει μόνο η Δικαιοσύνη. Αντικειμενικά, πάντως, υπάρχει πολιτικό πρόβλημα. Επειδή η Ελλάδα δεν χωρίζεται σε καντόνια και πριγκιπάτα, όπως θα ήθελαν κάποιοι. Δεν υπάρχει το κράτος των Αθηνών και το κράτος της Θεσσαλονίκης. Και η Πολιτεία οφείλει να στείλει στον πάγκο του κάθε κατεργάρη που υποστηρίζει κάτι διαφορετικό. 

Ήμουν δώδεκα χρονών, αλλά το θυμάμαι σαν τώρα. Η μάνα μου με έντυσε με τα καλά μου ρούχα σαν να επρόκειτο να πάω στην εκκλησία και ο πατέρας μου μ΄ έβαλε να κάτσω στο καλάθι της παλιάς BMW μηχανής την οποία διέθετε το νοικοκυριό. Εκείνη την ημέρα, στην υπηρεσία είχαν γιορτή. Και ο πατέρας μου με πήρε μαζί του για να μην την χάσω. Μια βδομάδα πριν είχε γίνει το δημοψήφισμα του 1974 για το πολιτειακό και η αβασίλευτη δημοκρατία είχε κερδίσει με 69,2%