Έχει περάσει πολύς καιρός από την εποχή του «Μέρκελ go back home». Η μισητή Άνγκελα έχει γίνει ο στρατηγικός σύμμαχος της Ελλάδας. Αλλά και ο Αλέξης που ήθελε να αλλάξει την Ευρώπη, τώρα θέλει να την σώσει από το κακό ΔΝΤ. Πίσω από τις πολλές μεταμορφώσεις κρύβεται ένα μεγάλο πολιτικό παιγνίδι και μία ιστορική αλήθεια: Πάντα χρειάζεται κάποιος για να πληρώσει τα σπασμένα…

Δεν κατανοεί κανείς τους αριβίστες και τους καριερίστες που διαφώνησαν δήθεν με τα μνημόνια, και ψηφίζουν σήμερα, με τα δυο τους χέρια, τα μνημόνια Τσίπρα-Καμμένου, δήλωσε η κ. Γεννηματά. <b>Γράφει ο Γιάννης Σιδέρης<\/b>

Ερειπωμένα κτήρια, πεσμένες στέγες, αντικείμενα που σαπίζουν μέσα σε κιβώτια τα οποία δεν έχουν ανοιχτεί εδώ και δεκαετίες, αυτοκίνητα που σκουριάζουν παρατημένα.

Υπήρξαν στο παρελθόν ανασχηματισμοί που έγιναν για καθαρά επικοινωνιακούς λόγους και ανασχηματισμοί που σηματοδότησαν αλλαγή πολιτικής. <b>Γράφει ο Σάκης Μουμτζής<\/b>

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ τροφοδότησε αυτή την κοινωνία τα προηγούμενα χρόνια με οργή, τώρα την τιθασεύει και σχεδόν ανενόχλητη εφαρμόζει το σκληρό τρίτο μνημόνιο. <b>Γράφει ο Γιάννης Παντελάκης<\/b>

H μόνη ελπίδα για τον τόπο είναι η μετάβαση στην Ελλάδα της παραγωγής. Σε μια Ελλάδα που θα παράγει πλούτο με στόχο την ευημερία του συνόλου της κοινωνίας και όχι προς όφελος των λίγων ή των αριθμών.

Ο βασικός λόγος είναι γιατί πιστεύει πως τα μέτρα των 5,4 δισ. δεν θα αρκέσουν για να επιτευχθεί ο στόχος του 3,5% πλεονάσματος το 2018. Γι’ αυτό ζητά να λάβουμε εδώ και τώρα συγκεκριμένα επιπλέον μέτρα 3,6 δισ., που να προέλθουν κυρίως από περικοπές δαπανών. <b>Γράφει ο Παναγιώτης Γκλαβίνης<\/b>

Η διοίκηση του Δήμου έχει -κατά δήλωση του Δημάρχου- ορισμένα πολύ ωραία σχέδια για τον πρώτο προβλήτα του λιμανιού της Θεσσαλονίκης. Βεβαίως αν κατάλαβα καλά δεν είναι ολοκληρωμένα, αλλά αυτό δεν έχει και μεγάλη σημασία. <b>Γράφει ο Χρήστος Μάτης.<\/b>

Πολλοί δεν έχουν αντιληφθεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει γλυκαθεί από την εξουσία και σιγά-σιγά \\\"αστικοποιείται\\\"! Ναι αστικοποιείται χωρίς και οι ίδιοι οι Συριζαίοι να αντιλαμβάνονται το πως! Αυτά που κάνουν και λένε δεν έχουν καμία σχέση με αυτά που διαδήλωναν πριν ενάμιση ή πριν τρία χρόνια! <b>Γράφει Πέτρος Δούκας.<\/b>

Όταν πριν ένα μήνα άρχισε να ξετυλίγεται το γαϊτανάκι των Panama Papers, η πρώτη εντύπωση ήταν ότι επρόκειτο μία από τις κινήσεις αντιπερισπασμού των ΗΠΑ για να μαζέψουν την παγκόσμια ρευστότητα στην κορυφαία αυτή, και πιο ανεπτυγμένη, χώρα του κόσμου. Η υπόθεση αυτή είναι σωστή. Εκείνο που δεν είχε προβλεφθεί είναι ότι οι εξελίξεις θα ήταν ραγδαίες...

Διαβάζω και μαθαίνω, πως μετά την ολοκλήρωση της αξιολόγησης θα έρθει κυβερνητικός ανασχηματισμός. Ακούω τις δηλώσεις Γεροβασίλη που αφήνει ανοικτό το ενδεχόμενο διεύρυνσης του κυβερνητικού σχήματος με πρόσωπα που δεν ανήκουν στο δίδυμο ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ. Αναρωτιέμαι, τι νόημα έχουν όλα αυτά τα επικοινωνιακά τερτίπια.

Το 1968 υπήρχε η πίστη πως η πτώση της δικτατορίας θα συνοδευτεί και από εθνική ανάταση. Πως την κατάπτωση, μοιραία θα την διαδεχθεί η ανύψωση. Σήμερα, με την πολυτέλεια που μας δίνει η εκ των υστέρων ανάγνωση της Ιστορίας, μπορούμε να πούμε πως δυστυχώς ούτε εθνική ανάταση ζήσαμε ούτε βιώσαμε την ανύψωση της πατρίδας μας.

Ανέκαθεν οι «Δρασίτες» έμοιαζαν να συμπεριφέρονται σαν κάτοικοι Γαλατικού χωριού, που αρνείται να παραδοθεί στον παραλογισμό του συνόλου του πολιτικού συστήματος. Και σ’ αυτό ακριβώς το «σχεδόν» κρύβεται αυτή τη φορά η διαφορά: στο συνέδριο δεν θα συμμετέχει μόνο η ΔΡΑΣΗ. <b>Γράφει ο Γιώργος Καραβανάς.<\/b>

Ενώ ο Τσίπρας μοιράζει ακόμα σπόρους για λεφτόδεντρα, κάποιες άλλες ποικιλίες, λιγότερο ανθεκτικές, φεύγουν έξω για να μη χαθούν.Δυστυχώς για την ελληνική πραγματικότητα, αν η πολιτισμική μας ιδιαιτερότητα είχε εγκλωβιστεί σ΄αυτό το εσωστρεφές κανιβαλικό κράτος, σήμερα δεν θα υπήρχαμε ούτε ως ανάμνηση στην παγκόσμια σφαίρα.

Δεν είναι ίσως γνωστό στην πλειονότητα των πολιτών, ότι λίγους μήνες πριν τις εκλογές του Ιανουαρίου του 2015 και ενώ ο Α. Σαμαράς αντιμετώπιζε σχεδόν βέβαιη πτώση λόγω της εκλογής ΠτΔ, ο Α. Τσίπρας προσέγγισε τον Κ. Καραμανλή και του ζήτησε να είναι υποψήφιος.

Μέχρι τις γερμανικές κάλπες, πολλά μπορούν να συμβούν και να ανατρέψουν την δυσαρέσκεια των Γερμανών ψηφοφόρων απέναντι στην Μητερούλα του Έθνους, η παρουσία της οποίας -ακόμη και αν δεν πρόκειται να το αναγνωρίσει δημοσίως η ελληνική κυβέρνηση- έπαιξε βαρύνοντα ρόλο στην παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ.

Ο κόφτης θα μπορούσε να είναι ένα ωφέλιμο μέτρο την περίοδο 2004 – 2009.Το θαυματουργό μέτρο για εκείνη την περίοδο γίνεται σήμερα λαιμητόμος, καθώς έχουν προηγηθεί τόσες και τόσες μειώσεις μισθών και συντάξεων. Κι αυτό διότι είναι σίγουρο ότι δεν θα πιάσουμε πλεόνασμα 3,5%. Είναι σαν να αγοράζει κανείς χαμένα λαχεία μετά από την κλήρωση. Σκέτη κλοπή…

Το αποτυχημένο ριζοσπαστικό πείραμα του 2015 με υπογραφή Τσίπρα-Βαρουφάκη αλλά και η σκόπιμη καθυστέρηση στη διαπραγμάτευση το 2016, με υπογραφή Τσίπρα-Τσακαλώτου, \\\"φούσκωσαν\\\" τον λογαριασμό... <b>Γράφει ο Γιώργος Κύρτσος.<\/b>

Πολλοί δεν έχουν καταλάβει τι σημαίνει για τη χώρα, η παρατεταμένη εξάρτηση από τα μνημόνια και κυρίως, η υπογραφή της τριακονταετούς επιτροπείας. Η Ελλάδα αίρει de facto,κάθε ισχύ της ισοτιμίας της ως μέλος της ΕΕ. Απεμπολεί δικαιώματα στις εσωτερικές αποφάσεις και μένει έρμαιο στις καλές διαθέσεις των εταίρων, χωρίς να εξασφαλίζει την πολυπόθητη σταθερότητα.

Η κατ’ αρχήν συζήτηση που έγινε στο Eurogroup για το ελληνικό χρέος, και την οποία «χαιρέτισε» ο πρωθυπουργός μας, φαίνεται ότι έλαβε «μισή» ψήφο εμπιστοσύνης από τις αγορές. Προσοχή όμως: Τα δύσκολα αρχίζουν σε πολύ βραχυπρόθεσμο ορίζοντα, μόλις τον Φεβρουάριο του 2017!

Τα γεγονότα έχουν πάρει το πάνω χέρι και εκείνα ορίζουν προς τα πού θα κινηθούμε. Ούτε η οικειοποίηση τους, ούτε η περιφρόνησή τους αλλάζει αυτό που είναι: γεγονότα. Πρωταγωνιστές, δευτεραγωνιστές και κομπάρσοι προς το παρόν έχουν αφεθεί στην ορμή τους, έχουμε αφεθεί όλοι στην δύναμη ροπών που ορίζονται σε άλλα πεδία. Κερδήθηκε χρόνος, για όλους, αλλά όχι πολύς.

Ας δεχτούμε -υποθετικά- πως το τρίτο μνημόνιο ήταν αποτέλεσμα μιας αναγκαστικής επιλογής, ενός προσωρινού συμβιβασμού με τους δανειστές. Υποθετικά πάντα, ας υιοθετήσουμε πως δεν υπολόγισαν σωστά τις διεθνείς ισορροπίες. Και μετά από μια τέτοια υπόθεση εργασίας, ας αναρωτηθούμε αν αυτή η κυβέρνηση στον περίπου ενάμισι χρόνο που βρίσκεται στην εξουσία έκανε τις στρατηγικές επιλογές εκείνες που θα έκαναν την διαφορά.

Τι διάλογο μπορεί να ανοίξει η Πολιτεία με τους αρνητές της; Να τους πείσει ότι έχουν εσφαλμένες απόψεις; Υπάρχουν τόσο αφελείς υπουργοί που το πιστεύουν; Δηλαδή, ο υπουργός θα δεχθεί σε ακρόαση τους «Ρουβίκονες»; Ή μήπως επιδιώκουν στον ΣΥΡΙΖΑ να διαπραγματευτούν την κατανομή εξουσίας; Μάλλον αυτό είναι και το πιο πιθανό.

H Υεμένη αποτελεί ένα αντιπροσωπευτικό παράδειγμα της αποτυχημένης έκβασης της Αραβικής Άνοιξης. Ύστερα από βίαιες διαδηλώσεις 13 μηνών (27\/1\/2011-27\/2\/2012), ο επί 23 έτη πρόεδρος της (ενοποιημένης από το 1990 και εντεύθεν) χώρας, Ali Abdullah Saleh, παραιτήθηκε δίχως όμως η τάξη πραγμάτων να ομαλοποιηθεί διόλου.