Οι Βρετανοί εν τέλει δεν έκαναν την ασφαλή επιλογή παραμονής στην ΕΕ. Η στάση της ηγεσίας της Σκωτίας, όπως και της Βόρειας Ιρλανδίας, θα αποβεί καθοριστική για τη διατήρηση της συνοχής του Ηνωμένου Βασιλείου. <b>Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Φίλης.<\/b>

«Βλέποντας» η Ε.Ε. μία από τις κινητήριες οικονομικές δυνάμεις της να «παίρνει το καπελάκι της και να φεύγει», μάλλον εκλείπουν οι όποιοι ενδοιασμοί για «εξοστρακισμό» του προβληματικού και αδύναμου κρίκου... <b>Γράφει ο Κώστας Μήλας.<\/b>

Το δίλημμα δεν είναι απλή αναλογική ή κάποιο σύστημα ενισχυμένης, αλλά αν ο ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να είναι ο ρυθμιστής των εξελίξεων ή όχι. Αν ο πολιτικός του βίος αξιολογείται θετικά ή αρνητικά, ώστε να επαναπρωταγωνιστήσει ή να μπει στο περιθώριο των εξελίξεων.

Πολιτικές διαστάσεις έχει πάρει η διένεξη για τις διαδηλώσεις που οργανώνουν τα εργατικά Συνδικάτα με στόχο να επιτύχουν υπαναχώρηση της κυβέρνησης σχετικά με επίμαχα μέτρα της εργασιακής μεταρρύθμισης την οποία επιμένει να υλοποιήσει ο Γάλλος Πρόεδρος παρά τις αντιδράσεις.

Το 2004 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής συγκλόνισε με το σύνθημα της επανίδρυσης του κράτους. Το 2015 ο ελληνικός λαός γύρισε την πλάτη του στο «παλαιό» και πίστεψε ότι ο Αλέξης Τσίπρας θα έφερνε την Δικαιοσύνη. Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν ξέρω το αποτέλεσμα στην Μεγάλη Βρετανία. Μπορώ όμως να σας διαβεβαιώσω ότι σε σχέση με το ελληνικό κράτος δεν θα αλλάξει εύκολα το παραμικρό! <b>Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης.<\/b>

Οι εκλογικοί νόμοι, κυρίως στην Ελλάδα, δημιουργούνται και ψηφίζονται με ένα και μοναδικό στόχο: Να κερδίσει η κυβέρνηση που τους ψηφίζει τις εκλογές υπό οποιεσδήποτε συνθήκες τη συμφέρει. Επομένως, όλοι οι εκλογικοί νόμοι είναι από τη γέννα τους καλπονοθευτικοί.

Η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ απέτυχε. Σημαίνει αυτό ότι απέτυχε και η Αριστερά; Η εύκολη και βολική απάντηση πολλών είναι καταφατική. Εύκολη, γιατί, μέσα από μια τέτοια κατάφαση, νομίζουν ότι δικαιώνονται. Για όσα συνέβησαν σ\\' αυτό τον τόπο τα μεταπολιτευτικά –τουλάχιστον– χρόνια. Βολική, γιατί (νομίζουν ότι) δεν χρειάζεται αυτοκριτική, στοιχείο αναγκαίο για την ύπαρξή τους.

Και οι τέσσερις ομιλητές της σημερινής εκδήλωσης είναι μάλλον «περίεργοι» τύποι για τα ελληνικά δεδομένα γιατί πάντα, έχουν μια μεγάλη αλήθεια να πουν. Δεν έχει σημασία πόσο ακούγονται οι φωνές τους, στην εξουσία αλλά πόσες συνειδήσεις παραμένουν σε εγρήγορση χάρη σ΄αυτούς!

Αυτή η κεκαλυμμένα κακόβουλη ερώτηση γίνεται από τους ίδιους ανθρώπους που διατυπώνουν το εξίσου χυδαίο ερώτημα «Μα γιατί οι Σύροι δεν μένουν να πολεμήσουν στη χώρα τους και φεύγουν πρόσφυγες». <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Οι καταθέσεις συνεχώς μειώνονται και τα «κόκκινα» δάνεια αυξάνονται. Υπολογίζεται ότι περισσότερα από ένα δισεκατομμύρια ευρώ φεύγουν κάθε μήνα. Για να πληρωθούν φόροι, για να συμπληρωθούν χρήματα που λείπουν από τον οικογενειακό προϋπολογισμό, για οτιδήποτε. Αν η Οικονομία δεν σημειώσει υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης και αν δεν γυρίσουν τα λεφτά από τα στρώματα, θα έχουμε νέα προβλήματα για να συζητάμε...

Πρίν από λίγο καιρό προτάθηκε από στελέχη της κυβέρνησης με τον νέο εκλογικό νόμο να ψηφίζουν και τα 17χρονα. Πριν από 2 μέρες ο εταίρος κ Καμένος πρότεινε να παίρνουν δίπλωμα οδήγησης και τα 17χρονα.

Στην Ελλάδα αυτοί που μας κυβερνούν είναι αριστεροί. Όχι μόνον κατά δήλωση τους, αλλά κυρίως λόγω των ιστορικών τους καταβολών και της κουλτούρας που φέρουν. Αυτό πολύ απλά σημαίνει πως πρέπει, στα θεωρητικά τους προτάγματα, να υπαγάγουν τις τρέχουσες πολιτικές. Να συντονίσουν, κοινώς, την θεωρία με την πράξη...

Ξαφνικά έσκασε σαν βόμβα η είδηση ότι η αστυνομία απαγόρευσε τη διαδήλωση στο Παρίσι. Σεισμό προκάλεσε αυτή η ανακοίνωση. Πολυάριθμες προσωπικότητες της αριστεράς στιγμάτισαν την «προβοκάτσια» της κυβέρνησης η οποία καταπατά το συνταγματικό δικαίωμα της απεργίας και τόνισαν ότι «μοναδική περίπτωση απαγόρευσης διαδήλωσης είναι αυτή που αφορά την εποχή των γεγονότων στην Αλγερία». <b>Γράφει η Ήρα Φελουκατζή.<\/b>

Η ανάπτυξη δεν εξαγγέλλεται, ούτε διατάσσεται, ούτε επιβάλλεται με νομοθετικά μέτρα. Ούτε και μπορείς να ζητάς από την οικονομία σου να αναπτυχθεί εδώ και τώρα, όταν επί ενάμιση χρόνο την έχεις στεγνώσει προκαλώντας bank run, μην εισπράττοντας δόσεις και επιβάλλοντας capital controls. <b>Γράφει ο Παναγιώτης Γκλαβίνης.<\/b>

Στη χώρα των λωτοφάγων, στη χώρα όπου γράφονται άρθρα παραίνεσης προς την κάθε κυβέρνηση προκειμένου να εφαρμόσει τους νόμους και μπαίνει σε διαβούλευση αν θα τηρείται το Σύνταγμα, ό,τι στον πολιτισμένο κόσμο φαντάζει “περίεργο” ή “απίθανο”, εδώ είναι η καθημερινότητα του πολίτη.

Στην αγωνιώδη προσπάθειά του να κερδίσει τις εκλογές του Ιουνίου του μακρινού 1985, ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης υπόσχεται πως αν εκλεγεί θα δίνει φθηνότερα αυτοκίνητα! Η υπόσχεση κυριάρχησε στην προεκλογική περίοδο και απαντήθηκε από το ΠΑΣΟΚ με το περίφημο σύνθημα «καλύτερα παπάκι παρά τον Μητσοτάκη»...

Προβληματίζεται κανείς για το ποιοι μπορούν να λύσουν τα προβλήματα τελικά, στις κοινωνίες. Αυτοί που εκλέγονται μέσα από τις τηλεοράσεις για να κάνουν «amimation» στους ψηφοφόρους τους ή αυτοί που απλά πληρώνονται για να κάνουν σωστά την δουλειά τους; Πώς κυβερνιούνται οι χώρες; Με πολιτικές ή με «σήριαλ»; Να το ξεκαθαρίσουμε κάποια στιγμή, για να ξέρουμε τι μας γίνεται…

Στη Βενεζουέλα με την «επανάσταση» οι πολύ πλούσιοι είναι ακόμα πολύ πλούσιοι, η μεσαία τάξη επιβιώνει μετά χιλίων βασάνων και ο φτωχός κόσμος πεθαίνει της πείνας. <b>Γράφει ο Γιάννης Κούζηνος.<\/b>

Η ταχύτητα με την οποία κινείται από χέρι σε χέρι και από λογαριασμό σε λογαριασμό το χρήμα στην αγορά, είναι καθοριστική για τον ρυθμό ανάπτυξης. <b>Γράφει ο Πέτρος Δούκας.<\/b>

Σήμερα οι Βρετανοί θα αποφασίσουν αν θα μείνουν ή όχι στην ΕΕ. Ανεξάρτητα από το τι θα αποφασίσουν, η αλήθεια είναι ότι η Ευρώπη θα κινείται από εδώ και πέρα σε ένα ναρκοπέδιο. Ποιος θα εμποδίσει (και για ποιον λόγο άλλωστε) αύριο τους Γάλλους ή τους Ισπανούς να προχωρήσουν σε ένα ανάλογο δημοψήφισμα;

Ο ευρωσκεπτικισμός που σαρώνει την Ευρώπη, δεν πηγάζει απλώς από την άνοδο του λαϊκισμού σε μια περίοδο οικονομικής αλλαγής. Τα αίτια του είναι πολύ βαθύτερα. <b>Γράφει ο Θόδωρος Σκυλακάκης.<\/b>

Ο Γραμματέας του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ενρίκο Μπερλινγκουέρ επεξεργάστηκε την πολιτική γραμμή του «ιστορικού συμβιβασμού» στις αρχές της δεκαετίας του 70, βασισμένος πάνω στις παραδόσεις της Ιταλικής πολιτικής ζωής, οι οποίες είχαν τις ιστορικές ρίζες τους στην Αντιφασιστική Ενότητα...

Σε μια εβδομάδα που ξεκίνησε μέσα σε γκρίζα ατμόσφαιρα με μαύρο βαρύ τον ουρανό και συνεχείς βροχοπτώσεις, σκυθρωπή είναι και η επικαιρότητα. Το ψυχόδραμα του μπρα ντε φερ των συνδικάτων με την κυβέρνηση συνεχίζεται. <b>Γράφει η Ήρα Φελουκατζή.<\/b>

Ο Μαδούρο αγαπήθηκε για λίγο. Όταν η πτώση των τιμών του πετρελαίου έφερε την ταχεία και ολοκληρωτική κατάρρευση της χώρας, η αγάπη μετατράπηκε γρήγορα σε οργή. <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>