Ενώ η κυβέρνηση αναλώνεται σε ψέματα κάθε μέρα για να ωραιοποιεί την πολιτική της που εξοντώνει τη μεσαία και φτωχή τάξη, η υποτιθέμενη εσωκομματική αντιπολίτευση που παρίστανε μέχρι χτες την κριτική απέναντι σ αυτή την πολιτική, τουλάχιστον στη θεωρία, από χτες συμπλέει με την κυβέρνηση, αποδεικνύοντας ότι δεν υπάρχουν διαφορετικές φωνές στον ΣΥΡΙΖΑ. Μόνο διαφορετικές μάσκες.

Είναι σκυλιά οι Γερμανοί; Πόσο μαρτυριάρης είναι ο Βλαδίμηρος; Τι σχέση έχει η Ελλάδα με την Αφρική; Και είναι αλήθεια -να μην βάλω τώρα τις φωνές- ότι δεν έχουμε εκτυπωτικό μηχάνημα για να τυπώσουμε δραχμές; Μιλάμε για τέτοια κατάντια; Τι διάολο σχεδίαζαν με την κατάληψη του Νομισματοκοπείου; Θα έμπαιναν μέσα και τι θα έκαναν; Θα έψηναν τυρόπιτες;

Μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δεν έχει διαψευσθεί η είδηση πως κατά την συνάντηση του πρωθυπουργού με τους προέδρους των τριών ανώτατων δικαστηρίων, η κυρία Θάνου έθεσε θέμα παράτασης του χρόνου συνταξιοδότησης των δικαστών, ώστε αυτή να συνεχίσει να ασκεί τα καθήκοντα της για άλλα τρία χρόνια.

Λίγες ημέρες πριν, γράφτηκε μια ενδιαφέρουσα είδηση. Από το μητρώο ανθρώπινου δυναμικού του Ελληνικού δημοσίου προκύπτει ότι μισθοδοτούνται 9.238 κληρικοί και 7.271 γιατροί. Η πληροφορία για την αναλογία κληρικών-γιατρών, σε συνδυασμό με την ηχηρή σιωπή των κομμάτων, μας δίνουν μια ανάγλυφη εικόνα μιας παθογένειας. Η οποία, δεν έχει μόνο συμβολικό χαρακτήρα...

Ο Τζωρτζ Σόρος στο παρελθόν είχε κερδοσκοπήσει ποντάροντας στην κατάρρευση της Βρετανικής Λίρας. Σήμερα η Βρετανική λίρα δέχεται μια νέα επίθεση. Να περιμένουμε δραματικές εξελίξεις για την Αγγλία; Έρχεται η κατάρρευση της;

Όλοι αυτοί που επέλεξαν να είναι ελεύθεροι μέσα από την εργασία τους ζουν σε λάθος χώρα. Σε μια χώρα που αποθεώνει τις πελατειακές σχέσεις, την κομματοκρατία, την ευνοιοκρατία και τον παρασιτισμό. Όλοι αυτοί για το «κάτι σαν» κράτος είναι υπήκοοι και όχι πολίτες.

Από την μία η γλώσσα είναι το βασικό εργαλείο του πολιτικού. Ειδικά σε έναν λαό που έχει μάθει, συνηθίσει και βολευτεί να σκέφτεται «συνθηματικά». Η επιλογή των συγκεκριμένων λέξεων που χρησιμοποιούνται για την επικοινωνία μιας ιδέας, μιας πολιτικής ή μιας κριτικής αποκτά βαρύνουσα σημασία. Πολλές φορές ακόμα μεγαλύτερη και από την ίδια την ουσία του μηνύματος.

Εκτός από το άγος των capital controls, οι τραπεζίτες, είτε από φόβο, είτε από έλλειψη κινήτρων, δεν προχωράνε στη διευθέτηση του θέματος των υπερχρεωμένων επιχειρήσεων. Μια κατάσταση αντίστοιχη με λευκή απεργία!

Με μια αμφίσημη δήλωσή του χτες, ο πρόεδρος της Κομισιόν κ Γιουνκέρ εξέφρασε την πεποίθηση ότι «αυτή είναι η στιγμή της επίλυσης του Κυπριακού και αν αυτή χαθεί δεν θα υπάρξει άλλη». Το πρώτο σκέλος της φράσης να το εκλάβουμε ως γνώμη. Το δεύτερο πώς να το εκλάβουμε; Ως γνώμη, απειλή ή εκβιασμό; Επειδή, για Ελλάδα και Κύπρο αυτή ακριβώς είναι μια επικίνδυνη στιγμή για λύση.

Σήμερα ξεκινάει το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ και γέμισαν την Αθήνα με αφίσες του Τσίπρα. Ο μύθος της Αριστεράς καταρρίπτεται από την ίδια την καθημερινότητα. Ούτε οικολόγοι υπήρξαν ποτέ ούτε ανθρωπιστές ούτε δημοκράτες ούτε διεθνιστές ούτε και αντιεξουσιαστές. Στυγνοί εκμεταλλευτές των αδυνάτων ήταν πάντα στους οποίους στηρίζονταν για να καρπωθούν τα οφέλη του πατερναλισμού τους.

Μόλις χτες άκουσα έναν μεγάλο επιχειρηματία, υπέρμαχο του ευρώ, να αρχίσει να έχει τις πρώτες αμφιβολίες του: «Υπό τις παρούσες συνθήκες δεν βλέπω πώς θα μπορέσουμε να αποκτήσουμε ανταγωνιστικό πλεονέκτημα εντός του ευρώ». Είναι σαφές! Σπάνε όλες οι γραμμές άμυνας. Η δραχμή μπαίνει δυναμικά στο πολιτικό και οικονομικό παιγνίδι…

Όσα αποκάλυψε στην Επιτροπή της Βουλής ο Γ. Στουρνάρας δεν πρέπει να μας εκπλήσσουν. Όμως είναι εντελώς άδικο να επιρρίπτουμε όλες τις ευθύνες στον Γ. Βαρουφάκη. Υπήρχε και ο πρωθυπουργός, που ex officio, έφερε και την κύρια πολιτική ευθύνη για τα πεπραγμένα των υπουργών του. Ο Γ. Βαρουφάκης, είναι ένας βολικός και εύκολος -μέχρι στιγμής-στόχος. <b>Γράφει ο Σάκης Μουμτζής.<\/b>

Πώς είναι δυνατόν τηλεοπτικοί σταθμοί να ανατρέψουν μια κυβέρνηση; Ως γνωστόν οι κυβερνήσεις πέφτουν όταν χάσουν τη δεδηλωμένη στο Κοινοβούλιο. Με δεδομένη τη γρανιτένια θέληση των 153 κυβερνητικών βουλευτών, δεν βλέπω να υπάρχει δυνατότητα από κανένα κέντρο ή παράκεντρο εξουσίας να την ανατρέψει.

Η καθημερινή δημιουργία εσωτερικών και εξωτερικών εχθρών, αλλά και η εμμονή στη συμμαχία του με την εθνικιστική ακροδεξιά του κ. Καμμένου, δεν αποτελούν τα συστατικά στοιχεία εγκαθίδρυσης ενός ιδιότυπου ολοκληρωτισμού; <b>Γράφει ο Ιωακείμ Γρυσπολάκης.<\/b>

Αν η ΟΝΝΕΔ δεν διέθετε αξιόλογο στελεχιακό δυναμικό, δεν υπήρχε κανένας λόγος ο Κυριάκος Μητσοτάκης να επιδιώξει την επανίδρυση αντί της αντικατάστασής της με κάτι εντελώς καινούργιο.

Ο ενθουσιασμός και τα χειροκροτήματα από την απόφαση των Βρετανών να φύγουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση έδωσε την θέση της, σε πολλές περιπτώσεις, σε προβληματισμό. Τελικά η Βρετανία βγήκε περισσότερο ωφελημένη, ή χαμένη από την απόφαση να βγει από το «κλάμπ» των χωρών της ΕΕ;

Κάθε Ελληνικό ΑΕΙ θα έπρεπε δομημένα να προσπαθεί να δημιουργήσει συστηματικά τις βάσεις για τη διαμόρφωση μίας ερευνητικής στρατηγικής.

Σε μια αποστροφή της ομιλίας του ο Α. Τσίπρας στη Βουλή, είπε πως χάρηκε πολύ επειδή «αυτοί οι ογκόλιθοι, τα μεγαθήρια κλείστηκαν επί τρία μερόνυχτα μέσα στα καμαράκια και δεν έβγαιναν από εκεί, γιατί έπρεπε να τηρηθεί ο νόμος(...)». Αυτό που ήθελαν και πέτυχαν, ήταν ένας συμβολισμός. Να δουν τους υποψήφιους και νυν καναλάρχες να κλείνονται στα καμαράκια. Για την ακρίβεια, ήθελαν να τους δει το φιλοθεάμον κοινό. Και τους είδε.

Η κυβέρνηση δεν καταπολεμάει τη διαπλοκή. Το αντίθετο. Την καλλιεργεί και φτιάχνει και το κατάλληλο περιβάλλον για την ανάπτυξή της. Δυστυχώς ό,τι συμβαίνει αποτελεί παγκόσμια πρωτοτυπία! Μας απομακρύνει από τα Ευρωπαϊκά πρότυπα, και μας φέρνει κοντά σε τριτοκοσμικές απολυταρχίες που θέλουν να ελέγχουν το τοπίο της ενημέρωσης.

Χρησιμοποιώντας ως μανδύα την κοινοβουλευτική παρουσία ενός κόμματος που δείχνει με κάθε τρόπο την δυσανεξία του απέναντι στους θεσμούς και την Δημοκρατία, οι ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ ετοιμάζονται να υπεραμυνθούν των «εχθρών του λαού». Χρέος όλων των δυνάμεων, προσωπικοτήτων και κινημάτων που δεν θέλουν να βιώσουν μια Βαϊμάρη, αλά ελληνικά, είναι όχι μόνο να αποκαλύψουν τα σχέδιά τους αλλά και να τους σταματήσουν. <b>Γράφει ο Παναγιώτης Καρκατσούλης.<\/b>

Γιατί στ\\' αλήθεια κόλλησε η έγκριση όλης της δόσης των 2,8 δις προς την Ελλάδα από το eurogroup; Γιατί το ελληνικό δημόσιο, ο μεγαλύτερος απατεώνας στη χώρα, υπό την καθοδήγηση όλων των κυβερνήσεων προς αυτή την κατεύθυνση, καθυστερεί να πληρώσει σε ιδιώτες που τους χρωστάει, περίπου 1 δις ευρώ!

Που καταλήγουμε πάλι; Ότι δεν θέλαμε να προστατέψουμε τους θεσμούς μας από την κομματοκρατία και τον κρατισμό. Ότι κάθε διοίκηση της ΤτΕ, δεν ακολουθούσε την δέουσα πολιτική στους ελέγχους και στην επίβλεψη του τραπεζικού συστήματος. Και ότι όλοι οι προηγούμενοι διοικητές δεν είχαν καμία διάθεση να δημιουργήσουν προβλήματα στις ελληνικές κυβερνήσεις και να χαλάσουν την υστεροφημία τους

Το τέταρτο μνημόνιο σημαίνει δραχμή, φτώχεια και εξαθλίωση. Ο Αλέξης Τσίπρας βιώνει την «προδοσία» των Γερμανών, όπως την είχε βιώσει νωρίτερα ο Αντώνης Σαμαράς. Την ίδια ώρα κάποιοι φιλοδοξούν να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στην κυβέρνηση της δραχμής. Δεν έχουν κανένα πρόβλημα να το κάνουν. Ούτε ιερό κι όσιο…

Οι περιπτύξεις της πολιτικής εξουσίας με συγκεκριμένους επιχειρηματίες ξεκίνησαν από την συγκυβέρνηση του 1989, πέρασαν στην Οικουμενική (Νοέμβριος 1989-Απρίλιος 1990) και έλαβαν συστηματική και οργανωμένη μορφή επί διακυβέρνησης Σημίτη. Επί πρωθυπουργίας του η διαπλοκή κατέστη εργαλείο διακυβέρνησης.