Η Ρωσία υπό την ηγεσία Πούτιν έγινε ξανά σεβαστή δύναμη χάρη στην αξιοποίηση της ενέργειας και των φυσικών της πόρων. Και ενώ οικονομικά εξακολουθεί να παραμένει ασθενής και ευάλωτη στην οικονομική κρίση, στρατιωτικά είναι ισχυρή. Γιατί το πέτυχε;

Η επίσκεψη Lavrov στην Αθήνα δεν αναμένεται να φέρει απτά αποτελέσματα. Έχει, ωστόσο, ενδιαφέρον να δούμε πως θα κινηθεί η Ρωσία στο Κυπριακό. <b>Γράφει ο Δρ.Κωνσταντίνος Φίλης.<\/b>

Ποτέ άλλοτε στο παρελθόν κυβέρνηση δεν είχε αποδομηθεί τόσο γρήγορα όσο αυτή του ΣΥΡΙΖΑ. Η δημοσκόπηση της Public Issue και η διαφορά 24 μονάδων από το πρώτο αυτή τη στιγμή κόμμα της Νέας Δημοκρατίας, είναι μια εικόνα ενδεικτική της κατάστασης που επικρατεί σήμερα στην ελληνική κοινωνία. Ο ΣΥΡΙΖΑ καταρρέει δημοσκοπικά καθώς τον εγκαταλείπουν μαζικά οι ψηφοφόροι που πίστεψαν ότι ο Αλέξης Τσίπρας είχε μαγικές λύσεις. Είναι ένας δρόμος δίχως επιστροφή. <b>Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης.<\/b>

Υπάρχουν πολλοί τρόποι για να δείξει κάποιος την περιφρόνηση του προς τον συνομιλητή του. Να του δείξει πως δεν τον σέβεται, δεν τον υπολογίζει, τον θεωρεί υποδεέστερο και ως εκ τούτου δεν υπάρχει λόγος να τον αντιμετωπίσει με σοβαρότητα και ευπρέπεια.

Δεν πέρασαν πέντε μήνες από τότε που επισημάναμε ότι η νοτιοκορεάτικη οικονομία βρίσκεται κοντά σε σημαντικούς κινδύνους. Δυστυχώς οι εξελίξεις είναι χειρότερες από ό,τι περιμέναμε. Η Νότια Κορέα μάλλον εισέρχεται σε οικονομική και πολιτική κρίση!

Σε μια περίοδο όπου ο δημόσιος διάλογος επικεντρώνεται στην κατάρρευση του Νόμου Παππά για τις τηλεοπτικές άδειες, η κατάσταση στην πραγματική οικονομία χειροτερεύει μέρα με την ημέρα και οι επιχειρήσεις αδυνατούν να αντεπεξέλθουν στις τεράστιες φορολογικές τους υποχρεώσεις και να παραμείνουν βιώσιμες και ανταγωνιστικές.

Υπάρχει μια γάγγραινα πολύ επικίνδυνη σ’ αυτή τη χώρα, πιο επικίνδυνη και από την διαφθορά την ίδια και αυτή είναι η έξαρση του φαινομένου της φυγή των αρίστων. Ίσως και να αποτελέσει σημείο αναφοράς για τον ιστορικό του μέλλοντος, για την ώρα όμως δυστυχώς αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο της σημερινής ελληνικής πραγματικότητας.

Έχουμε μία κυβέρνηση που κέρδισε δύο εκλογές κι ένα Δημοψήφισμα παριστάνοντας κάτι που δεν είναι. Ο λαός, καταπονημένος και θυμωμένος, άκουσε αυτά και αυτούς που ήθελε να ακούσει.<b>Γράφει η Λίνα Παπαδάκη.<\/b>

Η εκφύλιση των θεσμών και οι αυταρχικές συμπεριφορές δείχνουν πως αυτή η κυβέρνηση είναι επικίνδυνη για τη Δημοκρατία μας. Αυτό ο Έλληνας δεν το ανέχτηκε ποτέ. <b>Γράφει ο Βασίλης Kικίλιας.<\/b>

Ο πρωθυπουργός τηλεφωνεί στον Βύρωνα Πολύδωρα για να του προτείνει την θέση του προέδρου του ΕΣΡ. Ο πρωθυπουργός συναντά στο Μαξίμου τον εκλεκτό του. Μετά την απόρριψη της υποψηφιότητας Πολύδωρα, ο πρωθυπουργός επικοινωνεί πάλι για να του ζητήσει συγνώμη για την περιπέτεια. Όλα αυτά μοιάζουν φυσιολογικά...

Στην Βενεζουέλα βιώνουμε το τέλος ενός πολιτικού συστήματος που στην Ελλάδα προσπαθεί να γίνει καθεστώς. Στην Βενεζουέλα το καθεστώς και σέβεται και δεσμεύεται από τις αποφάσεις της Δικαιοσύνης. Αλλά μόνο επειδή την ελέγχει πλήρως.<b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι η απαξίωση των στελεχών της κυβέρνησης από τους συνεργάτες της. Είτε οι δικηγόροι της Κύπρου είναι αναιδείς, είτε ότι τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ είναι ασήμαντα. Για τον Μακιαβέλι των φτωχών Νίκο Παππά δυστυχώς ισχύει το δεύτερο.

Ένας χρόνος Liberal. Δεν ήταν κι άσχημα. Ήταν μία μεγάλη εμπειρία ζωής! Ο Αλέξης στον ρόλο του πρωθυπουργού κι εμείς σε εκείνον του «εχθρού». Και τώρα; Τώρα αφήνουμε σιγά-σιγά τον αστερισμό του Αλέξη και εισερχόμαστε σε εκείνον της φιλελεύθερης διακυβέρνησης. Τόσο γρήγορα; Τόσο γρήγορα! Αυτός ο χρόνος που πέρασε έμοιαζε με αιώνα!

Τι θα συμβεί αν επιμείνουν να εξαντλήσουν την τετραετία, παρά τα «πτώματα» της οικονομίας που θα γεμίζουν τους δρόμους; Κι αν οι δανειστές σπρώξουν την κυβέρνηση στο δίλημμα μεταξύ θανάτου και ηρωικής αυτοχειρίας! Αν προκληθούν με ένα τέταρτο Μνημόνιο που θα τους οδηγήσει στην έξοδο και επιλέξουν να θέσουν το ερώτημα της δραχμής;

Οι πρακτικές του ΣΥΡΙΖΑ, της περιόδου 2011-2014, ήταν ανεπανάληπτες και θύμιζαν τους «αγανακτισμένους πολίτες» της περιόδου 1961-1963. Τραμπουκισμοί, λοιδορίες, λόγω και έργω εξύβριση, αντισυγκεντρώσεις. Σήμερα δεν βλέπω κανέναν από τους «συριζοποιημένους αντιπολιτευόμενους» να μετέρχεται τέτοιων μεθόδων. Ούτε προπηλακίζουν, ούτε τραμπουκίζουν.

Δεν είναι μόνο οι λάτρεις του καλού καφέ, που απολαμβάνουν τον καφέ στις καφετέριες παγκοσμίως και μπορεί να αντιμετωπίσουν αυξημένες τιμές. Είναι και οι κερδοσκόποι, οι οποίοι φαίνεται ότι έχουν ποντάρει σε έκρηξη τιμών καφέ. Οι τιμές καφέ φαίνεται να είναι σε έξαρση τους τελευταίους μήνες. Οδεύουμε προς νέο Ράλι;

Βρίσκεστε μπροστά στο ράφι του supermarket, σε δύο ίδια προϊόντα. Αφού τα επεξεργάζεστε κάποια ώρα διαπιστώνετε ότι είναι πανομοιότυπα. Ελέγχετε τις τιμές τους, το ένα κάνει 6,99 € το άλλο 4,81 €. Προσπαθείτε να εξηγήσετε την διαφορά. Ελέγχετε το βάρος, τα προϊόντα είναι ισοβαρή, ελέγχεται τα ψιλά γράμματα, καμία διαφορά. Ποιο αγοράζετε; Αν απαντήσετε το φτηνότερο, τότε μάλλον αγοράσατε ένα εισαγόμενο και αφήσατε στο ράφι ένα προϊόν Ελληνικής επιχείρησης.

Αχ αγόρι μου γλυκό… Εσύ με τα συνέδρια σου προσπαθείς να πείσεις τον κόσμο ότι τα πράγματα πάνε καλά και εκεί έξω γίνεται της κακομοίρας… Εκεί έξω συμβαίνουν πράγματα που δεν έχουν καμιά σχέση με ό,τι σκέφτεται το αριστερό μυαλουδάκι σου…

Δύο είναι οι ανθρώπινες βεβαιότητες σύμφωνα την αμερικάνικη σκωπτική ρήση του τίτλου: ο θάνατος και οι φόροι. Βέβαια, για τις επιχειρήσεις ισχύει και η βεβαιότητα του θανάτου από υπερφορολόγηση. Υπάρχει επίσης και μια λαϊκή παροιμία που περιγράφει συμπληρωματικά και πολύ εύστοχα την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει η επιχειρηματική κοινότητα στη Χώρα: Τώρα που μάθαμε στον γάιδαρο να μην τρώει, ψόφησε. <b>Γράφει ο Δημήτρης Σιόλιος.<\/b>

Η επιτροπή ηθικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν θεωρεί ότι υπάρχει πρόβλημα με τον διορισμό του Μανουέλ Μπαρόζο στην Goldman Sachs. Δεν παραβιάστηκε ο κώδικας δεοντολογίας, αποφάνθηκε. Παρότι, η ίδια επιτροπή επισημαίνει, ότι οι νέες αρμοδιότητες του Μπαρόζο θα έχουν «με βεβαιότητα» σχέση με την προηγούμενη θητεία του ως επικεφαλής της Κομισιόν!

Το κύριο στοιχείο και στις δύο επιλογές, του Γιωργάκη Παπανδρέου το 1991 και του Βύρωνα Πολύδωρα το 2016, ήταν ο σφετερισμός. Στην πρώτη περίπτωση των ψήφων της Ένωσης Κέντρου μέσα από το πρόσωπο του Γιωργάκη για τον Βασίλη Λεβέντη. Στην δεύτερη περίπτωση του καραμανλικού μπλοκ σαν εργαλείο για τον Αλέξη Τσίπρα.

Από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου στη Βενεζουέλα, δίνω μάχη για λίγο λάδι, λίγη ζάχαρη και λίγο γάλα για το παιδί μου. Νομίζω ότι έχω κάθε δικαίωμα να χαρακτηρίσω αυτές τις κινήσεις, από την πλευρά της κυβέρνησης στη Βενεζουέλα και από την πλευρά του Νίκου Παππά και του ΣΥΡΙΖΑ, επιεικώς, πολιτικά ανήθικες. <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

H ελληνική κοινωνία είναι γεμάτη από μικρές ή μεγάλες εστίες ολοκληρωτισμού που αναζητούν στέγη ή δικαίωση δια μέσου πολιτικών σχημάτων που υπόσχονται εκδίκηση ή τιμωρία. Και ο ΣΥΡΙΖΑ και Χρυσή Αυγή αναδείχθηκαν από κοινά γονίδια «εξέγερσης» και ακατάσχετου θυμού απέναντι στο παλιό σύστημα που είπαν όμως, ψέματα ότι θα το αλλάξουν. Να το εκμεταλλευτούν ήθελαν και να το ελέγξουν

Τον Αύγουστο τα έσοδα του τουρισμού υποχώρησαν για πρώτη φορά έπειτα από αρκετά χρόνια. Τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο το λιανεμπόριο υπέστη μία ήττα δίχως προηγούμενο. Αυτό το πολυδιαφημισμένο ελατήριο της Οικονομίας δεν λέει να εκτιναχτεί. Δεν θέλουμε να σκεφτούμε την πιθανότητα να συμμετέχει – το ελατήριο- σε κάποια σκοτεινή συνωμοσία και να φυλάσσει την ενεργητικότητά του για τον … Κυριάκο!