Η Margaret Sallivan, αρθρογράφος της Washington Post, έγραψε χαρακτηριστικά χθες, πως «τα μέσα ενημέρωσης, έχασαν την είδηση. Ένας τεράστιος αριθμός των Αμερικανών ψηφοφόρων, ήθελε κάτι διαφορετικό. Και παρόλο που οι ψηφοφόροι το φώναζαν, οι περισσότεροι δημοσιογράφοι απλά δεν το άκουγαν. Δεν πήραν το μήνυμα». Το ίδιο παρατηρήθηκε στην Βρετανία, αλλά και την χώρα μας. Οι δημοσιογράφοι, έχασαν την είδηση, έχασαν το μήνυμα.

Ο Κ. Μητσοτάκης αναγνώρισε ότι τις μεγάλες μάχες ενάντια στους λύκους τις δίνουν οι λύκοι κι όχι τα πρόβατα. Κι έκανε τον Αδ. Γεωργιάδη αντιπρόεδρο κι αυτός τους βαράει όπου τους βρει με τρόπο αντίστοιχο με τον δικό τους. <b>Γράφει ο Φιλελεύθερος.<\/b>

Τις επόμενες μέρες θα πραγματοποιηθεί το ταξίδι του B. Obama στην Ευρώπη, κατά την διάρκεια του οποίου θα επισκεφθεί και την χώρα μας. Ένα ταξίδι στο οποίο είχε επενδύσει πολλά η Ελληνική κυβέρνηση. Μετά τα αποτελέσματα των αμερικανικών εκλογών ο πολιτικός λόγος του είναι αποδυναμωμένος. Ό,τι και να πει, όλοι γνωρίζουν πως είναι «έπεα πτερόεντα», που ουδόλως δεσμεύουν τον D. Trump.

Πολύ συζήτηση έγινε στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας για το ερωτικό ταμπεραμέντο του Τραμπ και για τον οξύθυμο χαρακτήρα του. Ελάχιστα όμως ακούστηκαν για την ουσία. Τι πολιτική θα εφαρμόσει και πώς αυτή θα επηρεάσει τα εταιρικά κέρδη, τα χρηματιστήρια και την παγκόσμια οικονομία.

Δεν πρέπει να περιμένουμε να αλλάξει ριζικά η αμερικάνικη πολιτική, παρά την αντισυστημική προέλευση του νέου Προέδρου των ΗΠΑ, υποστηρίζει μιλώντας στο Liberal ο πρόεδρος του Eλληνοαμερικανικού Επιμελητηρίου. <b>Συνέντευξη στον Βασίλη Γεώργα.<\/b>

Από χθες που ο Πρόεδρος Trump εξελέγη, μία «παγωμάρα» πλανάται πάνω από την ατμόσφαιρα. Ορισμένοι δε, νομίζουν ή φοβούνται ότι πλησιάζει το τέλος του Κόσμου. Το τι πραγματικά θα κάνει ο Trump είναι κάτι που μένει να αποδειχθεί, όμως οφείλουμε στα σοβαρά να συζητήσουμε τι συμβαίνει. Αν μείνουμε σε μία επιδερμική ανάλυση που αφορά στο πρόσωπο, τότε νομίζω ότι θα έχουμε χάσει την ουσία.

Με τη βοήθεια του Βατικανού, του Jose Luis Rodriguez Zapatero, των ΗΠΑ και του MUD, το καθεστώς στην Βενεζουέλα δεν έχει να φοβηθεί τίποτα. Εκτός, όπως έχω γράψει πολλές φορές, από μια γνήσια, γεννημένη μέσα από την απελπισία λαϊκή εξέγερση. <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Το φαινόμενο κάποιος να κάνει την επιθυμία του πραγματικότητα είναι συνηθισμένη κατάρα στο ποδόσφαιρο. Ισχύει και στην πολιτική.

Εδώ και δεκαετίες, κυβερνήσεις «προοδευτικές» και «εκσυγχρονιστικές» εφαρμόζουν τις πολιτικές τους ερήμην της κοινωνίας, χωρίς πειστική εξήγηση, χωρίς να υπερασπίζονται δημοσίως αυτό που πραγματικά κάνουν. <b>Γράφει η Αντιγόνη Λυμπεράκη.<\/b>

Από χτες το πρωί η ανθρωπότητα στην πλειονότητά της ζει με το φόβο ενός νέου μπαμπούλα. Το όνομά του είναι Τράμπ. Ντόναλντ Τράμπ. Στο πρόσωπό του έχουν πάρει σάρκα και οστά όλα τα δαιμόνια και οι κίνδυνοι που απειλούν την ανθρωπότητα. Αλλά, αν παρατηρήσει κανείς μέσα και πίσω από τον Τράμπ θα δει ότι δεν είναι εκείνος Ο Κίνδυνος. Ο Κίνδυνος είναι οι Άλλοι. Αυτοί που έφεραν τον Τράμπ. Και δεν είναι οι ψηφοφόροι.

Αν περιμένετε από τις τράπεζες να «καθαρίσουν» τα «κόκκινα» δάνεια, είστε σίγουρα ένας αισιόδοξος άνθρωπος. Πίσω από τη δυστοκία να βρουν διοικήσεις σε Εθνική και Πειραιώς κρύβονται μεγάλα οικονομικά συμφέροντα, πολιτικές καραμπόλες και μία αλήθεια: Δεν μπορούν εκείνοι που έδωσαν τα δάνεια να είναι οι ίδιοι που θα αποφασίσουν για το «κούρεμά» τους.

Ουδείς γνωρίζει σε ποιο βαθμό ο νέος Πρόεδρος των ΗΠΑ θα υλοποιήσει τις προεκλογικές του εξαγγελίες. Θα περάσουν αρκετοί μήνες πριν μάθουμε αν θα εφαρμόσει π.χ. τα όσα ανατριχιαστικά έχει αναγγείλει για την μεταναστευτική πολιτική. Όσα όμως ήδη γνωρίζουμε για τον Τράμπ δεν είναι διόλου καθησυχαστικά. <b>Γράφει ο πρώην υφυπ. Εξωτερικών, Δημήτρης Κούρκουλας.<\/b>

Το αποτέλεσμα των αμερικανικών εκλογών υπήρξε ανατρεπτικό, αλλά όχι εντελώς απροσδόκητο. Για την επιτυχία του Trump υπάρχουν βασικά κοινωνικοοικονομικά αίτια. Οι καταφρονεμένες μεγάλες πλειοψηφίες των λευκών της χώρας, είχαν κουραστεί με τη λογική της «πολιτικής ορθότητας». Οι λαοί ζητούν πρωτοβουλίες χωρίς μυωπικές παρωπίδες. Και καλό είναι αυτό να το καταλάβουν και οι πολιτικές παρατάξεις στην Ελλάδα. <b>Γράφει ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος.<\/b>

Μετά το Brexit έρχεται και η εκλογή Trump για να αποδείξει ότι έχουμε εισέλθει σε μια νέα εποχή, στην οποία οι κοινωνίες αντιδρούν έντονα απέναντι στο φαινόμενα της παγκοσμιοποίησης και των πολυπολιτισμικών κοινωνιών. Είναι άραγε αυτό προάγγελος εξελίξεων για την Ευρώπη; Πιθανότατα ναι! Από την άλλη, θα πρέπει να σημειώσουμε τα σχόλια που είχαν γίνει όταν ανέλαβε την προεδρία ο Reagan. Τελικώς αποδείχθηκε ο καλύτερος Πρόεδρος των ΗΠΑ μετά τον Β’ Π.Π. <b>Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης.<\/b>

Οι γνωστοί μου που έβριζαν τη Hillary μέχρι σήμερα, μόλις ανακάλυψα ότι την είχαν σίγουρη. Γι\\' αυτό και ή δεν ψήφισαν καθόλου ή ψήφισαν τρίτους. Τώρα, δεν μπορούν να πιστέψουν στα μάτια τους. Ωραία η κεραμίδα ε; <b>Γράφει η Μαρία Dawkinson.<\/b>

Όταν τα ξημερώματα της 13ης Αυγούστου 1961 οι κάτοικοι του Βερολίνου είδαν πως ένα τείχος χώριζε την πόλη τους στα δύο, δεν μπορούσαν να φανταστούν πώς θα τελείωνε αυτή η ιστορία. Δεν γνώριζαν μάλιστα, τότε, σε ενεστώτα χρόνο, και αν θα τελείωνε ποτέ η διαίρεση της πολύπαθης πόλης...

Η συζήτηση για το δημόσιο χρέος έχει δύο πλευρές. Η μια είναι τα χρέη της Ελλάδος προς τους δανειστές. Η άλλη είναι τα χρέη της Γερμανίας προς την Ελλάδα. Αλήθεια, οφείλει κάτι η Γερμανία του κυρίου Σόιμπλε προς την Ελλάδα, και αν ναι, σε τι αποτιμάται; Ποιος είναι τελικά ο μεγάλος «μπαταχτσής» της Ε.Ε., η Ελλάς ή η Γερμανία;

Όποιος μπαίνει στον κόπο να διαβάζει πίσω από τη βιτρίνα της πρόθεσης ψήφου και της καταλληλότητας για πρωθυπουργό, βλέπει ότι το κοινωνικό συμβόλαιο στην Ελλάδα κινδυνεύει να διαρραγεί. <b>Γράφει ο Κώστας Μπακογιάννης.<\/b>

Ο Γάλλος υφυπουργός ανώτατης εκπαίδευσης και έρευνας, ένας από τους πιο σημαντικούς αναλυτές της πολιτικής επικαιρότητας της χώρας του, μιλάει στο liberal.gr για το κλίμα στη Γαλλία ενόψει των προεδρικών εκλογών του Μαΐου, για την Ε.Ε. και για την Ελλάδα. <b>Συνέντευξη στην Ήρα Φελουκατζή.<\/b>

Σύμφωνο συμβίωσης, γάμος η υιοθεσία για τα ομόφυλα ζευγάρια, είναι δυστυχώς όνειρο θερινής νυκτός, αφού στην πολιτική ατζέντα της ομοφοβικής μπολιβαριανής επανάστασης δεν χωράει ούτε ροζ σελιδοδείκτης. <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Ο Σκουρλέτης διαπίστωσε χθες με μικρή καθυστέρηση πως «υπάρχει μια μερίδα του κόσμου που στήριξε τον ΣΥΡΙΖΑ και πλέον έχει βρεθεί σε μια απόσταση». Σωστό, το επιβεβαιώνουν όλες οι μετρήσεις, καταγράφεται στην περιρρέουσα ατμόσφαιρα. Πού πάνε ωστόσο αυτοί οι ψηφοφόροι; Μήπως οδηγούνται σε άλλα κόμματα;

Πριν μερικούς μήνες σε μια συζήτηση στον κήπο του Νομισματικού Μουσείου, ένα από τα πιο καλά φυλαγμένα μυστικά του κέντρου της Αθήνας, πίναμε καφέ με μια παρέα οκτώ ατόμων. Η συζήτηση είχε πάει στην πολιτική, με τις πιο συνηθισμένες φράσεις να είναι «ο κόσμος λέει» και «ο κόσμος θέλει»...

Πως μπορεί να συγκριθεί το τείχος του Βερολίνου με το «τείχος» που υπόσχεται ότι θα χτίσει ο αλαζονικός Τραμπ στo Μεξικό; Πόσο αφελής μπορεί να είναι κανείς για να μην καταλαβαίνει τι συνέβαινε στο Βερολίνο και ταυτόχρονα, πόσο επιδερμικός για να αγνοεί τους κανόνες «μόχλευσης» των αντιπαραθέσεων σε έναν επικίνδυνα, πολλές φορές, ελεύθερο κόσμο, όπως ο καπιταλιστικός;

Το μεγάλο πρόβλημα της χώρας δεν είναι το χρέος, αλλά η ανάπτυξη. Αν στην Ελλάδα είχαμε σημαντικές ξένες επενδύσεις, αυτήν την στιγμή δεν θα μας απασχολούσε το χρέος. Είναι σαν το κατάστημα που βρίσκεται σε πολύ καλό εμπορικό σημείο και πληρώνει ένα ακριβό ενοίκιο. Το ενοίκιο αυτό είναι θέμα συζήτησης μόνο όταν στο μαγαζί δεν πατάει πελάτης.