Σε μία χώρα της οποία το ΑΕΠ φέτος αυξάνεται κατά περίπου 5% και φτάνει τα 168 δισ. ευρώ, συγκρίσιμο πλέον του Ελληνικού (ναι, η Ρουμανία έχει υπο-πολλαπλάσιους φόρους, αλλά εμάς στην Ελλάδα έτσι μας αρέσει, να φορολογούμε αντί να μειώνουμε δαπάνες), έχει ενδιαφέρον να δούμε πώς κινήθηκαν ενδεικτικά οι φετινές πωλήσεις του Black Friday

Μας λένε να περάσουμε από τη λιτότητα σε ένα πρόγραμμα δαπανών για δημόσια έργα γιατί θα λειτουργήσει ως ελιξίριο ανάπτυξης. Ας ρίξουμε μια ματιά στα επιχειρήματα και τις αποδείξεις τους. <b>Γράφει ο καθηγητής του Παν/μίου Johns Hopkins, Steve H. Hanke.</b>

Καμιά προηγούμενη αστική Κυβέρνηση δεν παραχώρησε το Υπερταμείο στους δημόσιους δανειστές μας. Προσωπικά, μπορώ να διαβεβαιώσω ότι το ζητήσανε από τον Λουκά Παπαδήμο όταν ήταν Πρωθυπουργός και αυτός το αρνήθηκε. <b>Γράφει ο Παναγιώτης Γκλαβίνης.</b>

Τόνοι χαρτιού και μελάνης και εκατομμύρια ψηφιακών χτυπημάτων έχουν ξοδευτεί για τις υπηρεσίες που υπάρχουν χωρίς να ανταποδίδουν στους φορολογούμενους το κόστος τους. Και δεκάδες στελέχη τους έχουν υπερασπιστεί κατά καιρούς την ύπαρξή τους. Πρώτη φορά, όμως, πρόεδρος παραδέχεται την ουσιαστική αχρηστία του οργανισμού του!

Ο φον Σόιμπλε έχει επανειλημμένα «εκβιάσει» για έξοδο της Ελλάδας από την Ευρωζώνη. Αυτή η απειλή, για πολλούς οικονομολόγους είναι ευχή. Πολλοί είναι εκείνοι που πιστεύουν ότι η έξοδος της Ελλάδος από το ευρώ, θα είναι η καταστροφή, άλλοι, ότι θα είναι η πανάκεια. Τι ακριβώς ισχύει;

Πέστε ότι είχατε ένα από τα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Θα το παίρνατε την ίδια στιγμή να το παρκάρετε αλλού ή θα εμπιστευόσαστε την αστυνομία που είχε αναλάβει την φύλαξη της περιοχής; Κανένας δεν πρόκειται να εμπιστευτεί μια αστυνομία που υπάρχει για να κάνει το στόχο των μολότοφ.

Ως τώρα, δεν υπήρξε διαπραγμάτευση που να μην έχασε, διπλωματική συμφωνία που να μην εκτέθηκε, συνάντηση που να μην έγινε ρεζίλι και πολιτικό ράπισμα που να μην υπέστη. Όμως, αυτός εκεί, χαμογελαστός και αγέρωχος, με την άνεση, τα ταξίδια του στην Κούβα, τα ανοίγματα στους Χρυσαυγίτες, τις χαριτωμένες προφορές του και την ασήκωτη βαρεμάρα να τον ακολουθεί πλέον παντού

Ξέρουν ότι ο Πάνος ο Καμμένος ζει το όνειρό του ως υπουργός των στρατών κι ότι δεν πρόκειται να αφήσει οικιοθελώς την ζωή με τα χακί. Οι «53», λοιπόν, τον κατηγορούν για το ξέπλυμα της Χρυσής Αυγής. Δεν έχουν το θάρρος να τα βάλουν με τον Αλέξη Τσίπρα και κτυπούν τον… Πανούλη! Όχι σύντροφοι, αυτό είναι άτιμο!

Τις τελευταίες μέρες γίναμε μάρτυρες γεγονότων που μας βάζουν σε σκέψεις όχι πλέον για την ποιότητα της δημοκρατίας μας, αλλά για την ίδια την ύπαρξη της. Η αποκάλυψη του plan b, ως επιθετικού εργαλείου στην επιλογή της ρήξης με τους δανειστές και ο ρόλος του στρατού στην ροή των γεγονότων, εγείρουν το ερώτημα που χθες έθεσε ο Θανάσης Μαυρίδης...

Τι κάνουν οι Ευρωπαίοι υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι όταν ολοκληρωθεί η θητεία τους; Αποσύρονται σε γραφικά ψαροχώρια της πατρίδας τους ή γράφουν τα απομνημονεύματά τους; Όχι. Συνήθως, διορίζονται σε κάποιες μεγάλες πολυεθνικές εταιρείες, οι οποίες συχνά μάλιστα έχουν αντικείμενο απόλυτα συναφές με το χαρτοφυλάκιο που διαχειριζόντουσαν στις Βρυξέλλες.

Η συζήτηση για τις επερχόμενες –και απολύτως προβλέψιμες, καιρό τώρα– αλλαγές στις διοικήσεις των συστημικών τραπεζών τείνει να συσκοτίσει και να περιπλέξει ακόμη περισσότερο την προσπάθεια(;) διευθετήσεως του προβλήματος των επισφαλών (non-performing loans) δανείων, περισσότερο γνωστών ως «κόκκινων» δανείων. <b>Γράφει ο Ιπποκράτης Χατζηαγγελίδης<\/b>

Η ταχύτητα με την οποία η κυβέρνηση δωροδοκεί πολίτες προκειμένου να δημιουργήσει μια βάση από πελάτες ψηφοφόρους, δεδομένου ότι σήμερα δεν έχει σταθερή βάση, είναι εκπληκτική. Τελευταίο της κατόρθωμα η κατάργηση του ΑΣΕΠ με διάταξη στο πολυνομοσχέδιο, που ετοιμάζει το υπουργείο Εσωτερικών!

Ο Φερνάντο Πεσσόα, αν και μια από τις ευάριθμες ιδιάζουσες περιπτώσεις στην ιστορία της Παγκόσμιας Λογοτεχνίας, ιδιοφυΐα πεσμένη από τον ουρανό, είχε αποφανθεί: Δεν υπάρχουν κανόνες. Όλοι οι άνθρωποι είναι εξαιρέσεις σε έναν κανόνα που δεν υπάρχει. Θα μπορούσε να ισχύει για τον συνονόματό του προπονητή της Εθνικής Πορτογαλίας που πλέει σε πελάγη ευτυχίας για το Μεγάλο Κύπελλο.

Η Κολομβία, που δεν είναι η 5η πετρελαιοπαραγωγός χώρα, η Κολομβία που δεν είναι η πρώτη χώρα στον κόσμο σε αποθεματικά πετρελαίου, η Κολομβία με τις αιώνιες μάχες της με τα καρτέλ των ναρκωτικών, ταΐζει και στηρίζει τους κατοίκους της Βενεζουέλας, της χώρας που διαθέτει όλα τα παραπάνω εκτός από τρόφιμα για τους πολίτες της. <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Ο δήμαρχος της Αθήνας συζητά με τον Ανδρέα Ζαμπούκα για την Αθήνα και την πολιτική κατάσταση σε Ελλάδα και Ευρώπη. Εκφράζει την ανησυχία του για τον λαϊκισμό των δημοψηφισμάτων και αγωνιά για μία καλύτερη συνεργασία με την κυβέρνηση.

Εθισμένος ο ελληνικός λαός σε τακτικές από τα πάνω παροχών και σε ένα παρεμβατικό κράτος, ανεξάρτητα αν βρίσκονται δεξιοί η αριστεροί στην εξουσία, επιλέγει λύσεις ευκολίας και υποσχέσεις άκοπης ευημερίας. Συνηθέστατα απογοητεύεται.<b>Γράφει ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος.<\/b>

Όπως προκύπτει από τις πρόσφατες αποκαλύψεις Γκάλμπρεϊθ, στο ταξί για το Νομισματοκοπείο, ο κ. Λαφαζάνης δεν ήταν μόνος. Με συνεπιβάτες τον πρώην υπ. Οικονομικών Γιάνη Βαρουφάκη, αλλά τελικά και τον ίδιο τον Αλ.Τσίπρα, ο ΣΥΡΙΖΑ οδηγούσε τη χώρα συνειδητά στην έξοδο από το ευρώ. <b>Γράφει ο Κώστας Τσιάρας.<\/b>

Με την απλή αναλογική δεν υπάρχει πιθανότητα να υπάρξει βιώσιμη κυβέρνηση, εκτός κι αν έχουμε συγκυβέρνηση Ν.Δ. - ΣΥΡΙΖΑ. Ειλικρινά δεν μπορώ να καταλάβω πώς αυτό θα φέρει ένα καλό αποτέλεσμα. H σημερινή κυβέρνηση είναι προϊόν μιας τέτοιας συμφωνίας, της Αριστεράς με ένα παραδοσιακό κομμάτι της Δεξιάς. Βλέπετε να υπάρχει ένα καλό αποτέλεσμα;

Μετά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος στην Ιταλία, κάποιοι σοβαροί διανοούμενοι της Αριστεράς και όχι μόνον, έκαναν την πολιτική εκτίμηση πως η μονεταριστική πολιτική του Βερολίνου έφτασε στα όρια της. Υποστηρίζουν—και έχουν δίκιο—πως το γερμανικό θαύμα δεν μπορεί να αποτελέσει τον απόλυτο οδηγό για την ευρωζώνη...

Τον Δεκέμβρη του \\'08 ένα παιδί δολοφονήθηκε από αστυνομικό και ο χαμός του αποτέλεσε τον σπινθήρα του ξεσηκωμού μιας γενιάς. Πού είναι αυτά τα παιδιά τώρα; Κάποια λίγα μάλλον έμειναν στους δρόμους. Τα υπόλοιπα, τα πολλά, έχουν γίνει σήμερα η γενιά των 400, 200, 100 ευρώ.

H κυβέρνηση αναλώνεται συνεχώς σε μια διαπραγμάτευση. Πότε με το ΔΝΤ, πότε με τον κ. Σόιμπλε, πότε με τους υπόλοιπους θεσμούς για τα μέτρα που πρέπει ή δεν πρέπει να παρθούν. Δυστυχώς για εκείνη, πλησιάζει η ώρα που οι αυταπάτες της θα έρθουν να συντρίψουν τα σχέδιά της.

Να με συγχωρείτε, μα δε θα χαρώ με την ήττα του Ρέντσι. Όντως ήταν ριψοκίνδυνος, όντως ήταν κομματάκι εφετζής, δεν ταυτίζομαι ιδεολογικά μαζί του, όμως ήταν ένας δυνητικός σύμμαχος της χώρας μας, ένα είδος σπάνιο που έχουμε μεγάλη ανάγκη.

Τις αποφάσεις για το χρέος διότι θα τις πληρώσουμε εξαιρετικά ακριβά μέσω του υψηλότερου πρωτογενούς πλεονάσματος. Εκτός και εάν οπισθοχωρήσει η Τρόικα... Πόσο πιθανό φαίνεται αυτό; <b>Γράφει ο Κώστας Μήλας.</b>

Το σενάριο κατάρρευσης της ΕΕ, το οποίο εθεωρείτο εντελώς αδιανόητο μέχρι πριν λίγους μήνες, δεν μπορεί πλέον να αποκλεισθεί κατηγορηματικά όσο κι αν το απεύχεται κάποιος. <b>Γράφει ο Π. Κ. Ιωακειμίδης.</b>