Η θρησκεία μπορεί να είναι το όπιο του λαού, σύμφωνα με τον Μαρξ, αλλά φαίνεται ότι είναι και το όπιο της εξουσίας. Αυτό ο Μάρξ δεν το’ χε σκεφτεί. Γιατί η εξουσία είναι από μόνη της καταπραϋντικό που με το χρόνο σε αποχαυνώνει. Δε χρειάζεται και τη θρησκεία. Φαίνεται ότι σε μερικούς δεν αρκεί. Χρειάζονται και τα δύο.

Δικαιούται η κυβέρνηση να είναι έστω και συγκρατημένα ικανοποιημένη μετά την απόφαση του Eurogroup; Η απάντηση είναι μόνο στα πλαίσια μιας χονδροκομμένης προπαγάνδας και απέλπιδας προσπάθειας πολιτικής εξαπάτησης των πολιτών. <b>Γράφει ο Τάσος Ι. Αβραντίνης.</b>

Την ιστορία με την αφίσα του Νίξον και το «Θα αγοράζατε ένα μεταχειρισμένο αυτοκίνητο από αυτόν τον άνθρωπο;» θυμήθηκα μετά την δήλωση του Αλέξη Τσίπρα από τον Άγιο Τάφο. Μπορώ να διαβεβαιώσω ότι αν στις επόμενες εκλογές εμφανιζόταν πόστερ με τον Τσίπρα «Θα εμπιστευόσαστε αυτό τον άνθρωπο να σας αναστηλώσει τον οικογενειακό τάφο;» η απάντηση θα ήταν όχι τον τάφο αλλά ούτε κοτέτσι στην Κερατέα.

Φλας μπακ. Μάρτιος του 2014 και ο Α. Σαμαράς υπόσχεται πως το πλεόνασμα €500 εκατ. θα μοιραστεί σε χαμηλοσυνταξιούχους και ένστολους. Το ονόμαζε, κοινωνικό μέρισμα. Η πιο άγρια κριτική γίνεται από τον Τσίπρα. Σχεδόν τρία χρόνια μετά: Ο Τσίπρας, εξαγγέλλει αυτό που έκανε τότε ο Σαμαράς. <b>Γράφει ο Γιάννης Παντελάκης.</b>

Η χώρα οδεύει σε εκλογές. Ο κύριος Τσίπρας αδυνατεί να σηκώσει άλλο το βάρος των ανεύθυνων πράξεών του. Πολύ θα ήθελε να συνεχίσει το χορό του παραλόγου, αλλά ουδείς άλλος είναι διατεθειμένος να περάσει μια νέα Βαρουφάκειο εποχή. Οι εκλογές μοιάζουν αυτή τη στιγμή με λύτρωση, και με την τελευταία ελπίδα της χώρας να γλυτώσει τα χειρότερα.

Η απεργία λαμβάνει υπ’ όψιν τις συνθήκες της αγοράς, βασίζεται στον νόμο της προσφοράς και της ζήτησης και διαμορφώνει τιμές προσφοράς εργασίας. Για να τα κονομάει ο εργοδότης χρειάζονται εργάτες αλλά και για να πληρώνονται οι εργάτες χρειάζεται επιχείρηση. «Τόσα δίνω, πόσα θες» που τραγούδαγε ο μακαρίτης ο Μητροπάνος.

Μια Γερμανική εφημερίδα-η Sueddeutsche Zeitung- έγραψε προχθές κάτι ενδιαφέρον για τον Τσίπρα. Το παραθέτουμε αυτολεξεί: «Είναι η ειρωνεία της ιστορίας το γεγονός ότι οι διεθνείς πιστωτές δεν ήθελαν να τον δουν στην εξουσία και τώρα πρέπει να παραδεχτούν ότι δεν θα υπήρχε καλύτερος»...

Όταν έχεις δύο κατηγορούμενους για το ίδιο ακριβώς αδίκημα, υπό τις ίδιες ακριβώς συνθήκες και βγάζεις δύο εκ διαμέτρου αντίθετες αποφάσεις γι αυτούς, κάτι δεν πάει καλά με τη δικαιοσύνη, σύμφωνα με την κοινή λογική της κοινωνίας, που την επικαλούνται όλο και περισσότερο ανώτατοι δικαστές. Ιδίως όταν αυτές οι αποφάσεις αφορούν σε Τούρκους στρατιωτικούς.

Oι αποφάσεις του Εurogroup σηματοδοτούν το τέλος της περιόδου που ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ως στρατηγική επιλογή την μείωση του χρέους και πάνω σε αυτό το γεγονός να χαράξει τους τακτικούς στόχους του. Συγχρόνως, έσβησε και κάθε ελπίδα για το κυβερνών κόμμα να εκφέρει έναν πειστικό λόγο που να αλλάξει το, ιδιαιτέρως δυσμενές γι\\' αυτόν, σκηνικό.

Ο προϋπολογισμός είναι η προμετωπίδα μιας κυβέρνησης. Από εκεί -από αυτά που λέγονται και από αυτά που αποσιωπούνται- καταλαβαίνουμε το πραγματικό πρόσωπο και στίγμα της. <b>Γράφει η Αντιγόνη Λυμπεράκη.</b>

Το ίδιο το κράτος επιμένει να παριστάνει τον καθοδηγητή και τον χρηματοδότη της αγροτικής οικονομίας, απονεκρώνοντας κάθε διάθεση υγιούς ανάπτυξης της περιφέρειας . Αλλά και όποτε αυτό συμβεί, ορθώνει μπροστά στους «γενναίους» επιχειρηματίες- αγρότες τόσα εμπόδια που το αποτυχημένο εγχείρημά τους καταντά το χειρότερο παράδειγμα για τους επόμενους που θα τολμήσουν να το σκεφτούν.

Από τη στιγμή που διέρρευσε η είδηση για την ανίερη συμμαχία του Καστελόριζου τα συριζοτρόλ άρχισαν να «χτενίζουν» τα προφίλ των «αντιφρονούντων» για να βρουν κάτι που θα μπορούσε να σταθεί απέναντι στο φλερτ των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ με την Χρυσή Αυγή και τις φωτογραφίες με τον Κασιδιάρη, την Αυλωνίτου, τον Καμμένο και τ’ άλλα παιδιά.

Όσο υψώνει τους τόνους ο Τούρκος Πρόεδρος Ταγίπ Ερντογάν, διεκδικώντας από τις βραχονησίδες της Ανταρκτικής μέχρι και τα Ιγκλού στην εξωτική Μογγολία, τόσο η Τουρκική λίρα κατρακυλάει. Θα σταματήσει όμως αυτή η πτώση αξιών, ή θα παρασύρει την Τουρκία σε καταστροφική κρίση;

Συνεχίζουν την τακτική του Γιάνη του Βαρουφάκη περί «δημιουργικής ασάφειας». Στην πραγματικότητα πρόκειται για δημιουργική καταστροφή, η οποία οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην δραχμή. Δεν κλείνουν την συμφωνία άμεσα, επειδή δεν θέλουν να την κλείσουν. Μεταθέτουν συνεχώς τον χρόνο, αν και ξέρουν ότι κάθε μέρα καθυστέρησης μας φέρνει πιο κοντά στο σχέδιο Σόιμπλε.

Οι στιγμές που η Σαουδική Αραβία ήταν πάμπλουτη, με τους πρίγκηπές της να μοιράζουν χρυσά ρολόγια και εκατονταδόλαρα, μάλλον αποτελούν τμήμα των Ελληνικών κωμωδιών. Οι πρίγκηπές της ψάχνουν τώρα απεγνωσμένα λεφτά, από ομόλογα, ή ξεπουλώντας όσο-όσο ότι ανήκει στο λαό της, για να μείνουν στην εξουσία.

Είναι κρίμα να χαρίζουμε τα νοητικά εργαλεία της ανάλυσης του συσχετισμού των δυνάμεων και του κόστους\/οφέλους στον μαρξισμό και μάλιστα στην πιο χυδαία εκδοχή του, τον σταλινισμό. Αυτά είναι στοιχεία που ορίζουν τον ορθό λόγο. Ο φιλελεύθερος χώρος έχει αυτήν την ομορφιά της διαφορετικότητας των απόψεων.

Τελικά ποιος ήταν και ποια πολιτική αντιπροσώπευε ο Ούγκο Τσάβες; Μπορούμε να παίζουμε παιχνίδια με τις λέξεις, να τον ονομάζουμε σοσιαλιστή η κομμουνιστή η να δεχτούμε τον αυτοπροσδιορισμό του σαν δημιουργό του \\\"σοσιαλισμού του 21ου αιώνα\\\" όπως ονόμασε ο ίδιος το σύστημα του...<b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Όσο ο λαός κάνει τα μπάνια του, στα «υπόγεια» του Μαξίμου δίνουν και παίρνουν οι συντονιστές και οι «μηχανικοί» παντός είδους. Επικείμενες ιδιωτικοποιήσεις, κατασχέσεις, πλειστηριασμοί, εξασφάλιση της ανοχής των συνδικαλιστών, εν όψει εργασιακού νόμου – τα παζάρια είναι σκληρά-, θέματα Δικαιοσύνης και οι τηλεοπτικές άδειες απασχολούν έντονα την κυβέρνηση.

Ο ΣΥΡΙΖΑ θα συνεχίσει να είναι κυβέρνηση για πολλά – πολλά ακόμη χρόνια αν δεν διαφυλαχτεί η ενότητα στην Νέα Δημοκρατία. Σε αυτό το σενάριο ποντάρουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Από εκεί και πέρα ο κάθε ένας αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Το ίδιο θα λέγαμε αν στην θέση της Ν.Δ ήταν το Ποτάμι ή το ΠΑΣΟΚ. Το ζητούμενο σήμερα είναι η πτώση του ΣΥΡΙΖΑ.

«Η κυβέρνηση, για ακόμη μία φορά, έβαλε τον πήχυ ψηλά και πέρασε από κάτω» σχολιάζει με άρθρο του στο Liberal ο υπεύθυνος του Τομέα Οικονομικών της ΝΔ.

Έχει γραφεί κατά κόρον, πως η συγκυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ, έχει αλλοιώσει δραματικά τα ιδεολογικοπολιτικά χαρακτηριστικά του πρώτου, σε σημείο να μπορούμε να μιλούμε για ανελοποίηση του. Επί πλέον, ο Π. Καμμένος, καθώς έχει αντιληφθεί την εξουσιομανία που διακατέχει όλα τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, πιέζει, εκβιάζει, απειλεί.

Η δημοκρατία είναι ένα πολίτευμα εμπιστοσύνης. Εμπιστοσύνη του πολίτη προς το κράτος, του κράτους προς τους θεσμούς, του ιδιώτη προς το δημόσιο, του καταναλωτή προς τον έμπορο και ούτω καθεξής. Άλλα πολιτεύματα στηρίζονται στο φόβο, στο δέος ή αλλού. Η δημοκρατία όμως στηρίζεται στην εμπιστοσύνη.

Για μένα είναι πλέον επίσημο. Η Χρυσή Αυγή αναλαμβάνει οριστικά τις υποχρεώσεις της ως τρίτος εταίρος της κυβέρνησης Τσίπρα-Καμμένου. Η τελετή για την ένταξη της οργάνωσης του Νίκου Μιχαλολιάκου στην εξουσία έλαβε χώρα στο ακριτικό Καστελόριζο σε αυτήν την προκλητική, ανεκδιήγητη, χουντικής έμπνευσης φιέστα που διοργάνωσε ο υπουργός Άμυνας...

Για οτιδήποτε βαθιά συντηρητικό έκανε αυτή η κυβέρνηση, υπήρχε πάντα ένα άλλοθι που επικαλούντο τα προερχόμενα από τον ΣΥΡΙΖΑ στελέχη της. Το όνομά του, Πάνος Καμμένος. Τα εθνικολαϊκιστικά πανηγύρια στο Σύνταγμα, την κωλοτούμπα για το μάθημα των θρησκευτικών την έκαναν λόγω Καμμένου.