Ο γραμματέας του ΚΚΕ ήταν και σαφής και ειλικρινής. Περιέγραψε τους στόχους του κόμματος του σε σχέση με το νομοσχέδιο για την Παιδεία και συγχρόνως προειδοποίησε την κυβέρνηση για το τι θα αντιμετωπίσει στα Πανεπιστήμια. Αυτό βέβαια ήταν γνωστό, γιατί έχει ήδη επισημανθεί πως οι δυσκολίες αρχίζουν με την εφαρμογή του νόμου. Θα αμφισβητηθεί και θα επιχειρηθεί να ακυρωθεί στην πράξη από όλες τις αριστερές παρατάξεις.

Την λειτουργία ερευνητικής σκηνής και το όραμά του για αυτήν, παρουσίασε ο καλλιτεχνικός διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου Δημήτρης Λιγνάδης ταυτόχρονα με τη διαδικτυακή μετάδοση της παράστασης «Μήδεια». Πρόκειται για μία από τις πρώτες εξαγγελίες του, όταν πριν από ενάμιση χρόνο ανέλαβε την Καλλιτεχνική Διεύθυνση του Εθνικού Θεάτρου. Είχε πει τότε πως η ερευνητική σκηνή πρέπει να έχει «στοχευμένη δράση και μάλιστα μία δράση που θα περιλαμβάνει το αρχαίο δράμα».

Η επιχείρηση γοητείας της Τουρκίας συνεχίζεται προς όλες τις κατευθύνσεις, σε ηγέτες και σε κράτη που μέχρι πριν λίγο καιρό η ρητορική της ήταν προσβλητική, ανεπίτρεπτη και γενικά, απαράδεκτη και πέραν από κάθε έννοια δικαίου, διπλωματίας και ευπρεπούς συμπεριφοράς. Αλλά βέβαια αυτά είναι ψιλά γράμματα, για την Ερντογανική Τουρκία, που θεωρεί ότι μπορεί να αλλάζει στάση και ρητορική.

Στη χώρα μας η διαδικασία των εμβολιασμών, παρομοιάζει με την εκτέλεση ενός ιδιωτικού επιχειρηματικού σχεδίου. Και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπιστεί. Ειδικά σε ένα περιβάλλον περιορισμένης προσφοράς και αυξημένης ζήτησης, που έχει σαν μοναδικό κριτήριο επιτυχίας, την επίτευξη των κρίσιμων μεγεθών, που θα οδηγήσουν τη χώρα μας στην ανοσία κατά του covid-19.

Η έφοδος στο αμερικανικό Καπιτώλιο από υποστηρικτές του Τραμπ μετά τη σχετική προτροπή του στις 6 Ιανουαρίου - την ημέρα που το Κολέγιο των Εκλεκτόρων ψήφισε την επικύρωση της εκλογής του νέου Προέδρου Μπάιντεν - θα μείνει με μελανό χρώμα στην ιστορία. Προσωπικά όμως πιστεύω ότι η 6η Ιανουαρίου μπορεί να λειτουργήσει ως σημείο καμπής για τη χώρα. <b>Γράφει ο Samuel J. Abrams</b>.

Εφικτό, με περιορισμούς, είναι το ταυτόχρονο άνοιγμα τόσο του λιανεμπορίου, όσο και των γυμνασίων και λυκείων. Για κάτι τέτοιο χρειάζεται η παρακολούθηση των sms, αλλά και οι εκ περιτροπής τάξεις δια ζώσης μάθησης ή τηλε-εκπαίδευσης. Αυτό προτείνει η κα Βαρβάρα Ανεμοδουρά παθολόγος, μέλος δ.σ. Ιατρικού Συλλόγου Πειραιά και α. γενική γραμματέας της Ομοσπονδίας Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας.<b>Συνέντευξη στην Άννα Παπαδομαρκάκη</b>

Η καταδίκη του Ντ. Τραμπ από τη Γερουσία απαιτεί ειδική πλειοψηφία 2/3, δηλαδή 67 εκ των 100 Γερουσιαστών. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι θα απαιτηθεί η σύμπραξη τουλάχιστον 17 Ρεπουμπλικάνων. Με άλλα λόγια, η πιθανότητα καταδίκης του προέδρου εξαρτάται σχεδόν αποκλειστικά από τις διαθέσεις του επικεφαλής της πλειοψηφίας στη Γερουσία, Μιτς Μακ Κόνελ.

Κατά το παρελθόν και σε ανύποπτο χρόνο, δημόσιοι διανοούμενοι που σχολιάζουν την επικαιρότητα με οδηγό τη φιλοσοφική σκέψη, έχουν επιχειρηματολογήσει πολύ πειστικά πάνω στο γιατί τα μέλη κάθε κοινωνίας έχουν την υποχρέωση να εμβολιάζονται ακόμα κι αν (υποθετικά) είναι σε θέση να γνωρίζουν ότι δεν κινδυνεύουν να νοσήσουν από τις ασθένειες που τα εμβόλια μας προφυλάσσουν.

Παρακολουθώ από τα ΜΜΕ τη συζήτηση για τα εμβόλια και φυσικά τις άπειρες προτάσεις που ακούγονται. Δεν θα ασχοληθώ με την παράλογη θέση του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης που ζήτησε «να μας δοθούν οι πατέντες των εμβολίων ώστε μόνοι μας να παράγουμε όσα θέλουμε». Θα περιοριστώ μόνο στο να σχολιάσω το τεράστιο διαχειριστικό θέμα του εμβολιασμού της κοινότητας.

Είναι γεγονός, όχι ευχάριστο, πως η διαφορά μεταξύ του ΣΥΡΙΖΑ και του ΚΙΝΑΛ παραμένει παγωμένη. Παρά τα γνωστά προβλήματα αντιπολιτευτικής τακτικής που αντιμετωπίζει η αξιωματική αντιπολίτευση, φαίνεται πως το ΚΙΝΑΛ αδυνατεί να επωφεληθεί. Αδυνατεί να δημιουργήσει μια δυναμική σμίκρυνσης της διαφοράς που χωρίζει τα δύο κόμματα. Γιατί συμβαίνει αυτό; Υπάρχει ανεπάρκεια ηγεσίας στο ΚΙΝΑΛ; Γίνονται λάθη τακτικής;

«Δεν σημαίνει ότι η καταστολή της παραβατικότητας σχετίζεται με την ελεύθερη διακίνηση των ιδεών» δηλώνει στο liberal.gr ο Νίκος Παπαϊωάννου για το νέο νομοσχέδιο για την Παιδεία, που τέθηκε σε διαβούλευση την Τετάρτη. «Ακαδημαϊκότητα δεν είναι η καταστροφή στο όνομα της όποιας δημοκρατίας των περιουσιακών στοιχείων του πανεπιστημίου» τονίζει χαρακτηριστικά ο πρύτανης του Αριστοτελείου. <b> Συνέντευξη στον Βασίλη Γαλούπη.</b>

Όταν χαρακτήρισα τη Νίκη Κεραμέως «μεγάλη απογοήτευση» για τον φιλελεύθερο χώρο, πίστευα και την τελευταία λέξη που άφησα να διαφύγει από την &#8230; δηλητηριώδη γραφίδα. Και τώρα που θα σας πω ότι η Νίκη Κεραμέως έκανε χτες μεταρρυθμιστικά άλματα, το πιστεύω, επίσης, ακράδαντα. Μπορεί να συμβαίνουν και τα δύο; Ασφαλώς! Την πρώτη περίοδο είχαμε μία άτολμη Νίκη. Τώρα έχουμε μία Νίκη αποφασισμένη να προχωρήσει, ακόμη κι αν χάσει. Αυτή την Νίκη θέλουμε!

Τις προάλλες, ο κ. Πολάκης έκανε, με την απαραίτητη βεβαίως ελευθεροστομία που τον διακρίνει, μια ειλικρινή παραδοχή: Ότι η προηγούμενη κυβέρνηση έπληξε ασύμμετρα τη μεσαία τάξη κι αυτό ήταν ο κύριος λόγος της απώλειας της εξουσίας από τον ΣΥΡΙΖΑ. Είναι παρήγορο να ακούγεται αυτή η θέση από τον ΣΥΡΙΖΑ, στελέχη του οποίου έχουν στο παρελθόν υποστηρίξει ότι η στοχοποίηση της μεσαίας τάξης αποτελούσε συνειδητή επιλογή της παράταξής τους.

Το ημερολόγιο έγραφε 7 Αυγούστου 1932, όταν το Σοβιέτ των Λαϊκών Κομισάριων και η Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή της Ε.Σ.Σ.Δ. υιοθέτησαν την απόφαση, η οποία σκλήραινε τη στάση απέναντι στις κλοπές της σοσιαλιστικής περιουσίας. «Απαντώντας στα αιτήματα των εργατών και των κολχίζνικοφ», το κείμενο του νόμου υπέγραψαν ο πρόεδρος της Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής Μιχαήλ Καλίνιν και ο πρόεδρος του Σοβιέτ των Λαϊκών Κομισάριων, σύντροφος Μόλοτοφ.

Κάποιοι στην ΝΔ βγάζουν φλύκταινες ακούγοντας για «πολιτικό κέντρο», όμως δίχως αυτό το κέντρο το κόμμα τους δεν θα έπαιρνε ποτέ την εξουσία, πολλώ δε μάλλον κοινοβουλευτικά αυτοδύναμη εξουσία. Ο Κυριάκος ξέρει τι κάνει, τι λέει και σε ποιους απευθύνεται, όμως ένα μέρος της κοντόφθαλμης original (και καλά) δεξιάς αρνείται να καταλάβει ότι όποιος κατέχει το κέντρο του γηπέδου κερδίζει τελικά το παιχνίδι.

Όταν ο Μάρκος Αυρήλιος, βρισκόταν αντιμέτωπος με τον θάνατο στην κλίνη του στον στρατιωτικό καταυλισμό της Βιντομπόνα, στα περίχωρα της σημερινής Βιέννης, κάλεσε εσπευσμένα τον ανέτοιμο υιό του Κόμμοδο, για να λάβει την &#8220;toga virilis&#8221;, τη περίφημη τήβεννο της ενηλικίωσης, σηματοδοτώντας με αυτόν τον τρόπο, την μετάβαση του στην υπευθυνότητα της ενήλικης ζωής.

Είναι οι μεγάλες τεχνολογικές εταιρίες όπως η Google, η Facebook και η Apple μονοπώλια; Μήπως συντρίβουν τον ανταγωνισμό εξαγοράζοντας προληπτικά νεοφυείς εταιρίες; Είναι οι αντιμονοπωλιακοί νόμοι μια βιώσιμη λύση έναντι στους φόβους των Αμερικανών σε ό,τι αφορά την ψηφιακή οικονομία; <b> Γράφει ο James Pethokoukis. </b>

Μια νέα δεκαετία άρχισε. Μία από τις πιο σημαντικές, ενδεχομένως, για τις επόμενες, αφού θα κουβαλά εν σπέρματι την αμφισβήτηση για όσα θεωρούνταν δεδομένα, αλλά δεν είναι&#8230; Βεβαιότητες, πλέον, δεν υφίστανται. Υφίσταται η ανθρώπινη προσπάθεια και υπέρβαση απέναντι στο πιθανό που όμως παραμένει άγνωστο μέχρι να προκύψει. 

Όταν το αυτονόητο χρειάζεται υπεράσπιση, κάτι δεν πάει καλά! Συμβαίνει,  ωστόσο και στις καλύτερες οικογένειες. Εμείς συζητάμε για το αν πρέπει να κάνουμε διάλογο με τους Τούρκους, στις καλύτερες  οικογένειες συζητούν για την «κλοπή» των εκλογών. Περαστικά μας(τους)!

Το ΚΙΝΑΛ αποτελεί την αρνητική πολιτική έκπληξη της τρέχουσας περιόδου. Η ηγεσία του κινείται στην πολιτική σκακιέρα, ανταγωνιζόμενη τον ΣΥΡΙΖΑ σε σκληρή αντιπολίτευση, με φτώχεια ιδεών, συχνά κενών ουσίας και περιεχομένου, θα έλεγε κανείς ότι θέλει να δημιουργήσει ένα... ΚΚΕ του κέντρου. Η αιφνιδιαστική καθαίρεση του Ανδρέα Λοβέρδου από την θέση του Κοινοβουλευτικού Εκπροσώπου, εκπέμπει έναν αντιδημοκρατικό «ετσιθελισμό».

Υπάρχει ένα κίνημα που δημιουργήθηκε πριν μερικά χρόνια από κόμματα, κινήσεις και στελέχη του σοσιαλιστικού, του κεντροαριστερού και του φιλελεύθερου μεταρρυθμιστικού χώρου. Ένα κίνημα που είχε τη φιλοδοξία να φέρει την αλλαγή σε μια εξουθενωμένη χώρα και σε ένα απαξιωμένο πολιτικό σύστημα που την είχε οδηγήσει σε βαθιά κρίση. Στον δρόμο το σχέδιο θόλωσε. <b>Ο εκδότης του ηλεκτρονικού περιοδικού metarithmisi.gr γράφει στο Liberal</b>

Χθες προσπάθησα να γράψω μια ενενηντάχρονη θεία μου στην άυλη συνταγογράφηση, ώστε να μπει μετά στην σειρά για εμβολιασμό. Δεν μπορούσα. Τσαντίστηκα. Πήρα τηλέφωνο τον Πιερρακάκη (τη λέω την αμαρτία μου) και διαμαρτυρήθηκα εντόνως ότι το σύστημα δεν δουλεύει. Τελικά υπήρχε πρόβλημα με τον ΑΜΚΑ της θειάς μου, έπρεπε να πάω σε ΚΕΠ. Ο υπουργός τα άκουσε πάντως μια χαρά για το (άχρηστο) σύστημα του. Το &apos;βγαλα το άχτι μου.

Κοιτάζοντας το αρχείο μου, θυμήθηκα τις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες, και ως ένα βαθμό προφητικές, συζητήσεις που είχαν γίνει το Μάιο του 2015, στο δηλαδή αποκορύφωμα της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, στο πλαίσιο του Έκτακτου Οικονομικού Συνεδρίου για την Ελλάδα που είχαν διοργανώσει τότε από κοινού το ΚΕΦίΜ, το Atlas Network, το Cato Institute, το Greek Liberties Monitor και το Ίδρυμα Friedrich Naumann. 

Το πώς και το γιατί, το Ισραήλ κατάφερε να αγοράσει έναν τόσο μεγάλο και δυσανάλογο σε σχέση με τον πληθυσμό του αριθμό εμβολίων και κατάφερε τόσο γρήγορα να καλύψει εμβολιαστικά τις ευπαθείς πληθυσμιακές ομάδες, απασχολεί μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινής γνώμης.