Η ρευστότητα δεν συνεπάγεται υποχρεωτικά κρίση. Συχνά πρόκειται για μεταβατική διαδικασία από την οποία μπορεί να γεννηθούν «νέοι κόσμοι». Σε αυτή την καμπή βρίσκεται η Ελλάδα. Σε μια ρευστότητα από την οποία υπάρχουν όλες οι προϋποθέσεις να αναδυθεί μια διαφορετική χώρα, λίγο καλύτερη από τη σημερινή. Κι αυτό ακόμα και αν δεν το αντιλαμβάνονται όλοι γνωσιακά, το διαισθάνονται.

Φαίνεται πως αυτοί που δεν επιθυμούν, για τους δικούς τους λόγους, να εμβολιασθούν αποτελούν μια ευμεγέθη ομάδα, που δεν μπορεί να αγνοηθεί πολιτικά και κοινωνικά. Με δεδομένο πως το ρίσκο που αναλαμβάνει αυτός που δεν εμβολιάζεται αφορά την ίδια την ζωή του, τότε το φαινόμενο απαιτεί προσεκτική εξέταση για να μην βρεθούμε μπροστά σε πολυεπίπεδες εκπλήξεις.

Τι θα έλεγε άραγε η εμβληματική φυσιογνωμία της Ανανεωτικής Αριστεράς, ο Μιχάλης Παπαγιαννάκη αν έβλεπε την Πρώτη Φορά Αριστερά στην κυβέρνηση. Δεν ξέρω αν θα άντεχε τη συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ, τα γραφικά τσάμικα μετά το απόλυτα λαϊκιστικό και διχαστικό δημοψήφισμα, την κατεδάφιση των ανεξάρτητων αρχών, την εκπαιδευτική αντιμεταρρύθμιση, την πολιτισμική οπισθοδρόμηση του «πολακισμού».

Η συμφωνία των G7 για τη θέσπιση νέων αρχών για τη φορολόγηση των πολυεθνικών δεν είναι η «ρήξη» που πολύ ισχυρίζονται. Πιθανότατα δεν θα επιφέρει ούτε και ιδιαίτερες διαφορές ως προς τους φόρους που πληρώνουν οι περισσότερες εταιρίες. Και παρεμπιπτόντως, δεδομένης της ζημιάς που θα μπορούσε να γίνει, δεν νομίζει ότι αυτό είναι κάτι το αναγκαστικά κακό! <b>Γράφει ο Julian Jessop</b>

Ο μεγαλύτερος αντίπαλος του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν ήταν και δεν είναι ο Κυρ. Μητσοτάκης. Αυτοί που θα καταστρέψουν κάθε ελπίδα του Α. Τσίπρα να συγκροτήσει μια στιβαρή αξιόπιστη πολιτική προσωπικότητα  είναι ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο&#8230; εαυτός του. Ο Α. Παπανδρέου κατέκτησε τον τίτλο του «λαοπλάνου» την εποχή που η «πλάνη» του λαού χρηματοδοτείτο με άφθονο φτηνό ευρωπαϊκό χρήμα. Την περίοδο Τσίπρα η πλάνη με τις αυταπάτες έγινε οδυνηρά ακριβή.

Παράνομη κρίθηκε από το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά η χθεσινή 24ωρη πανελλαδική απεργία σε όλες τις κατηγορίες πλοίων, που έχουν εξαγγείλει τα 13 ναυτεργατικά σωματεία της ΠΝΟ, αντιδρώντας στο νέο εργασιακό νομοσχέδιο. Και τι έγινε; «Το δίκιο του αγώνα κρίνεται στους καταπέλτες των πλοίων και όχι στις αίθουσες δικαστηρίων» απάντησε η ΠΕΜΕΝ και συνέχισε κανονικά την απεργία της.

Στην Ελλάδα που βρέθηκε στη δίνη της πολιτικής και οικονομικής κρίσης ακόμα δεν έχουμε χωνέψει πως το βασικό μας πρόβλημα ήταν τα ελλείμματα. Το τεράστιο και δαπανηρό κράτος τελικά βούλιαξε και είδαμε και πάθαμε να προσαρμοστούμε δημοσιονομικά με την πραγματικότητα. Όμως, τώρα πάλι, το ΔΝΤ ένας οργανισμός που γνωρίζει πλέον πολύ καλά την ελληνική οικονομία χτυπάει πάλι συναγερμό για τις προσλήψεις στο Δημόσιο.

Συζητώ με ανθρώπους του τουρισμού. Ιδιαίτερα με πατριώτες μου Χανιώτες, πολλοί από τους οποίους εξαρτώνται οικονομικά απ? αυτόν. Μουρμούρα και δυσθυμία. Βλέπουν να περνούν οι βδομάδες με τις κρατήσεις να είναι πολύ χαμηλές και παρά την περυσινή εμπειρία του (όποιου) τουριστικού κύματος της τελευταίας στιγμής η απαισιοδοξία τους χτυπάει κόκκινο. Λογικό. Και κάπου θέλουν να ξεσπάσουν.

Είναι ορθή η διάκριση που έκανε ο πρωθυπουργός ανάμεσα στην απεργία και την παρανομία. Το κλίμα, ωστόσο, μέσα στο οποίο διεξήχθη η «συζήτηση» (κωφών) για το εργασιακό νομοσχέδιο (πλέον νόμο) μας θυμίζει και μια άλλη διάκριση: Ανάμεσα σε μεταρρυθμιστικό λόγο και μεταρρυθμιστική πράξη. Η απόφαση σωματείων ναυτεργατών για απεργία την ημέρα ψήφισης του νόμου, και ως διαμαρτυρία έναντι του νόμου, κρίθηκε παράνομη και καταχρηστική από το Πρωτοδικείο Πειραιά.

Στον ΣΥΡΙΖΑ και στο ΠΑΣΟΚ της Φώφης έγιναν έξαλλοι με το νομοσχέδιο των εργασιακών, επειδή ένιωσαν ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης μπήκε στα χωράφια τους. Σε έναν χώρο που τον θεωρούσαν οφίτσιό τους, προνομιακό χώρο δράσης, ο Κυριάκος τους βγήκε από τα «αριστερά», απειλώντας τους να τους πάρει το ακροατήριο. Λίγο ακόμη ήθελε ο Κωστής Χατζηδάκης να βγάλει από το ντουλάπι το κόκκινο λάβαρο, φωνάζοντας «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη».

Προσωπικά, λίγο μετά την μεγάλη νίκη της Νέας Δημοκρατίας, είχα γράψει πως έχω τον πήχη των προσδοκιών μου χαμηλά, λόγω της πολυπλοκότητας των προβλημάτων που θα έπρεπε να λύσει η κυβέρνηση. Σταδιακά όμως οι κυβερνητικές επιδόσεις αυτόν τον πήχη τον ανέβαζαν, με αποτέλεσμα σήμερα να βρίσκεται σε υψηλό δείκτη. Ως εκ τούτου η κριτική που ασκείται βασίζεται σε αυτό το δεδομένο.

Η Διάσκεψη για το Μέλλον της Ευρώπης έχει ως στόχο να αντιμετωπίσει τη μακρά κριτική περί &#8220;δημοκρατικού ελλείμματος&#8221; της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δίνοντας έμφαση στη συμμετοχή των πολιτών και τη διαβούλευση μέσω μιας ψηφιακής πλατφόρμας που ξεκίνησε τη λειτουργία της τον Απρίλιο του 2021.<b>Γράφει η Julia Pieza.</b>

Η Πένι (Πενέλοπε) Σάρεϊ, Ελληνοβρετανίδα που ζει στην Αθήνα, ταξιδεύει στη Σ&#181;ύρνη έναν αιώνα &#181;ετά την Καταστροφή &#181;εταφέροντας στις αποσκευές, και στην ψυχή της, οικογενειακές ιστορίες κι ενθύ&#181;ια από τη ζωή των προγόνων της στη χα&#181;ένη πολιτεία: τα τρο&#181;ακτικά γεγονότα του 1922 που της εξιστόρησαν η γιαγιά της Πηνελόπη και οι θείες της, αλλά και τις ανα&#181;νήσεις τους από τα προηγού&#181;ενα σ&#181;υρνέικα χρόνια της ακ&#181;ής και της ξεγνοιασιάς. <b>Συνέντευξη στην Αγγελική Κώττη.</b>

Σε επίπεδο στελεχιακής ανανέωσης και διεύρυνσης με μεταγραφές, τα πράγματα στην Κουμουνδούρου δεν πάνε καλά. Τα νέα φρέσκα πρόσωπα του κόμματος πάλιωσαν κι αυτά. Με εξαίρεση την κ. Έφη Αχτσιόγλου που διάγει μια φάση ζωής που την βοηθάει να γλυκάνει και να ανανεώσει το προφίλ της αλλά και μεταχρονολογήσει τις ηγετικές της επιταγές. Η δεξαμενή του ΠΑΣΟΚ- ΚΙΝΑΛ δεν προσφέρει πλέον μεταγραφές που πανηγυρίζονται αλλά πολιτικές διασώσεις από την αφάνεια.

Ο συνδικαλισμός ήταν πράγματι μια κατάκτηση των εργαζομένων. Για να συνεχίσει να αποδίδει, όμως πρέπει να κινείται μαζί με την κοινωνία. Ο φόβος του συνδικαλιστή εμπρός στο πρωϊνάδικο προέρχεται από την αμηχανία του ηγέτη σχετικά με τον ρόλο του. Ο φόβος του άμεσου πολιτικού κόστους οδηγεί σε υποχώρηση απέναντι σε όσες φωνές είναι δυνατές &#8211; αλλά μόνο σε αυτές. Οι άνεργοι, οι ηλικιωμένοι, οι νέοι (χωρίς τους κηδεμόνες τους) αφού δεν πλησιάζουν τα μικρόφωνα, εύκολα αγνοούνται.

Το νόμιμο και «ηθικό» της περιόδου Βουλγαράκη πλήγωσε βαθιά την τότε κυβέρνηση Καραμανλή, επιβεβαιώνοντας την αρχή ότι οι κυβερνήσεις στην Ελλάδα πέφτουν εκ των έσω και όχι επειδή η αντιπολίτευση ασκεί ουσιαστική πίεση. Κάτι απολύτως λογικό σε ένα σύστημα που ο πρωθυπουργός είναι εκ των πραγμάτων ο απόλυτος άρχοντας. Αυτά τα φαινόμενα νεποτισμού πρέπει να αποφεύγει η κάθε κυβέρνηση αν θέλει να μην φθαρεί γρήγορα&#8230;

Αυτό που συνέβη στον 23χρονο στη Θεσσαλονίκη που κινδυνεύει να χάσει το πόδι του είναι τραγικό. Τουλάχιστον. Πήγε στο παράνομο κορονοπάρτι που στήνεται κάθε Παρασκευή και Σάββατο στο ΑΠΘ και βρέθηκε να παλεύει στο άνθος της ηλικίας του προκειμένου να μη μείνει ανάπηρος διότι ο φίλος του έχοντας καταναλώσει αλκοόλ έβαλε μπροστά ένα σκαπτικό μηχάνημα και τον πάτησε.

Εν μέσω εσωκομματικής γκρίνιας για την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ, ο Α. Τσίπρας οξύνει τις επιθέσεις του κατά της κυβέρνησης για να αποφύγει την κριτική και την εσωστρέφεια. Δοκιμασμένη συνταγή στην οποία καταφεύγουν όλοι οι πολιτικοί αρχηγοί που βρίσκονται υπό πίεση. Έτσι πληροφορηθήκαμε πως ο Α. Τσίπρας «δεν θα αφήσει σε χλωρό κλαρί την κυβέρνηση» και πως «ο Μητσοτάκης δεν κάνει ούτε για διαχειριστής πολυκατοικίας».

Η σκιά από τα κόκκινα δάνεια των νοικοκυριών και των επιχειρήσεων, μαζί με την σκιά από την μη εκταμίευση νέων δανείων στην πλειονότητα των ελληνικών επιχειρήσεων που τα χρειάζονται, βαραίνουν σε σημαντικό βαθμό την επόμενη ημέρα της πραγματικής οικονομίας. Μπορεί να εκκαθαρίζονται οι τραπεζικοί ισολογισμοί και να είναι περισσότερο ασφαλείς, όμως τελικές λύσεις δεν έχουν δοθεί.

Δεν είναι λίγα τα πρωινά που βλέπουμε στο twitter να «τρεντάρει» το όνομα «Λιγνάδης». Αν και τα περισσότερα από τα tweet προέρχονται από ψευδώνυμους λογαριασμούς που καταφανώς εκτελούν κάποια αποστολή, υπάρχουν και επώνυμα σχόλια χρηστών που θυμίζουν ότι η άρση του απορρήτου των επικοινωνιών του σκηνοθέτη, αν και έχει ζητηθεί από το Συμβούλιο των Πλημμελειοδικών, δεν έχει ακόμα προχωρήσει.

Όταν ο Ερντογάν έκανε τους τσαμπουκάδες με τα ερευνητικά, τα γεωτρύπανα και τις φρεγάτες του, έφταιγε ο Μητσοτάκης που ήταν διαλλακτικός (και δεν τους βύθιζε προφανώς, αν και ο Αλέξης ποτέ δεν το είπε ευθέως). Τώρα που ο Ερντογάν εμφανίζεται συμφιλιωτικός πάλι φταίει ο Μητσοτάκης που τον αφήνει να παριστάνει το καλό παιδί. Γενικώς, ό,τι κι αν κάνει ο Ερντογάν, αυτός που φταίει είναι ο Κυριάκος.

Η εταιρική κοινωνική υπευθυνότητα (Corporate Social Responsibility - CSR/ΕΚΥ) έγινε ευρέως γνωστή ως έννοια με τη δημοσίευση του βιβλίου του Howard R. Bowen, Social Responsibilities of the Businessman (Κοινωνικές ευθύνες του επιχειρηματία) το 1953, και μολονότι οι καιροί έχουν έκτοτε αλλάξει και η ΕΚΥ έχει πάρει διάφορες μορφές, μια επίμονη ερώτηση παραμένει απαράλλαχτη. <b>Γράφει η Kimberlee Josephson</b>

Ξεκίνησε σαν ένα κακό και βλαπτικό αστείο. Εξαιτίας του ΣΥΡΙΖΑ, που στήριξε εκεί ολόκληρη την συνολική αντιπολιτευτική του τακτική, άρχισε να φουσκώνει όπως οι τσιχλόφουσκες. Μέγα θαύμα τρεις μέρες και το αληθινό τέσσερις, ο τουρισμός άνοιξε, οι επισκέπτες δεν ενοχλήθηκαν καθόλου από τις διαστρώσεις της Ακρόπολης, αν τις πρόσεξαν κιόλας. Τώρα η φούσκα σκάει.

Τα στιγμιότυπα των συναντήσεων Μητσοτάκη- Ερντογάν, αλλά και Μπάιντεν-Ερντογάν επιβεβαιώνουν μέχρι κεραίας τις χαμηλές προσδοκίες που υπήρχαν πριν την Σύνοδο του ΝΑΤΟ και οι οποίες αποτελούσαν το πιθανότερο σενάριο. Αθήνα και Άγκυρα προσέγγισαν την συνάντηση ως ευκαιρία να αποκατασταθεί ο δίαυλος επικοινωνίας στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο. Δεν έγινε, ούτε θα μπορούσε να γίνει μια επί της ουσίας συζήτηση.