Υπάρχει όμως και ακόμη σοβαρότερη παρεξήγηση: Η αντίληψη που θέλει τους αδύναμους να υποστηρίζονται από το κράτος. Η οικονομική πραγματικότητα των «πλουσίων» απέχει πολύ από την παιδική εικόνα του Σκρουτζ.

Από διάφορες πλευρές έχει διατυπωθεί η θέση ότι η Ελλάδα θα έπρεπε να υιοθετήσει ένα φορολογικό σύστημα «flat tax» με ενιαίο φορολογικό συντελεστή 15%.

Το κύριο φορολογικό όφελος από τα τεκμήρια ήταν, ότι για να συντηρήσει ακόμη και ένα στοιχειώδες επίπεδο διαβίωσης ο φορολογούμενος, έπρεπε να δηλώνει το αντίστοιχο εισόδημα, ώστε να αποφύγει την εφαρμογή των τεκμηρίων.

H φορολογική νομοθεσία της Ελλάδας καθιστά αντιθέτως ανεπιθύμητη για τον πολίτη την εκτέλεση των φορολογικών υποχρεώσεων, περισσότερο από ό,τι αναλογεί στη φυσιολογική απαρέσκεια που συνοδεύει την απώλεια προσωπικής οικονομικής ισχύος.

Η φορολογία ως βασικό πεδίο έκφανσης αντίρροπων συμφερόντων κράτους - πολίτη, είναι ο κατεξοχήν χώρος όπου αναδεικνύεται η έλλειψη φιλελευθερισμού στην ελληνική κοινωνία.

Η διερεύνηση της σκευωρίας Novartis και οι συνομιλίες Παππά-Μιωνή έφεραν στην επιφάνεια την κορυφή μόνον του παγόβουνου των προβλημάτων της Δικαιοσύνης. Παρά τη μεγάλη σημασία τους, η δημόσια συζήτηση για τα προβλήματα της Δικαιοσύνης είναι αντιστρόφως ανάλογα μικρή και τα πραγματικά της προβλήματα παραμένουν άγνωστα.