Οι βουλευτές, ιδιαίτερα αυτοί των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ που θα ψηφίσουν το ασφαλιστικό πολυνομοσχέδιο, είναι προφανώς κάποιοι ιδιαίτερα προικισμένοι, κάποιοι ευφυείς άνθρωποι. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο, μελέτησαν ένα από τα πιο σύνθετα και πολύπλοκα ζητήματα της χώρας, έκαναν τις προτάσεις τους και αποφάσισαν ότι πρέπει να ψηφίσουν ένα νομοθέτημα που αλλάζει την ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων!

Η λέξη «πλατεία» σημαίνει πλέον την μαζική συμμετοχή σε εκδηλώσεις αντίστασης και ανατροπής, έξω από τις θεσπισμένες λειτουργίες του πολιτεύματος. Η «πλατεία» έχει καταστεί η σημαία της κινηματικής πρακτικής. Η πλατεία Ταχρίρ, η πλατεία της Βεγγάζης, η πλατεία Συντάγματος, η πλατεία Μεϊντάν έγραψαν την δική τους ιστορία...

Νομίζω πως όλοι αναρωτιόμαστε τί συνέβη και ο ΣΥΡΙΖΑ μεταμορφώθηκε μέσα σε λίγες μέρες. Τι έγινε και οι κόκκινες γραμμές σαρώθηκαν. <b> Γράφει ο Σάκης Μουμτζής<\/b>

Εάν γνωρίζεις τον εχθρό σου και τον εαυτό σου, δεν έχεις ανάγκη να φοβάσαι το αποτέλεσμα ακόμη και εκατό μαχών. Εάν γνωρίζεις τον εαυτό σου αλλά όχι τον εχθρό, για κάθε νίκη που κερδίζεις θα έχεις και μια ήττα. Εάν δεν γνωρίζεις τον εαυτό σου, ούτε τον εχθρό, θα νικηθείς σε κάθε μάχη.* Σοφές κουβέντες, επαληθευμένες στην πράξη που καλό είναι να θυμόμαστε με τα σημαντικά συμβαίνοντα ανατολικά της επικράτειάς μας.

Ποιος μπορεί να αρνηθεί την χρησιμότητα των Αρχαίων Ελληνικών, σε έναν κόσμο που γεννήθηκε από την κληρονομιά των Ελλήνων; <b>Γράφει ο Ανδρέας Ζαμπούκας<\/b>

«Το νόμισμα αποκτά νόημα όταν υπηρετεί τον άνθρωπο». Διαφωνεί κανένας; Τον άνθρωπο πρέπει να υπηρετεί και το νόμισμα, και το ΑΤΜ και η φιλαρμονική του Δήμου. Αλλιώς γιατί να υπάρχουν; <b> Γράφει ο Θάνος Τζήμερος.<\/b>

Είναι 25 χρονών, εργάζεται σε (άσχετη με το αντικείμενο σπουδών του) μεγάλη αλυσίδα εστίασης, απασχολείται τουλάχιστον πέντε ημέρες την εβδομάδα, περίπου δέκα ώρες καθημερινά (θα έπρεπε μόνο οκτώ), αμείβεται με λιγότερα από 450 τον μήνα και ασφαλίζεται για δέκα ημέρες (ενώ θα έπρεπε για 25). Είναι το επαγγελματικό προφίλ ενός νέου ανθρώπου που γνώρισα...

H έλευση του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία ήταν ένα αναπότρεπτο και εν πολλοίς και επιβεβλημένο γεγονός. Ένα σημαντικό τμήμα της ελληνικής κοινωνίας ζούσε εδώ και πολλές δεκαετίες έναν ανολοκλήρωτο έρωτα με την Αριστερά... Γιατί μόνον έτσι θα μπορούσε να αντιληφθεί –και ελπίζω πως το αντιλαμβάνεται- ότι η Αριστερά δεν μπορεί να κυβερνήσει.

Πέρασε και η Ανάσταση... Στην αρχή την περιμέναμε διπλή. Έτσι μας την είχε υποσχεθεί ο Αλέξης. Τελικά ούτε το καθιερωμένο Χριστός Ανέστη δεν ακούσαμε από τα χείλη του...

Οι νέες προτάσεις της Επιτροπής του κ. Λιάκου, μπορεί να διαβάζονται ουσιαστικές αλλά δεν πρόκειται να εφαρμοστούν. Απευθύνονται σε ένα παθητικό αναχρονιστικό θεσμό που δεν είναι σε θέση να απορροφήσει την οποιαδήποτε αλλαγή.Δεν μπορούμε πια να οραματιζόμαστε μεταρρυθμίσεις που έπρεπε να τις κάνουμε στην δεκαετία του ΄70.

Αλήθεια, έχουμε επικεντρωθεί τόσο πολύ στα απαιτούμενα από τους δανειστές προληπτικά μέτρα ύψους 3,6 δισ. ευρώ, που... καταπίνουμε αμάσητο, το «χάπι» των 5,4 δισ.; <b>Γράφει ο Σταύρος Καλαφάτης.<\/b>

Όσοι πιστεύουν, ότι η κυβέρνηση θα υλοποιήσει οποιοδήποτε από τα απαραίτητα μέτρα για να πάρει μπρoς η οικονομία δεν έχει παρά να διαβάσει την απόφαση του ΥΠΟΙΚ για τους μισθούς των ειδικών συμβούλων και συνεργατών στους δήμους και τις περιφέρειες.

Από την αρχαιότητα οι πλούσιοι και οι σοφοί προσπαθούσαν να βρουν το μυστικό της αιώνιας ζωής. Στην Αίγυπτο, κάλυπταν τα εντόσθια του νεκρού σε πίσσα και τα τύλιγαν με γάζες εμποτισμένες με μαγικά αρώματα. Στις ΗΠΑ δημιουργήθηκε η κρυογενετική!

Οικονομολόγοι και πολιτικοί, Έλληνες και ξένοι έχουν αναφέρει πολλές φορές ότι το άνευ προηγουμένου πακέτο διάσωσης που έλαβε η χώρα μας όταν ξέσπασε η κρίση, στην πραγματικότητα διατέθηκε για να σωθούν οι ευρωπαϊκές τράπεζες. Απλώς τώρα την άποψη αυτή παρουσιάζεται θεμελιωμένη σε αριθμούς.

Η αγορά, γέννησε την Ευρώπη, η αγορά την δυνάμωσε και η αγορά θα την σώσει από τις όποιες περιπέτειες διέρχεται και σήμερα.

Την ώρα που ο Μινώταυρος του νεοφιλελευθερισμού ετοιμαζότανε να φάει αμάσητους μερικούς εκατοντάδες δημοσίους υπαλλήλους για πρωινό, διορισμένους στη χρυσή επταετία του Κωνσταντίνου Καραμανλή του νεώτερου, ο Πρόεδρος Πάκης είπε εκείνο για το νόμισμα και τον άνθρωπο. Ο Πρόεδρος της καρδιάς μας είναι Πρόεδρος όλων των Ελλήνων. Δεν κάνουμε λάθος, ε;

Το ασφαλιστικό νομοσχέδιο που κατατέθηκε πρόσφατα κρύβει μέσα στις πυκνές του διατάξεις μια επικίνδυνη παγίδα για τις επιχειρήσεις, που μέχρι σήμερα έχει περάσει απαρατήρητη. Με το άρθρο 53 , μέτοχοι κεφαλαιουχικών εταιριών που κλείνουν, θα ευθύνονται με την προσωπική τους περιουσία για τις οφειλές της εταιρίας όχι μόνο προς το δημόσιο αλλά και προς τους εργαζομένους. Η Ελλάδα γίνεται μια από τις ελάχιστες χώρες στον κόσμο που καταργεί νομοθετικά την αρχή της περιορισμένης ευθύνης των μετόχων για οφειλές των επιχειρήσεων.

Διαρκής αγωνία κατάντησε ο τόπος μας. Τα γεγονότα δεν επιτρέπουν ούτε χαρά ούτε εφησυχασμό, καμμία διάθεση για υπερβολικές διαχύσεις και αναστάσιμους διονυσιασμούς. Το μυαλό μας είναι αλλού. Ας εγκαταλείψουμε τον γύρο του θανάτου. Στην αληθινή ζωή δεν υπάρχει ανάσταση. <b> Γράφει η Μαρία Χούκλη. <\/b>\r\n

Στο ανηφορικό μονοπάτι, στην Ελευσίνα, ένας θεός περιμένει να αναστηθεί. Μόνο ένας; Πολλοί, περισσότεροι, κρυμμένοι μέσα στη γη της Δήμητρας και της Περσεφόνης. <b> Γράφει ο Ανδρέας Ζαμπούκας <\/b>.

Η Eurostat προσδιορίζει πλεόνασμα 0.7%, κατά 1.18 δισεκατομμύρια ευρώ, το οποίο και αναλύεται. Η μικρή αύξηση οφείλεται στην άνοδο των τουριστικών επισκεπτών (κατά 18% σε σχέση με το 2014) και στην αύξηση των εξαγωγών ιδίως στον αγροδιατροφικό τομέα.

Πολλοί θα έχετε αναρωτηθεί γιατί υπάρχει τόσος θυμός και οργή κατά της Ε.Ε. Όχι μόνο στην Ελλάδα, αλλά και σε άλλα ευρωπαϊκά κράτη-μέλη της Ε.Ε. Δε μιλάμε ασφαλώς για την οργή που εκφράστηκε π.χ από τη σημερινή κυβέρνηση η οποία, μέσα σε 9 μήνες έγινε πιο «φιλοευρωπαϊκή» και από τον μέσο Βέλγο.

Όσοι πολίτες δραστηριοποιούνται στο χώρο της αγοράς και δεν είναι μισθωτοί ή συνταξιούχοι ξέρουν από πρώτο χέρι, ότι η Ανάσταση είναι πολύ μακριά και δυστυχώς ο Γολγοθάς δεν έχει ξεκινήσει ακόμα. Θα ξεκινήσει μετά το καλοκαίρι.

«Θέλουν να ρίξουν την κυβέρνηση της αριστεράς, αλλά δεν θα τα καταφέρουν!». Μοιάζει παράταιρο να ακούγεται κάτι τέτοιο, αλλά ακόμα ακούγεται. Υπάρχει αλήθεια σ’ αυτό το επιχείρημα; Δεν προκύπτει από πουθενά κάτι τέτοιο. Αντίθετα αυτό που ηχεί νωπό ακόμα στ’ αυτιά μας, είναι η δήλωση πριν ένα μήνα των Sapin και Schaeuble -ναι του Schaeuble- ότι «εμπιστεύονται τον κ. Τσίπρα». <b>Γράφει ο Γιάννης Παντελάκης.<\/b>

Πολίτες και πολιτικοί ζουν τα τελευταία 24ωρα με την αγωνία αν η κυβέρνηση θα έρθει τελικά σε συμφωνία με τους δανειστές για τον τρόπο που θα εφαρμόσει το τέταρτο, μεταχρονολογημένο, μνημόνιο και όχι για το αν θα το εφαρμόσει.