Όταν η χώρα μπήκε και επίσημα στην περιπέτεια της κρίσης χρέους-ελλειμμάτων και στις συμφωνίες χρηματοδότησης με τους δανειστές, περιμέναμε ότι με τα μνημόνια -που συνόδευσαν τις δανειακές συμβάσεις- θα προχωρούσαν τουλάχιστον κάποιες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Δυστυχώς, όμως, μετά από εξήμισι χρόνια, λίγα έως ελάχιστα έχουν γίνει προς αυτή την κατεύθυνση, ενώ τα σημαντικά προβλήματα κρύφτηκαν κάτω από το χαλί.

Ο Μηλιός, δέχτηκε να αναλάβει μια κυβερνητική θέση παρ’ ότι ήταν από αυτούς που κατήγγειλαν -από τα αριστερά υποτίθεται- την κυβερνητική πολιτική. Ο Μηλιός, θα αμείβεται με χρήματα, ένα μέρος των οποίων παίρνει η χώρα από τους δανειστές με αντάλλαγμα τα μνημόνια τα οποία ο ίδιος καταγγέλλει. Ο Μηλιός, δεν έχει καμία επαγγελματική σχέση με το αντικείμενο που κλήθηκε να αναλάβει. Κάτι δεν πάει καλά με τον Μηλιό; Δεν είμαι σίγουρος.

Η Ιταλία οδεύει προς δημοψήφισμα την Κυριακή 4 Δεκεμβρίου, και πολλοί φοβούνται ότι το επερχόμενο δημοψήφισμα αυξάνει τους πολιτικούς κινδύνους και θα ωθήσει την χώρα και την ΕΕ σε περιπέτειες. Είναι κάτι σωστό, ή μήπως το δημοψήφισμα κρύβει κάτι άλλο, πολύ πιο αισιόδοξο, ή απόλυτα τρομακτικό;

Αποτελεί πλέον κοινό τόπο στις Βρυξέλλες, την Φρανκφούρτη καθώς και οπουδήποτε αλλού ασχολούνται με τα ευρωπαϊκά θέματα ότι πολλά πρέπει να αλλάξουν στον τρόπο λειτουργίας της ΟΝΕ. Και αυτή η αλλαγή πρέπει να προηγηθεί των εκλογών και των πολιτικών εξελίξεων... <b>Γράφει ο Διονύσης Χιόνης.<\/b>

Καταλαβαίνω πολύ καλά την επιθυμία του πρωθυπουργού να πάει στην κηδεία του Κάστρο στην Κούβα. Ήταν στην παιδική και εφηβική του φαντασία ένας επαναστάτης ίνδαλμα. Ένα πρότυπο. Εκείνο που δεν καταλαβαίνω είναι ένα: Δε ντράπηκε;

Oι κωλοτούμπες, οι ανεκπλήρωτες υποσχέσεις, δεν είναι πρωτόγνωρα στην πολιτική ιστορία αυτού του τόπου. Όμως όσα ζούμε τα δύο τελευταία χρόνια είναι πρωτοφανή. <b>Γράφει ο Νίκος Ρωμανός.<\/b>

Όλα τα καλά και όλα τα άσχημα σε αυτόν τον κόσμο έχουν ένα τέλος. Έτσι και η στήλη «Εδώ Βενεζουέλα» σήμερα κλείνει τον κύκλο της, με αυτό το τελευταίο αποχαιρετιστήριο κείμενο. Ελπίζω σε αυτούς τους 6 μήνες και κάτι ζωής της στήλης να καταχωρήθηκε στη συνείδηση των αναγνωστών και φίλων σαν κάτι θετικό. <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Ο ένας πιστεύει ότι είναι ακόμα πρόεδρος του 15μελούς. Ότι εκπροσωπώντας το Πολυκλαδικό Λύκειο Αμπελοκήπων θα πάει στην Κούβα, θα βγάλει φωτογραφίες στην κηδεία του Φιντέλ Κάστρο και θα γυρίσει να πει πως τα πέρασε στους συμμαθητές του.

Χρόνια ολόκληρα, δεκαετίες, πρωταγωνιστούν στο δημόσιο λόγο, διάφοροι απίθανοι τύποι που επιμένουν στον δημόσιο και ταυτόχρονα, στον δήθεν «κοινωνικό χαρακτήρα» των υπηρεσιών. Κι από πίσω τους, ένα ολόκληρο κράτος, σχεδόν το σύνολο των ΜΜΕ και το χειρότερο, η μέση αντίληψη των Ελλήνων συνεχίζουν να «κατανοούν» την υποκριτική «αγωνία» τους για προστασία του δημοσίου συμφέροντος

Το κουδούνι κτυπούσε δαιμονισμένα. Σηκώθηκα με το ζόρι και σύρθηκα αργά-αργά μέχρι την πόρτα. Bρέθηκα πρόσωπο με πρόσωπο με το κτήνος! Φορούσε ένα προσωπείο του υπουργού Ζουράρι. Γύρισα στο κρεβάτι για να συνεχίσω τον εφιάλτη, από εκεί που τον σταμάτησε ο βίαιος θόρυβος του υπουργού: Ο ΣΥΡΙΖΑ στην κυβέρνηση!

Σε ποιον ανήκει ο ΟΑΣΘ; Στους μετόχους του; Μήπως ανήκει σε μας και δεν το ξέρουμε; <b>Γράφει ο Παναγιώτης Γκλαβίνης.<\/b>

Απορία αφελούς. Πώς στέκεται ακόμη στη θέση της η χώρα; Τι να πρώτο-αριθμήσω : θα παραθέσω χύδην μόνον όσα σταχυολόγησα από την ανάγνωση εφημερίδων και έγκυρων ενημερωτικών sites το Σαββατοκύριακο. Όλα αποτελούν επίσημα στοιχεία.\r\n

Στα πρώτα χρόνια μετά την Μεταπολίτευση οι κινηματογραφικές αίθουσες κατακλυζόταν από σοβιετικές ταινίες που περιέγραφαν την πορεία του Λένιν προς την εξουσία. «Ο Λένιν στην Γερμανία», ο Λένιν στην Πολωνία»... Επρόκειτο για χυδαίες προπαγανδιστικές ταινίες με τις οποίες εκστασιάζονταν οι νεολαίοι του ορθόδοξου ΚΚΕ...

Εμφανίστηκαν και οι δύο την ίδια πάνω κάτω εποχή και έχουν την ίδια ηλικία. Νέοι, λαμπεροί, γοητευτικοί, έβαλαν φωτιά στα τόπια άμα τη εμφανίσει. Φωτεινά πρόσωπα που ξεχείλιζαν από δύναμη και αυτοπεποίθηση, δήλωσαν εξ αρχής ότι ήρθαν για να μείνουν. Και ο Αλέξης Τσίπρας και ο Ματέο Ρέντσι ξεκίνησαν από την τοπική αυτοδιοίκηση αλλά γρήγορα αποφάσισαν και οι δύο ότι η θέση τους ήταν στην κεντρική πολιτική σκηνή.

Τα νησιά μας, ειδικά τα νησιά του Βορείου Αιγαίου, δέχονται σήμερα μια πρωτοφανή επίθεση από την Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ \/ ΑΝΕΛ. Και ενώ υπάρχει έξαρση στην επιθετικότητα από τη γείτονα, τα νησιά μας μετατρέπονται σε αποθήκες ψυχών και βάλλονται οικονομικά σε σημείο απαξίωσης.

Oι εποχές εκείνες που το Μέγαρο Μαξίμου έβγαζε non paper καταγγέλλοντας επιθέσεις διαπλεκόμενων μέσων ενημέρωσης πίσω από δημοσιεύματα για προσλήψεις μετακλητών υπαλλήλων, έχουν περάσει. Ανεπιστρεπτί, όπως φαίνεται. Τώρα, οι σχετικές αποκαλύψεις απαντιώνται με σιωπή...

Το 1980 το ποσοστό της πρωτογενούς παραγωγής στο ΑΕΠ ήταν 25% και της μεταποίησης 15%. Σήμερα είναι πρωτογενής 3% και μεταποίηση 6%. Μερικοί «έξυπνοι» σύμβουλοι προσπαθούν να πείσουν τους ιθαγενείς ότι θα βγούν από την κρίση με τη δημιουργία start-ups, τους λένε όμως τη μισή αλήθεια. <b>Γράφει ο Δημήτρης Κουρέτας.<\/b>

14 χρόνια ο Hugo Chavez και 55 χρόνια ο Fidel Castro δημιούργησαν την απόλυτη οικογενειακή επιχείρηση, χρησιμοποιώντας το απόλυτο εργαλείο μάρκετινγκ των τελευταίων 100 χρόνων για τους απανταχού αφελείς, τον σοσιαλισμό και την επανάσταση. <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Οι οικονομικές και πολιτικές αλλαγές σε Ευρώπη και ΗΠΑ δείχνουν ότι το παγκόσμιο τραίνο αλλάζει πορεία και κατευθύνεται από τα πηγάδια της παγκοσμιοποίησης στα λιβάδια των εθνικών αγορών. Πού ακριβώς βαδίζουμε και ποιος κερδίζει;

Οι κίνδυνοι ενδεχόμενης επικράτησης του \\\"όχι\\\" στο ιταλικό δημοψήφισμα έχουν υπερεκτιμηθεί, δηλώνει στο Liberal ο Lorenzo Codogno, καθηγητής του LSE και πρώην επικεφαλής οικονομολόγος του ιταλικού ΥΠΟΙΚ. Ωστόσο, όπως εξηγεί, αν υπάρχει κάποιος κίνδυνος, αυτός είναι της μετάδοσης στον τραπεζικό κλάδο - και δεν αποκλείει μία γενικευμένη τραπεζική κρίση στην Ευρώπη. <b>Συνέντευξη στον Κωνσταντίνο Μαριόλη.<\/b>

Ο Μηλιός δεν άντεξε άλλη «ανταρσία» και προτίμησε να γλείψει κι αυτός το κόκαλό του, όσο η «πρώτη φορά Αριστερά» βασιλεύει στη χώρα του νεποτισμού και της αναξιοπρέπειας. Το σύστημα συνεχίζει να στελεχώνεται από εξατομικευμένες περσόνες. Σαν να αναπτύσσονται παράλληλα σύμπαντα γύρω από έναν πυρήνα ενέργειας που τα συντηρεί χωρίς να να ενδιαφέρεται να τα ελέγξει

Μέχρι χτες ξέραμε ότι τα φορομπηχτικά μέτρα κατά των πολιτών τα πρότειναν οι κυβερνήσεις, οι δανειστές, άντε και οι βιομήχανοι. Δεν ξέραμε ότι τα προωθούν και οι τράπεζες, που άρχισαν να ενδιαφέρονται για την πάταξη της φοροδιαφυγής! Και προτείνουν γι αυτό τη φορολόγηση της ανάληψης μετρητών!

Ο πρόεδρος Αλέξης άφησε μόνους πίσω στην Αθήνα τους λαβωμένους συνεργάτες του να μονομαχήσουν με όσες δυνάμεις τους επέμειναν με τους σκληρούς τροϊκανούς κι έτρεξε στην Αβάνα να αποχαιρετήσει τον Φιντέλ. Ίσως να σκέφτηκε ότι διαφορετικά δεν θα μπορούσε στο μέλλον να συγχωρέσει στον εαυτό του. Άλλωστε, πόσοι ακόμη κομμουνιστές ηγέτες έμειναν σε αυτό τον κόσμο;

H Κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ παρέλαβε την οικονομία στον «1ο όροφο», την έριξε στο «υπόγειο», και σήμερα πανηγυρίζει που προσπαθεί να την ανεβάσει στο «ισόγειο». <b>Γράφει ο Χρήστος Σταϊκούρας.<\/b>