Δεν μπορώ να δικαιολογήσω αυτή την υπερβολική αισιοδοξία εν μέσω πολέμου και πληθωρισμού. Η οικονομία έχει πολλούς λόγους για να αναζητήσει τα βήματά της σε χαμηλότερες αποτιμήσεις και εκείνο που χρειάζεται κάθε φορά είναι να βρίσκεται η κατάλληλη αφορμή για να επιβεβαιώνονται οι φόβοι. Μπορεί άραγε κανείς να προφυλαχτεί; Με ακίνητα και χρυσό; Ίσως! Ίσως και πάλι όχι. Σε αυτές τις περιπτώσεις οι νικητές αναδεικνύονται αφού βγουν από το μαύρο κουτί. Το μαθαίνουν όλοι στο τέλος της δοκιμασίας.

Επί μια εβδομάδα, τουλάχιστον, η παγκόσμια κοινή γνώμη ασχολείτο με το τι θα πει ο Βλ. Πούτιν την 9η Μαϊου, την ημέρα της νίκης των συμμαχικών δυνάμεων επί των ναζί. Ακούσαμε και διαβάσαμε όλα τα πιθανά σενάρια. Τελικά τίποτα απ΄όλα αυτά δε συνέβη. Απεναντίας είδαμε έναν Βλ. Πούτιν εμφανώς ταλαιπωρημένο, να προσπαθεί να πείσει τους υπηκόους του πως το ΝΑΤΟ ετοίμαζε εισβολή στη Ρωσία. Σε μια χώρα με απολύτως ελεγχόμενη πληροφόρηση και με την αντιπολίτευση φιμωμένη και εξουδετερωμένη, ο Πούτιν μπορεί να ισχυρίζεται ό,τι θέλει.

Η χθεσινή ειδησεογραφία, ήταν ιδιαίτερα ενθαρρυντική όσον αφορά την πορεία των επενδύσεων στη χώρα μας. Εκτός από το προγραμματισμένο ταξίδι του πρωθυπουργού, στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα για την υπογραφή 9 συμφωνιών, που θα μετουσιωθούν σε επενδύσεις ύψους 4 δισ. δολάρια, πραγματοποιείται επίσκεψη εκπροσώπων 23 κορυφαίων γαλλικών εταιρειών για συνεργασίες και επενδύσεις στην Ελλάδα. Η Γαλλία είναι ο 5ος μεγαλύτερος ξένος επενδυτής στη χώρα μας, με επενδύσεις συνολικού ύψους 1,49 δισ. ευρώ, σε νευραλγικούς κλάδους της ελληνικής οικονομίας όπως είναι η ενέργεια, ο τουρισμός και η πράσινη ανάπτυξη.

Ούτε να επαναλάβει τις αστείες απειλές του για πυρηνικό πόλεμο δεν τόλμησε ο Πούτιν γιατί πλέον ο πλανήτης όλος έχει καταλάβει ότι αυτό τον πόλεμο η δήθεν υπερδύναμη του δεν μπορεί να τον κερδίσει.  Όλα αυτά βέβαια, τα γράφουμε έχοντας στρέψει το βλέμμα, με αγωνία, προς τις Ηνωμένες Πολιτείες γιατί ό,τι θα προκαλέσει αυτός ο πόλεμος, όχι μόνο στην ίδια την Ουκρανία και τη Ρωσία αλλά σε ολόκληρη τη Δύση εξαρτάται από τους Αμερικανούς. 

Στο δίλημμα «βιβλιοθήκη ή στέκι» οι γνωστοί Φίληδες και Μπαλτάδες έχουν απαντήσει προ πολλού, επιλέγοντας το «στέκι». Στο μυαλό τους, τα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, που λειτουργούν με τα χρήματα των φορολογουμένων που επιθυμούν να σπουδάσουν και να μορφωθούν τα παιδιά τους για να πετύχουν κάτι καλύτερο στη ζωή τους, δεν είναι χώροι εκπαίδευσης. Είναι χώροι ιδεολογικής και πολιτικής ζύμωσης, χώροι στρατολόγησης αγωνιστών και επαναστατών.

Αξίζουν συγχαρητήρια στον κ. Τσίπρα ως γονιό. Επιλέγει με κριτήρια αντίθετα στην ιδεολογία του, στις παθιασμένες απόψεις του κατά της αριστείας και τις θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ, αυτό που θεωρεί καλύτερο για τη μόρφωση των παιδιών του. Το προσφέρει αδιάκοπα, καταβάλλοντας πολλαπλό τίμημα. Οικονομικό και πολιτικό. Είναι και τυχερός όμως. Η πολιτική κριτική που λογικά εισπράττει, δεν θα λάβει ποτέ τη μορφή κανιβαλισμού των παιδιών ή του ιδίου.

Ο πρόεδρος Αντώνης Σαμαράς έχει δίκιο όταν υποστηρίζει ότι η Νέα Δημοκρατία χωρίς την δεξιά δεν υπάρχει. Αλλά ποια δεξιά; Διότι δεξιά με δεξιά έχουν διαφορές. Ομοίως θα έπρεπε να αναγνωρίσει ότι η Νέα Δημοκρατία δεν θα γινότανε άλλη φορά αυτοδύναμη κυβέρνηση χωρίς τη γενναία συνεισφορά του κέντρου. Η Νέα Δημοκρατία δεν είναι ένα κεντρώο κόμμα. Είναι ένα πολυσυλλεκτικό κόμμα, το τελευταίο οχυρό απέναντι στον λαϊκισμό, η ελληνική εκδοχή του κόμματος Μακρόν.

Επειδή η βία τελικά δεν πρόκειται να λύσει σήμερα κανένα πρόβλημα, ας αφήσουμε τα ΑΕΙ να λειτουργούν μέσα στην καθημερινή απαξίωση τους και στη μιζέρια τους και η πολιτεία ας φροντίσει, με την αναθεώρηση του Συντάγματος το 2025, να προχωρήσει στην ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων. Χωρίς τις γνωστές κουτοπονηριές οι εφαρμοστικοί νόμοι να καθιστούν ανέφικτη και ασύμφορη την ίδρυση τους. Τότε, αναγκαστικά τα δημόσια ΑΕΙ για να επιβιώσουν στον ανταγωνισμό θα πρέπει να βελτιωθούν. Δυστυχώς είναι μια επώδυνη λύση, αλλά απολύτως αναγκαία.

Τα (κατά τα λοιπά Πετσωμένα Μέσα) έχουν συμβάλλει τα μέγιστα στον γενικό πανικό για την τιμή του ρεύματος, Πάνε με τις κάμερες έξω από τα γραφεία της ΔΕΗ, κάνουν ένα πλάνο στο φουσκωμένο νούμερο κι ένα πλάνο στον κλαμένο ιδιοκτήτη και μετά το προβάλλουν ως πρώτο θέμα στο δελτίο και τις εκπομπές. Η εντύπωση που δημιουργείται είναι ότι αυτό συμβαίνει στον γενικό πληθυσμό και όποιος τηλεθεατής δεν έχει πάρει τέτοιον λογαριασμό αποτελεί εξαίρεση. Συμβαίνει όμως το ακριβώς ανάποδο.

Με το Τουίτερ συνομιλούν οι υπουργοί που μόλις διαπιστώσουν την οποιαδήποτε «στραβή» δηλώνουν μετά από λίγο ότι σήκωσαν το τηλέφωνο οι ίδιοι και έδωσαν εντολή να επιλυθεί το θέμα που έχει ανάψει κάθε φορά τη φωτιά. Το πρόβλημα με αυτή την τακτική διακυβέρνησης είναι ότι πολύ συχνά, μια επιτυχημένη παρέμβαση τη διαδέχεται κάποιο περιστατικό (όπως αυτό στο ΑΠΘ) που ακυρώνει κάθε ισχυρισμό ότι η κυβέρνηση διατηρεί τον έλεγχο στον τομέα της ασφάλειας και οι πολίτες πλέον έχουν πολύ μεγάλη δυσανεξία στους βερμπαλισμούς και δη τους ξύλινους.

Η κυπριακή γκάφα υπογραμμίζει ένα βαθύτερο πρόβλημα πολιτικής: Η υφυπουργός Εξωτερικών Βικτόρια Νούλαντ δεν πρωτοτύπησε όταν, στο πλαίσιο μίας συνέντευξης τύπου στην Κύπρο κατά τη διάρκεια περιοδείας της στην Ευρώπη, μίλησε για την επικείμενη συνάντησή της με τον Ερσίν Τατάρ, τον ηγέτη του κατεχόμενου από την Τουρκία βόρειου τμήματος της χώρας. <b>Γράφει ο Michael Rubin</b>

Θα ήταν χρήσιμο να μας έλεγαν οι φίλτατοι ειρηνιστές των αποπυρηνικοποιημένων δήμων της Αττικής και των περιχώρων ποια είναι η θέση τους για τα πυρηνικά του Πούτιν. Όχι ότι αυτό έχει κάποια ιδιαίτερη σημασία όταν το ραδιενεργό νέφος θα φτάνει στα σπίτια μας, αλλά θυμηθήκαμε το γελοίο του πράγματος. Κι από την άλλη πλευρά, καλό είναι να ξεκαθαρίζουμε κάπως τα πράγματα. Να ξέρουμε τι ακριβώς λέει ο καθένας, για να του το θυμίζουμε και στο μέλλον&#8230;

Η κυβέρνηση με το νέο ολοκληρωμένο αλλά και γενναίο πακέτο μέτρων, υλοποιεί τη δέσμευσή της, να μην αφεθεί κανείς μόνος του, να μη δημιουργηθούν κοινωνικά ρήγματα και να μην παγιωθεί το αίσθημα αποκλεισμού που οδηγεί  πολλούς ευάλωτους στην αγκαλιά του λαϊκισμού. Θα συμφωνήσουμε όλοι ότι η  διασφάλιση της κοινωνικής συνοχής, ενώ εξελίσσεται - κατά την συμπυκνωμένη  περιγραφή του Ευ. Βενιζέλου- το θερμό εισαγωγικό επεισόδιο» ενός Γ? Παγκοσμίου Πολέμου, προέχει κάθε άλλου στόχου.

Επί σχεδόν μισό αιώνα, η Νέα Δημοκρατία πρωταγωνιστεί σταθερά στα πολιτικά πράγματα της χώρας. Η μεγάλη οικονομική και κυρίως πολιτική κρίση του 2010 εαν και την κλόνισε δεν τη συρρίκνωσε σε ρόλο πολιτικού κομπάρσου και παρά την αρχική αρνητική της θέση απέναντι στα προγράμματα διάσωσης της χώρας, κατάφερε ο ισολογισμός για τη στάση της τη δύσκολη εκείνη περίοδο να είναι θετικός και να καταγραφεί στη συνείδηση των πολιτών ως το κόμμα που με τις ιστορικές του επιλογές στοιχίζεται σταθερά στη σωστή πλευρά της ιστορίας.

Ως γνωστόν ο Α. Τσίπρας ζήτησε από τον πρωθυπουργό όταν βρεθεί σε δέκα μέρες με τον Τζο Μπάιντεν, να ΑΠΑΙΤΗΣΕΙ να μη δοθούν τα F-16 στην Τουρκία. Όχι απλώς να ζητήσει, αλλά να το απαιτήσει. Υπάρχει ένα σοβαρό ενδεχόμενο ο Α. Τσίπρας να μη γνωρίζει τη διαφορά που υπάρχει μεταξύ των ρημάτων «ζητώ» και «απαιτώ». Υπάρχει βέβαια και η περίπτωση να γνωρίζει αυτή τη διαφορά και να χρησιμοποιεί το ρήμα «απαιτώ» για να μας δείξει πώς θα ενεργούσε αυτός αν βρισκόταν στη θέση του Κυριάκου Μητσοτάκη

Η πλειοψηφία των πολιτών έχει ταυτίσει τα τελευταία χρόνια την οικονομική ανάπτυξη με την πράσινη ανάπτυξη, την προστασία του περιβάλλοντος, την καθαρή ενέργεια, την ανακύκλωση και τα zero waste οικολογικά προϊόντα. Βέβαια αυτό δεν έγινε ξαφνικά από τη μια στιγμή στην άλλη, αλλά πέρασε μέσα από πολλά κύματα και αρκετές παιδικές ασθένειες. Για παράδειγμα, μια πανευρωπαϊκή παιδική ασθένεια του πράσινου και οικολογικού κινήματος στη Δυτική Ευρώπη, ήταν για πολλά χρόνια η αντίδραση απέναντι στη παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, από πυρηνικούς σταθμούς.

Το «Technopopulism» (Τεχνολαϊκισμός) των Christopher J. Bickerton και Carlo Invernizzi Accetti είναι ένα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο. Οι δύο συγγραφείς, διαφοροποιούνται από τους περισσότερους καθώς θεωρούν τον λαϊκισμό και την τεχνοκρατία ως πλευρές του ίδιου νομίσματος, ως πολιτικές ευαισθησίες που μοιράζονται μια κοινή ρίζα. Και τα δύο αυτά ρεύματα αντιλαμβάνονται την πολιτική ως ένα ζήτημα τεχνικών λύσεων και όχι ως πεδίο μάχης αξιών και ιδεών.<b>Γράφει ο Alberto Mingardi</b>

Τι θα είχε συμβεί αν ο Αλέξης Τσίπρας είχε κληθεί ως πρωθυπουργός να μιλήσει σε κοινή συνεδρίαση της αμερικανικής Γερουσίας και του Κογκρέσου; Τα φιλικά του μέσα θα έγραφαν διθυράμβους. Διότι η αλήθεια είναι ότι πρόκειται για μια σημαντική διάκριση που πρώτη φορά γίνεται προς την Ελλάδα. Η πρόσκληση έγινε στο Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά η αλήθεια είναι ότι οι παραχωρήσεις προς τους Αμερικάνους έχουν την «υπογραφή» και του Αλέξη Τσίπρα.

Σήμερα κλείνουν 12 χρόνια από τότε που θρηνήσαμε τους τέσσερις νεκρούς της Marfin. Δώδεκα χρόνια βιωμένης απώλειας για τους οικείους τους. Και 12 χρόνια θλίψης και ντροπής για μια πολιτεία που δεν μπόρεσε να συλλάβει και να δικάσει τους δολοφόνους τους. Οι μέρες του Μαΐου του 2010 ήταν ημέρες οργής και μίσους. Για πολλά χρόνια ελάχιστοι γνώριζαν το ονοματεπώνυμο των τριών δολοφονημένων. Χρειάστηκε ένας αγώνας, μέσω του διαδικτύου, για να μην πέσουν στη λήθη αυτά τα νέα παιδιά.

Ας συμφωνήσουμε λοιπόν τουλάχιστον σε τούτο: Στην Ελλάδα έχουμε μάλλον... εκκεντρικές απόψεις για το τι συνιστά δημοσιογραφική ανεξαρτησία, για το θέσουμε όσο πιο ευγενικά γίνεται. Είναι εξοργιστικό πλέον αυτό το μασκαριλίκι. Στην Ελλάδα η ποιότητα του Τύπου είναι εξαιρετικά χαμηλή όμως γι&apos; αυτό δεν ευθύνονται μόνο οι κυβερνήσεις. Ευθύνεται πρωτίστως ο ίδιος ο κόσμος του Τύπου. Μόνο θύμα βέβαια η ποιότητα της δημοκρατίας αλλά κι αυτό δεν είναι βέβαιο.

Στο Εθνικό Πάρκο Σχοινιά - Μαραθώνα, εκεί που κάποτε άκμαζαν αυθαίρετες ταβέρνες τύπου «Η τρύπια βάρκα» και ο αέρας μύριζε τηγανητό καλαμαράκι, σήμερα υπάρχουν ξύλινες και μεταλλικές «κούνιες» φυσικής και τεχνητής αναδάσωσης. Επί διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ενώ εξέπνεε η προθεσμία για παραπομπή στο ευρωδικαστήριο, γκρεμίστηκαν τα αυθαίρετα κτίσματα μέσα στο δάσος. Επί διακυβέρνησης Ν.Δ υποστηρίζεται η προσπάθεια το δάσος και η ευρύτερη προστατευμένη περιοχή, να μετατραπεί στην πράξη και όχι στα χαρτιά όπως συνήθως, σε Εθνικό πάρκο.

Οι αυξημένες ενεργειακές τιμές, έχουν φτάσει να αποτελούν μέρος της καμπάνιας του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξη Τσίπρα, για την επανεκλογή του μέσω των διευρυμένων εκλογικών διαδικασιών, που αποφασίστηκαν μετά από το πρόσφατο συνέδριο. Έτσι μαθαίνουμε ότι εφόσον επανεκλεγεί ο Αλέξης Τσίπρας στη θέση του αρχηγού του ΣΥΡΙΖΑ, οι τιμές στο ηλεκτρικό ρεύμα και το φυσικό αέριο θα υποχωρήσουν. Αναμένουμε λοιπόν ημέρες θαυμάτων. Η αλήθεια είναι, ότι η αντιπολίτευση έχει επενδύσει τα πάντα και έχει «ποντάρει τα ρέστα» της πάνω στο ενεργειακό σοκ.

Δεν ξέρω τι κάνει ο Θεός. Μπορεί να συγχωρεί, μπορεί και να ρίχνει φωτιά να κάψει. Επ&apos; αυτού, οι γραφές είναι δεκτικές πολλαπλών ερμηνειών. Στο τέλος - τέλος, Θεός είναι, ό,τι θέλει κάνει. Ο άνθρωπος όμως; Συγχωρεί καμιά φορά; Ή κοιτάζει στον καθρέφτη και βλέπει τον Γουίλιαμ Γουάλας στο Bravehart, που εισβάλλει καβαλάρης νυχτιάτικα στους πύργους όσων θεωρεί προδότες και τους σπάει τα κρανία με τον κεφαλοθραύστη; Όχι ρε, δεν συγχωρεί. Και μάλιστα είναι μάγκας και το λέει: «Ο Θεός μπορεί να συγχωρεί, εγώ ποτέ».

Πριν από δύο ημέρες, ο πρώην αστυνομικός και αρχηγός ασφαλείας Τζον Λι &#8211; που έλαβε το χρίσμα από το Πεκίνο να αντικαταστήσει την τρέχουσα διευθύνουσα σύμβουλο του Χονγκ Κονγκ Κάρι Λαμ &#8211; είπε σε δημοσιογράφο ότι «δεν χρειάζεται» να «υπερασπιστεί» την ελευθερία του Τύπου στο Χονγκ Κονγκ επειδή αυτή «υπάρχει». <b>Γράφει ο Benedict Rogers</b>