Την ίδια ώρα που τα παραδοσιακά εκπαιδευτικά θεμέλια τρίζουν επικίνδυνα μια νέα ελπιδοφόρα εκπαιδευτική πρωτοβουλία γεννήθηκε από την αγορά, η οποία παρακάμπτει εντελώς τους γραφειοκρατικούς εκπαιδευτικούς θεσμούς. <b>Γράφει ο Τάσος Αβραντίνης.</b>

Ως άνθρωπος της τέχνης και του Πολιτισμού (λέμε τώρα) είμαι φυσικά υπέρ του να διαθέτει χορωδία κάθε δημόσια υπηρεσία. Η μουσική αποτελεί μια όμορφη, εποικοδομητική και δημιουργική απασχόληση ενώ βοηθά και τους εργαζόμενους να χαλαρώσουν μετά από μια κουραστική μέρα εργασίας. Προφανώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ συμφωνεί απόλυτα μαζί μου...

Και ο μέσος Έλληνας; Υπάρχει περίπτωση να αισθάνεται κάτι κοινό με τον αυταρχισμό και την ασυδοσία που κυριαρχεί στις κυβερνητικές αποφάσεις του καθεστώτος στην Βενεζουέλα; Μπορεί και να καταψήφιζε δηλαδή, ο ίδιος το ψήφισμα του Ευρωκοινοβουλίου, επιδεικνύοντας την συμπάθειά του στον Μαδούρο;

Η κυβέρνηση πέρυσι τέτοια εποχή, δια στόματος πρωθυπουργού, ανακάλυψε την ανάπτυξη. Φέτος ένα χρόνο μετά, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης δηλώνει ότι η οικονομία «κατάφερε» να φτάσει σε φάση σταθεροποίησης. Πουθενά η ανάπτυξη.

Λείπουν 15.000 νοσηλευτές από τα δημόσια νοσοκομεία. Το πλέον εξωφρενικό είναι ότι 1.500 χριστιανοί ορθόδοξοι, καθολικοί και μουσουλμάνοι που θα έπρεπε να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στο σύστημα υγείας, βρίσκονται σε άλλες υπηρεσίες ή σε γραφεία βουλευτών! Αθεόφοβοι! Αν υπάρχει Θεός, ας μας στείλει ένα σημάδι ότι δεν μας εγκατέλειψε! Κι αν υπάρχει κυβέρνηση ας τους στείλει όλους πίσω στα νοσοκομεία.

Στη χώρα μας η πρόσμιξη παράδοσης, θρησκείας, κουλτούρας και κράτους είναι τόσο μεγάλη και περίπλοκη που ίσως μόνο μία αμερικανικού τύπου τροπολογία να μπορούσε να ικανοποιήσει το φιλελεύθερο αίτημα χωρισμού εκκλησίας – κράτους. <b>Γράφει ο Αλέξανδρος Σκούρας.</b>

Αυτό το ερώτημα γεννήθηκε σε όσους άντεξαν να παρακολουθήσουν την συνέντευξη του πρωθυπουργού την Δευτέρα στον ΑΝΤ1. Αναφέρομαι στα όσα είπε για την φορολογία, για την «καλοπέραση» του κόσμου που φάνηκε στην Πασχαλινή έξοδο, για τις φανταστικές απαιτήσεις των εταίρων και πολλά άλλα. Τα ψεύδη που είπε ήταν από άγνοια ή ήταν μια συνειδητή απόπειρα εξαπάτησης των τηλεθεατών;

Υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που μαζεύονται συχνά έξω από το υπουργείο Εργασίας. Κρατάνε μπαστούνια, κάθονται σε αναπηρικά αμαξίδια, ακουμπάνε στους τοίχους για να σταθούν όρθιοι και κάτι ζητάνε το οποίο δεν παίρνουν. Ο παγκόσμιος οργανισμός υγείας εκτιμά ότι το κόστος ζωής για έναν ανάπηρο είναι τρεις φορές μεγαλύτερο από έναν που δεν είναι. Η κυβέρνηση έχει την δική της εκτίμηση...

Ο «εδώ» και η «εκεί» ζούνε σε διαφορετικές χώρες, αλλά στο σχολείο κάθονταν στο ίδιο θρανίο από την πρώτη δημοτικού. Ο «εδώ» ήταν καλύτερος μαθητής και η «εκεί» τον θαύμαζε για την εξυπνάδα του. Τώρα της τη σπάει και τσακώνονται, γιατί δεν καταλαβαίνει τα «κολλήματά» του, αλλά τον αγαπάει πάντα.

Ο Συριζαίοι, χωρίς να είναι οι πρωτοπόροι, εξαιτίας του ότι είναι εντελώς προκλητικοί, μας δίνουν μια καλή ευκαιρία να συνειδητοποιήσουμε τι θα πει θράσος και αναίδεια με τις δικές μας τσέπες. Αλλά το ζήτημα είναι να αντιδράσει κι ο κόσμος, παύοντας επιτέλους να πιστεύει ότι ο διορισμός του κάθε απίθανου είναι ανέξοδος για το δικό του ταμείο.

Η διαφαινόμενη ολοκλήρωση της τρέχουσας αξιολόγησης θα μεταφέρει το πεδίο της πολιτικής αντιπαράθεσης στη Βουλή. Τροπολογίες κατατίθενται μέχρι και λίγο πριν την ψήφιση του νομοσχεδίου και όσες προτείνονται από βουλευτές δεν συνοδεύονται από έκθεση του ΓΛΚ.

Στο ρεπερτόριό μου στο ντους περιλαμβάνονται τα Hotel California, Badoνeon και Το Δικό μου Πάπλωμα. Χωρίς όμως να το έχω κάνει θέμα. Πόσο μάλλον να έχω ζητήσει από το κράτος να χρηματοδοτήσει τις καλλιτεχνικές μου ανησυχίες. Κάτι που κάνει η ΔΕΗ.

Το πιο τρανταχτό λάθος στους υπολογισμούς των μνημονίων (μεγαλύτερο και από τους πολλαπλασιαστές του ΔΝΤ), έγινε από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Πήραν μέτρα επί μέτρων. Αύξησαν φόρους και εισφορές. Πέτυχαν ένα «εντυπωσιακό» αποτέλεσμα, καθώς έκαναν λάθος στους υπολογισμούς και τώρα σπεύδουν να αλλάξουν πλήρως το μείγμα, παίρνοντας άλλα μέτρα με ταυτόχρονη ανάκληση των «τσάμπα» μέτρων που οδήγησαν στο πρωτογενές πλεόνασμα του 2016.

Φτάσαμε λοιπόν στο τέλος; Έχουν περάσει 43 χρόνια από την στιγμή που ο Ανδρέας Παπανδρέου ίδρυε το κόμμα- σύμβολο της Μεταπολίτευσης και ένα από τα ιστορικότερα στη χώρα. Το ΠΑΣΟΚ ούτε λίγο ούτε πολύ σημάδεψε τις τέσσερις τελευταίες δεκαετίες της Ελλάδας...

Είναι ποτέ δυνατό τα αιτήματα αυτά του κόσμου,να θεωρούνται απόπειρα πραξικοπήματος ενώ η στάση της κυβέρνησης που έχει γαντζωθεί με νύχια και με δόντια στην εξουσία,ενώ με την διεξαγωγή και μόνο Δημοκρατικών ελεύθερων γενικών εκλογών μπορεί σε λίγες ώρες να εκτονώσει την κρίση, να θεωρείται στάση λογική;

Μέχρι σήμερα ξέραμε ότι η κυβέρνηση διορίζει τον υπουργό Δικαιοσύνης, που δεν έχει δικαίωμα στις δικαστικές αποφάσεις, και προτείνει την ηγεσία των ανώτατων δικαστήριων όταν λήγει η θητεία τους. Τώρα έχουμε και υπουργούς που αποφασίζουν ποιος θα καταδικαστεί και ποιος θα αθωωθεί!

Το καμπανάκι ότι έχουμε ακόμη δρόμο μέχρι να πείσουμε τους επενδυτές και τους πιστωτές ότι βάζουμε τα θεμέλια για μια διατηρήσιμη ανάπτυξη, κρούει μέσω του liberal.gr ο Επιστημονικός Συνεργάτης του ΙΟΒΕ. <b>Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη.</b>

Ο πρόεδρος Αλέξης δεν πιστεύει στις δημοσκοπήσεις, επειδή οι δημοσκοπήσεις δεν πιστεύουν πλέον σε αυτόν. Πιστεύει στις κινητοποιήσεις του λαού, επειδή νομίζει ότι η αντιπολίτευση δεν μπορεί να «κατεβάσει» κόσμο στις πλατείες. Κι όταν τον κατεβάσει θα λέει ότι αυτοί είναι Δεξιοί που επιχειρούν να τον ρίξουν … πραξικοπηματικά! Ο Αλέξης δεν φεύγει, δεν ντρέπεται, δεν λυπάται, δεν νοιάζεται. Και;

Η πρωτιά του φιλελεύθερου σοσιαλιστή E. Macron στις γαλλικές εκλογές στέλνει ένα ισχυρό μήνυμα στον κεντρώο χώρο στην Ελλάδα. Αυτό το μήνυμα κάποιοι αρνούνται να το αποκρυπτογραφήσουν οχυρωμένοι πίσω από τα παλιά κομματικά τους τείχη. <b>Γράφει ο Δημήτρης Τσιόδρας.</b>

Σε σύγκριση με τις συνθήκες ζωής ενός σημερινού Αμερικανού της μεσαίας τάξης, η ζωή πριν από 100 χρόνια ήταν φτωχή, άβολη, θλιβερή και επικίνδυνη. Σχεδόν κάθε σημερινός Αμερικανός της μεσαίας τάξης είναι πλουσιότερος από τον πλουσιότερο Αμερικανό μόλις 100 χρόνια πριν. <b>Γράφει ο Donald J. Boudreaux.</b>

Η συμμετοχή του Ιβάν Σαββίδη στο επενδυτικό σχήμα που πλειοδότησε στον διαγωνισμό για το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, τον καθιστά κυρίαρχο του παιχνιδιού στην πόλη και στην Β. Ελλάδα. Το ερώτημα είναι αν θα αρκεστεί στον γεωγραφικό χώρο της Β.Ελλάδος, ή θα επεκτείνει τις δραστηριότητες του σε πανελλαδικό επίπεδο. Γιατί οι φημολογούμενες εξαγορές που διαπραγματεύεται ο Ιβάν Σαββίδης, αν ευοδωθούν, θα τον καταστήσουν σημαντικό παίκτη εθνικού βεληνεκούς.

Το νέο μνημόνιο έφτασε στα χέρια της κυβέρνησης από τους δανειστές με μέτρα που περιγράφονται σε 75 σελίδες. Καλύτερα να μη το διαβάσει κάποιος, θα οδηγηθεί σε απόλυτη απελπισία. Τα μέτρα αυτών των 75 σελίδων, θα προστεθούν σε εκείνα των 385 σελίδων του τρίτου μνημονίου...

Είναι στατιστικά και λογικά δυνατό ΟΛΟΙ οι ηγέτες της αντιπολίτευσης να είναι βίαια, διεφθαρμένα καθάρματα σε τέτοιο βαθμό που πρέπει να τους αφαιρεθούν τα πολιτικά δικαιώματα και να οδηγηθούν πίσω από τα σίδερα της φυλακής;\r\n\r\n

Πόσο απέχει η κομματική σκοπιμότητα από την πατριωτική σκοπιμότητα; Έτη φωτός… Για ποιους όμως… Για αυτούς που η αγάπη για την πατρίδα είναι υπέρτερη της προσήλωσης στο κόμμα…