Σε αντίθεση με την κ. Γεννηματά που δίνει διαρκώς μάχες επιβίωσης και διατήρησης ενός μικρού κόμματος - έτσι όπως κατέληξε το ΚΙΝΑΛ - απέναντι στην κυριαρχία Μητσοτάκη στο κέντρο και Τσίπρα στην κεντροαριστερά, ο κ. Παπανδρέου δεν έχει λόγο να αναλίσκεται αναβιώνοντας πολιτικές μάχες του παρελθόντος που χάθηκαν. Όντως ήταν από τους πρώτους που μίλησε για την κλιματική αλλαγή για την πράσινη ανάπτυξη. Χλευάστηκαν οι θέσεις του. Τώρα που η ζωή τον δικαιώνει μήπως να έπαιρνε το ρίσκο να εκτεθεί στις εσωκομματικές εκλογές;

Είναι αλήθεια πως ο λόγος του Ζοζέπ Μπορέλ, ύπατου εκπροσώπου της ΕΕ, ήταν πολύ οξύς και επιθετικός. Απείλησε τους Ταλιμπάν πως αν καταλάβουν την Καμπούλ θα… απομονωθούν. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, μετά από αυτήν την δήλωση οι Ταλιμπάν άρχισαν να αποχωρούν από τις πόλεις που κατέλαβαν. Η αδυναμία της ΕΕ για μια ουσιαστική παρέμβαση στις διεθνείς εξελίξεις είναι δεδομένη, καθώς δεν διαθέτει ενιαία φωνή. Συνεπώς ουδένα εκπλήσσει η αφωνία της. Τουλάχιστον ας μην γελοιοποιούνται.

Εκατοντάδες χιλιάδες Αφγανών θα προσπαθήσουν να περάσουν στην Ευρώπη μέσω της Ελλάδας. Δεν πρόκειται πλέον για οικονομικούς μετανάστες και η διαχείριση του προβλήματος θα είναι εκ των πραγμάτων εξαιρετικά δύσκολη. Η πιθανή εργαλειοποίηση του δράματός τους από την Τουρκία και η αμηχανία της Δύσης μπροστά στις συνέπειες της ήττας της στο Αφγανιστάν, θα έχουν ως κατάληξη μια ακόμη μεγάλη κρίση στην Ελλάδα.

Επειδή ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί, μάταια, να αποσυνδεθεί από το τραύμα που προκάλεσε στην ελληνική κοινωνία το Μάτι, εμείς πρέπει να τον ακολουθήσουμε; Έχουμε χάσει την μπάλα κι αυτό έχει συμβεί γιατί κάποιοι επιμένουν να ασχολούνται αποκλειστικά δηλαδή υστερικά με ένα κόμμα κατ' επίφαση συστημικό που έχει επιλέξει συνειδητά, στρατηγικά, να εκφράσει το πολιτικό περιθώριο της ελληνικής κοινωνίας, το αντισυστημικό φαιοκόκκινο μέτωπο των αντιεμβολιαστών και των συνωμοσιολόγων. 

Η κατάρτιση των δασικών χαρτών καθυστερεί. Το ίδιο και οι μελέτες για τις περιοχές Natura, ενώ ρυθμίσεις που τακτοποιούν αυθαίρετους οικισμούς σε δάση, φανερώνουν μια αναχρονιστική αντίληψη για το περιβάλλον, τονίζει στο Liberal ο Δημήτρης Βαγιανός, εις εκ των συντακτών της έκθεσης Πισσαρίδη. Και φέρνει ως παράδειγμα χώρες όπως Βρετανία και Ιταλία, όπου την περιβαλλοντική νομοθεσία ελέγχει μια πανίσχυρη Ανεξάρτητη Αρχή. <b> Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη. </b>

Οι τελευταίες ειδήσεις από τον κόσμο της ενημέρωσης είναι πως όταν ο ΣΥΡΙΖΑ βρίσκεται στην κυβέρνηση χρειαζόμαστε λιγότερη ενημέρωση και όταν στην κυβέρνηση βρίσκεται η Νέα Δημοκρατία χρειαζόμαστε&#8230; περισσότερη! Μετά την τραγωδία στο Μάτι χρειαζόταν «νηφαλιότητα για να μην προκληθεί πανικός», αλλά στις φετινές πυρκαγιές, με απευθείας μεταδόσεις όλο το εικοσιτετράωρο, υπήρχε&#8230; έλλειμμα ενημέρωσης!

Το πρόβλημα του λαϊκισμού δεν είναι να κάνουμε αυτό που υπαγορεύει ο λαός, αν μπορούμε αυτό να το βρούμε! Αυτό θα ήταν ένα σκληρό πρόβλημα καθώς η πληροφόρηση, οι περίπλοκες εκλογικές διαδικασίες και τα προβλήματα συμμετοχής σε αυτές είναι ανυπέρβλητα. <b>Γράφει ο Pierre Lemieux. </b>

Το λιγότερο που περίμενε ο κόσμος από τον Κυριάκο Μητσοτάκη στη συνέντευξη τύπου που έδωσε για τις φωτιές, ήταν να απαντήσει στο «γιατί» και το «πώς». Γιατί η καταστροφή δεν περιορίστηκε. Έκανε το «περισσότερο» που μπορεί να κάνει ο πρωθυπουργός ενός κράτους που υπέστη μια μεγάλη καταστροφή. Έκανε crisis management της χώρας και της κοινωνίας. Δευτερευόντως της κυβέρνησης. Αποδεδειγμένα η αίσθηση αυτοπεποίθησης εκείνου που ηγείται βοηθάει στο ηθικό μιας κοινωνίας, μιας ομάδας σε κατάσταση ανασφάλειας και αγωνίας.

Με ένα μάλλον χαριτωμένο τρόπο  η αναβολή των μεγάλων, μαζικών επετειακών εκδηλώσεων για τα 200 χρόνια από την έναρξη του Αγώνα της Ανεξαρτησίας εξαιτίας της πανδημίας, μας επέβαλε να γιορτάσουμε τη σημαντική αυτή επέτειο «ελληνικώ τρόπω»: κατά μόνας, με οδηγούς αλλά και παρέα τις εξαιρετικές θεματικές εκδόσεις που κυκλοφόρησαν, κάποια συνέδρια που πραγματοποιήθηκαν διαδικτυακά και τα παρακολουθήσαμε ο καθένας μόνος του, από τον οικιακό του υπολογιστή και ορισμένα εξαιρετικά podcast, εμείς τα ακούσαμε όλα σχεδόν στις βόλτες της «Μετακίνησης 6». 

Η καταστροφή τεράστια. Όπως τεράστιο θα είναι το project της ανασυγκρότησης της κατεστραμμένης Εύβοιας. Γι΄ αυτό το έργο επιλέχθηκε από τον πρωθυπουργό ο Σταύρος Μπένος. Δεν ανήκει στα «δικά μας παιδιά» και αυτό είναι θετικό. Τα κριτήρια αυτής της επιλογής προφανώς ήταν: H συσσωρευμένη εμπειρία του λόγω της ουσιαστικής συμβολής του στην ανόρθωση της Καλαμάτας μετά τους σεισμούς του 1986, η άριστη γνώση του στη λειτουργία της κρατικής μηχανής και στις διαδικασίες ευρωπαϊκής χρηματοδότησης, καθώς και ότι είναι ηθικά ανεπίληπτος.

Δεν τους βγήκε με τον Έβρο, δεν τους βγήκε με τις πλατείες στον κορονοϊό, επιχειρούν τώρα με τις φωτιές. Ο στόχος τους είναι πάντοτε ο ίδιος: Ρίξτε τον Μητσοτάκη με οποιοδήποτε τίμημα. Και κομήτης να πέσει, θα ζητούν και πάλι την παραίτηση Μητσοτάκη. Δυστυχώς δεν πέρασε το δόγμα Φαράκου «πρώτοι στα μαθήματα, πρώτοι στον αγώνα». Η σημερινή ηγεσία της Αριστεράς ήταν θιασώτης του «ρόδα, τσάντα και κοπάνα». Δεν έχει υπάρξει πιο απολιτική αντιπολίτευση.

Λίγες εβδομάδες πριν, η γαλλική κυβέρνηση έδωσε στους Γάλλους που ανήκουν ηλικιακά στη Γενιά Ζ περίπου 350 δολάρια ως μέρος ενός &#8220;Πάσου Πολιτισμού&#8221;, το οποίο ο Εμμανουέλ Μακρόν ελπίζει ότι θα συμβάλει σε μια πολιτιστική αναγέννηση μετά την πανδημία. <b>Γράφει ο Samuel J. Abrams.</b>

Πώς θα σας φαινόταν αν την ιστορία ότι κάποιοι έκαψαν την Εύβοια για να μπουν ανεμογεννήτριες την πάμε ανάποδα;  Να πούμε π.χ ότι τις φωτιές στην Εύβοια κάποιοι τις έβαλαν προκειμένου να ΜΗΝ μπουν ανεμογεννήτριες. Οι περισσότεροι που υποστηρίζουν ότι οι φωτιές μπήκαν για  τις ανεμογεννήτριες, μιλάνε για συμφέροντα και άμα τους ζορίσεις λιγάκι πάνω στην κουβέντα πετάνε και ονόματα.

Το αναπτυξιακό μοντέλο της οικονομίας είναι ο πρώτος ελέφαντας στο δωμάτιο. Ο δεύτερος αφορά την ίδια τη κοινωνία. Χρόνια τώρα οι κυβερνήσεις της χρύσωναν το χάπι, της υπόσχονταν μαγικές λύσεις που δεν υπήρχαν. Επείγει η κοινωνία να γίνει πιο ενεργή, να φύγει από το ρόλο του παθητικού παίκτη, όπως γράφει με άρθρο του στο Liberal ο Νίκος Χαραλαμπίδης, επικεφαλής του ελληνικού γραφείου της Greenpeace.

Το στοίχημα είναι τεράστιο και η συμβολή του «ανάδοχου αναδάσωσης» μπορεί να είναι καταλυτική. Προς αποφυγή όμως παρερμηνεύσεων. Δεν υποκαθιστά το κράτος. Τα δασαρχεία είναι αυτά που θα ορίζουν ποια περιοχή χρήζει προστασίας, πως θα γίνει η τεχνητή αναδάσωση, ποια δέντρα θα επιλεγούν, ποιες ενέργειες εναρμονίζονται με τις οικολογικές συνθήκες, γράφει με άρθρο του στο Liberal ο υπ. Περιβάλλοντος και Ενέργειας.

Το καλοκαίρι του 2021 θα μείνει στην ιστορία για τις μεγάλες και καταστρεπτικές πυρκαγιές. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα φαινόμενο που δεν μπορούμε να το διαχειριστούμε με μέτρα και σταθμά του παρελθόντος. Δεν αρκούν περισσότερα αεροπλάνα και οχήματα πυρόσβεσης. Χρειάζεται μία εντελώς νέα στρατηγική. Και κυρίως χρειάζεται τόλμη! Να κινηθούμε έξω από το κουτί. Ακριβώς επειδή οι λύσεις δεν βρίσκονται πλέον μέσα σε αυτό.

Δεν μιλώ για πολιτική αλητεία. Μιλώ για σκέτη αλητεία. Χουλιγκανισμό με τον οποίον επιχαίρουν μόνον οι κάθε είδους χούλιγκανς, καθώς είναι δημιούργημα τους. Θα μου πείτε και παλιότερα είχαμε τέτοιες συμπεριφορές, κυρίως από νεολαίους. Καταδικάστηκαν όμως από τις ηγεσίες των κομμάτων τους και δεν έγιναν viral μέσω πολύ συγκεκριμένων μηχανισμών αναπαραγωγής.

Μια απλή περιήγηση στον ισραηλινό Τύπο είναι αρκετή για να καταλάβει κανείς τις τεράστιες προκλήσεις που θέτει το επόμενο κεφάλαιο της πανδημικής κρίσης. Το Ισραήλ το παρακολουθεί ολόκληρος ο πλανήτης γιατί είναι η δυτικού τύπου εξελιγμένη χώρα με εξαιρετικά υψηλά ποσοστά εμβολιασμένου πληθυσμού που φαίνεται ότι αντιμετωπίζει έξαρση της πανδημίας, εξαιτίας της μετάλλαξης Δέλτα.

Ένα πολύ πρόσφατο και πολύ αποκρουστικό παράδειγμα έρχεται από το London School of Economics (LSE) στην Αγγλία. Αφορά μια μαρξιστική φοιτητική ομάδα που ονομάζεται LSE Class War. Σε ένα μανιφέστο που δημοσίευσε στις αρχές του Ιουλίου, η ηγεσία της απαίτησε τη διάλυση - την ευθεία κατάργηση - μιας άλλης φοιτητικής ομάδας που λέγεται Όμιλος Χάγιεκ (Hayek Society). <b>Γράφει ο Lawrence W. Reed </b>

Δεν είναι περιθωριακοί και ψεκασμένοι όσοι διασπείρουν τις παρανοϊκές θεωρίες συνωμοσίας. Η εκστρατεία όμως αυτή έχει πλέον αποκτήσει θεσμικό χαρακτήρα αφού μετά τον σκεπτικισμό απέναντι στα εμβόλια, ο Π. Πολάκης, ανέλαβε τώρα να εκπροσωπήσει και τις θεωρίες συνωμοσίας για τις ανεμογεννήτριες. Ο ΣΥΡΙΖΑ το έχει κάνει ήδη μια φορά με τους ακροδεξιούς ΑΝΕΛ, μπορεί και πάλι να κλείσει νέες «ανίερες» και ανιστορικές συμμαχίες ανενδοίαστα και χωρίς να δώσει λογαριασμό σε κανένα.

Από την τοποθέτηση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης στη συνέντευξη Τύπου που έδωσε για τις πυρκαγιές φάνηκε, για χιλιοστή φορά, πως είτε πράγματι έχει κάνει απώθηση όσων έγιναν στο Μάτι ή δεν ενδιαφέρεται καθόλου να προκαλεί εκείνους που δεν έχουν ξεχάσει τίποτα. Δεν είναι ο κ. Τσίπρας που δεν μας αφήνει να ξεχάσουμε πόσο χαμηλά έβαλε τον πήχη της προστασίας της ανθρώπινης ζωής. Είναι οι άνθρωποι που βρήκαν φρικτό θάνατο που δεν τον αφήνουν να μας αφήσει να τους ξεχάσουμε.

Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν με 586 πυρκαγιές μέσα σε έξι μέρες μπορούσαν όλα να γίνουν αλάνθαστα. Φυσικά και δεν μπορούσαν. Αυτά μόνο στο play station γίνονται. Στην πραγματική ζωή, μετά βεβαιότητος, θα γίνουν λάθη που θα έχουν και σημαντικό κόστος. Για 586 φωτιές μιλούμε. Σήμερα, τόσο η κυβέρνηση, όσο και ο Ν. Χαρδαλιάς πιστώνονται την στρατηγική επιλογή να μην χαθούν ανθρώπινες ζωές. Όλα τα υπόλοιπα θα εξεταστούν την κατάλληλη στιγμή.

Την παρατήρηση την έκανε ο αναγνώστης μας Γ.Ν.: «Γνώριζαν πως δεν δουλεύουν οι κρουνοί εάν κοπεί το ρεύμα αλλά προφανώς δεν φαντάστηκαν. Τι; Ότι θα κοπεί το ρεύμα με την πυρκαγιά στο δάσος!». Το σύστημα χωλαίνει σε όλα τα επίπεδα. Αυτή η τραγωδία πρέπει να είναι η αφορμή για να αλλάξουμε πολλά. Από την οργάνωση και την πρόληψη μέχρι τα φυτά στις αναδασώσεις. Το περιβάλλον είναι το σπουδαιότερο project.

Δύο άρθρα που δημοσιεύθηκαν αυτό το σαββατοκύριακο στη Wall Street Journal μας υπενθυμίζουν δύο αδυναμίες του σοσιαλισμού και γενικότερα κάθε κολλεκτιβιστικού ελέγχου της οικονομίας. <b> Γράφει ο Pierre Lemieux </b>