Στους ανά την περιφέρεια καφενέδες αλλά και στα κυριλέ καφέ πέριξ της πλατείας Κολωνακίου οι γνώμες για το πολιτικό προσωπικό της χώρας, κυρίως όταν τα πράγματα στη χώρα στραβώνουν επικίνδυνα, εκτείνονται μεταξύ δύο αφορισμών: «Είναι και οι 300 για κρέμασμα» και «είναι και οι 300 είναι για πέταμα». Η διαβάθμιση «κρέμασμα» ή «πέταμα», δεν έπαιρνε ποτέ υπόψη τον παράγοντα της ψήφου που στέλνει στο κοινοβούλιο, τους πατεράδες και τις μαμάδες του Έθνους.

Εκφράσεις, όπως «κατέβηκε από το τραίνο της Αλλαγής», ή «μπήκε στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας», ήταν από τις πλέον δημοφιλείς διαχρονικά μέσα στο ΠΑΣΟΚ. Η διαγραφή και η απομάκρυνση στελεχών, πάντα συνοδευόταν, τουλάχιστον από μία από τις προαναφερθείσες εκφράσεις. Σήμερα όμως το ΠΑΣΟΚ, προσπαθεί να βγει το ίδιο, μέσα από το χρονοντούλαπο της ιστορίας. Με μια ηρωική έξοδο που μοιάζει περισσότερο με παρωδία.

Το ότι είναι άριστη η επιλογή του κ. Στυλιανίδη φαίνεται από το βιογραφικό του. Ο σωστός άνθρωπος στην σωστή θέση. Ακόμα και οι πολιτικοί αντίπαλοι της κυβέρνησης δεν βρήκαν να προσάψουν κάτι στην επιλογή του προσώπου, αλλά αναφέρονται στην ένδεια στελεχών της Νέας Δημοκρατίας. Είναι ολοφάνερο πως ο πρωθυπουργός επιζητούσε για αυτήν την νευραλγική θέση ένα άτομο που, λόγω των ικανοτήτων του, θα τύχαινε μιας όσο το δυνατόν μεγαλύτερης συναίνεσης. Και το πέτυχε.

Είμαστε με την «Χριστιανική Δύση» ή με τους «πολίτες του κόσμου»; Θέλουμε το τείχος του Έβρου ή ανοικτά σύνορα; Είναι μία πολύ δύσκολη συζήτηση. Αν ζει κανείς στο Κεμπέκ, έχει το δικαίωμα να πιστεύει σε έναν φιλελεύθερο και ανοικτό στα πάντα κόσμο. Αν ζει όμως στην Ελλάδα και δέχεται την απειλή των ισλαμοφασιστών, τότε είναι δύσκολο να δεχτεί την προοπτική ενός «ιερού πολέμου» στο κέντρο της Αθήνας.

Αν κάτι λείπει και μάλιστα πολύ από το κέντρο της Αθήνας είναι τα σκιερά μέρη. Και αν ο Μεγάλος Περίπατος είχε καταφέρει να δημιουργήσει κάποιες σκιές τότε οι πολίτες και οι επισκέπτες της Αθήνας θα τον είχαμε υποδεχτεί με μεγαλύτερο ενθουσιασμό. Το θέμα της σκιάς διορθώνεται. Δεν είναι όμως μόνο τα σκιερά μέρη που λείπουν από την Αθήνα. Φέτος διαπιστώσαμε μια ακόμα σοβαρή έλλειψη. Δεν υπάρχει ούτε ένα σημείο διάθεσης πόσιμου νερού.

Η αμερικανική αποχώρηση από την Καμπούλ τον Αύγουστο του 2021 θύμισε σε πολλούς ανθρώπους τις σκηνές της αμερικανικής αποχώρησης από τη Σαϊγκόν τον Απρίλιο του 1975. Πρόκειται όντως για μια καλή αναλογία, καθώς οι σημερινοί Ταλιμπάν παρουσιάζουν ομοιότητες προς τους Βιετκόνγκ του παρελθόντος. <b>Γράφει ο Mustafa Akyol</b>

Υγειονομικοί, αρνητές του εμβολίου, εμφανίζουν πιστοποιητικά εμβολιασμών από τη Βουλγαρία! Αυτό καταγγέλλει αναγνώστης μας γιατρός που υπηρετεί στο ΕΣΥ και θέλουμε να πιστεύουμε ότι δεν είναι αλήθεια. Διαφορετικά μιλάμε για μία πραγματική βόμβα στα θεμέλια του συστήματος υγείας. Αρνητές να εμφανίζονται ως εμβολιασμένοι και να έρχονται σε επαφή με ασθενείς. Φρίκη! Ο Θάνος Πλεύρης ξεκίνησε με «δύσκολα», όπως φάνηκε και στην υπόθεση της Καρδίτσας.

Υπάρχουν εκείνοι που κοιτάζοντας την οδό Πανεπιστημίου βλέπουν δέκα νταλίκες φορτωμένες με ευρωπαϊκό χρήμα παρκαρισμένες μπροστά στο γραφείο του Σκυλακάκη, να περιμένουν εκείνους που θα πάνε να το πάρουν και να το αξιοποιήσουν. Υπάρχουν κι εκείνοι που προσπερνάνε τις νταλίκες αδιάφορα, μπαίνουν στο μικρό καφέ του ισογείου, ρωτάνε πόσο θα ακριβύνει ο καπουτσίνο, ακούνε τα 20 λεπτά και πέφτουν τ&apos; ανάσκελα για την φτώχεια και την ανέχεια που θα χτυπήσουν τη χώρα.

Την πραγματικότητα της κλιματικής αλλαγής μόλις τώρα έχουμε ξεκινήσει να τη συζητάμε στα σοβαρά και στη χώρα μας. Η σοβαρή και πολύπλευρη αυτή κρίση περνάει μέσα κι από το πιάτο μας και συνδέεται ευθέως με τη διατροφή μας. Η κλιματική αλλαγή είναι μια μεγάλη ευκαιρία που έχει ο πλανήτης για μια σοβαρή επανεκκίνηση σε κάθε επίπεδο. Η διατροφή είναι ένα από αυτά. Η χώρα μας έχει διαμορφώσει ήδη μια κουζίνα που έχει περιγραφεί ως «Μεσογειακή Διατροφή».

Αυτή η κυβέρνηση δεν σήκωσε κεφάλι. Δεν προλαβαίνει να αντιμετωπίζει προβλήματα. Δεν είχε την πολυτέλεια για μια περίοδο ομαλών εξελίξεων ώστε, απερίσπαστη, να αφοσιωθεί στο πρόγραμμα της. Η Ελλάδα βρίσκεται ουσιαστικά σε ένα παρατεταμένο καθεστώς εκτάκτου ανάγκης. Αίφνης, μάς προέκυψε το πρόβλημα των ανατιμήσεων σε βασικά αγαθά. Η ελληνική κυβέρνηση, όπως και σχεδόν όλες οι κυβερνήσεις της ΕΕ -γιατί το πρόβλημα είναι παγκόσμιο- θα κληθεί να αντιμετωπίσει την δυσπραγία πολλών νοικοκυριών να αντεπεξέλθουν στις ανατιμήσεις.

Το άρθρο με τίτλο «Ο ανασχηματισμός της Μεταφραστικής Υπηρεσίας του ΥΠΕΞ» προκάλεσε τη σφοδρή ενόχληση των συνδικαλιστικών εκπροσώπων, του Συλλόγου Επίσημων/Πιστοποιημένων Μεταφραστών του ΥΠΕΞ» που απευθύνθηκαν στη διεύθυνση του Liberal με μια μακροσκελή επιστολή. Στην οποία με εγκαλούν για τον «ενθουσιασμό» μου, για την «άγνοιά» μου και αξιώνοντας «αποκατάσταση της αλήθειας». Για το ύφος των συντακτών της επιστολής η μόνη παρατήρηση που κάνω είναι πως δεν μετέφρασαν επακριβώς τον τίτλο του «LIBERAL».

Τόσο η κυβέρνηση, όσο και οι εκπρόσωποι της, αλλά και τα μέλη της κοινοβουλευτικής ομάδας του κυβερνώντος κόμματος, παρακολουθούν χαλαρά τις εμβαπτίσεις της αντιπολίτευσης στον πολιτικό βούρκο και στη σκοτεινή προπαγάνδα, χωρίς να πέφτουν οι ίδιοι σε αυτήν τη μάχη, με επιχειρήματα και εξαντλητικές αναλύσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ χρησιμοποιεί κατά βάση επικοινωνιακά καταγγελτικά εργαλεία μεγάλου βεληνεκούς όπως είναι τα μηνύματα από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που απευθύνονται σε νέους.

Το Κρατικό Βραβείο για το τελευταίο ποιητικό έργο του «Αυτός ο κάτω ουρανός» (εκδ. Ίκαρος) που φώτιζε τις νύχτες μας και ο δεκαοχτάμηνος αγώνας του στις εντατικές στην πρώτη γραμμή της πανδημίας και οι πολύτιμες διαδικτυακές συμβουλές του, έκαναν τον Γιάννη Αντιόχου, φύλακα άγγελό μας σε όλο αυτό το παράλογο που ζήσαμε κι εξακολουθούμε να βιώνουμε. Ως Liberal.gr αυτόν ακριβώς αναζητήσαμε. Ποιητή και υγειονομικό ταυτοχρόνως. <b>Συνέντευξη στην Ελένη Γκίκα.</b>

«Πάντως το αλλόκοτο το έχω, συν τω χρόνω, αποδεχτεί και δεν μπορώ πλέον να το διακρίνω. Είναι συστατικό στοιχείο του κόσμου μου, συγγραφικού και πραγματικού και έχω συμφιλιωθεί μ&apos; αυτό», αναγνωρίζει στο Liberal.gr ο στυλίστας και πολυβραβευμένος συγγραφέας Ανδρέας Μήτσου επισημαίνοντας χαρακτηριστικά ότι αντλεί απευθείας από τη δική του σιωπή. «<b>Συνέντευξη στην Ελένη Γκίκα.</b>

Θα έχετε πιθανότατα παρατηρήσει ότι η λέξη «παγκοσμιοποίηση» προκαλεί από πάθη μέχρι και διαμαρτυρίες. Κάποιοι από τους διαμαρτυρόμενους φωνάζουν «Οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι!». Κάποιοι άλλοι φωνάζουν «Η παγκοσμιοποίηση προκαλεί την απώλεια του εθνικού πολιτισμού και της εθνικής ταυτότητας». Είναι όμως όντως η παγκοσμιοποίηση επικίνδυνη; Χρειάζεται επιβράδυνση ή ρύθμιση; <b> Γράφει ο Matus Posvanc </b>

Πώς ήταν ο κόσμος πριν την πανδημία; Δεκαοκτώ μήνες μετά την έναρξή της η εποχή πριν την πανδημία μας φαίνεται ήδη μακρινή! Η κανονικότητα του παρελθόντος μας φαίνεται τόσο ξένη που σχεδόν ενστικτωδώς αναρωτιόμαστε αν μήπως αυτό που ζήσαμε το τελευταίο διάστημα είναι η νέα μας ζωή στην οποία πρέπει τελεσιδίκως να προσαρμοστούμε. Το μέλλον είναι εγγενώς εξόχως απροσδόκητο, στον βαθμό όμως που μπορούμε να το πιθανολογήσουμε στην οικονομία τουλάχιστον δεν συμβαίνει αυτό. Το αντίθετο!

Με τον θάνατο του μεγάλου Μίκη εμφανίσθηκαν και πάλι οι γνωστές απόψεις που διασπούν την προσωπικότητα του και τις δραστηριότητες του σε διάφορα επίπεδα. Γενικώς, παρατηρείται μια τάση πολυτεμαχισμού της προσωπικότητας και των δραστηριοτήτων του Μίκη Θεοδωράκη. Νομίζω πως αυτές οι παγκοσμίου κύρους, πολυσχιδείς προσωπικότητες, δεν τεμαχίζονται. Αποτελούν ένα ενιαίο και αδιαίρετο σύνολο και ως τέτοιο το αποδεχόμαστε, γιατί ως τέτοιο καταξιώθηκε.

Τη μέρα «εξόδου» του Μίκη Θεοδωράκη από τον παρόντα χρόνο, ο Θανάσης Γκαβέλας και ο Σωτήρης Γκαραγκάνης «ως ένα», ανέβαιναν στο πρώτο σκαλί του βάθρου στους παραολυμπιακούς. Η εικόνα των δυο αθλητών μας, σχηματοποίησε εντός μου αυτά που ένιωθα και σκεφτόμουν, μετά την αναγγελία θανάτου του Μίκη Θεοδωράκη. Τον Μ. Θεοδωράκη να κρατά και να κρατιέται με ένα μικρό σχοινάκι, χέρι χέρι με την Ελλάδα. Σε απόλυτη σύζευξη.

Βρισκόμαστε στο 2021. Βρισκόμαστε στην αρχή της αποδρομής της πανδημίας. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα αύριο, δύσκολο. Μπροστά σε ένα μέλλον γεμάτο αβεβαιότητες και προκλήσεις. Η Ελλάδα μαζί με όλες τις σύγχρονες δημοκρατίες, δίνει τη μάχη μαζί με την επιστήμη, απέναντι στους πάσης φύσεως δυνητικούς κινδύνους. Κοιτάζει μπροστά. Και όμως κάποιοι μας τραβούν πίσω, στο παρελθόν.

Δεν είναι όμως τη στρατηγική της κυρίας Γεννηματά στις εσωκομματικές εκλογές που σχολιάζουμε αλλά τον τρόπο που τοποθετήθηκε μέσα στη Βουλή ένα κόμμα που αυτοσυστήνεται ως Σοσιαλδημοκρατικό και μάλιστα για ένα θέμα τόσο σημαντικό όσο το ασφαλιστικό. Τι πιστεύει ότι θα κερδίσει ένα σοσιαλδημοκρατικό κόμμα σήμερα, το 2021, όταν υιοθετεί αντικαπιταλιστική ρητορική, δαιμονοποιεί τις αγορές και αναπαράγει αντιδεξιά σύνδρομα προηγούμενων δεκαετιών;

Tα ΣΥΡΙΖΑικά ήξεις-αφίξεις, τα «ναι στο εμβόλιο αλλά όχι στους διαχωρισμούς», τα «ναι στην υποχρεωτικότητα αλλά όχι στην αναστολή εργασίας», τα «ναι στην επιστήμη αλλά όχι στον περιορισμό της έκφρασης», τα «ναι» του Φίλη παρέα με τα «όχι» του Πολάκη, κατασκευάζουν ένα πλέγμα θέσεων που επιδέχεται κάθε ερμηνεία και εκλαμβάνεται από τους αρνητές ως η πολυπόθητη χαραμάδα που θα τους επιτρέψει να ξεφύγουν από την κοινωνική τους υποχρέωση να προφυλάξουν τον διπλανό τους και την κοινωνία τους.

Πριν λίγες εβδομάδες το Εργατικό Κόμμα πρότεινε να καταστεί η ευέλικτη εργασία &#8220;νέα κανονικότητα&#8221; υποχρεώνοντας τους εργοδότες να την προτείνουν σε όλους τους εργαζόμενους εκτός κι αν μπορούν να καταδείξουν με σαφήνεια ότι δεν θα λειτουργήσει. Η Angela Rayner επιβεβαίωσε ότι αυτό &#8220;θα αποτελέσει μια θετική εξέλιξη ώστε όλοι να μπορούν να απολαμβάνουν τα οφέλη της ευέλικτης εργασίας.<b>Γράφει ο Len Shackleton</b>

Τι φαντάστηκε δηλαδή ο Κυριάκος, όταν σχεδίαζε τις διευρύνσεις του; Ότι οι ΣΥΡΙΖΑίοι είναι σαν τους παλιούς ΠΑΣΟΚους, που όταν τους δώσεις ένα υπουργείο είναι σαν να ρίχνεις ένα ψάρι στο νερό; Που το αρπάζουν απ&apos; τα κέρατα κι αρχίζουν να το τρέχουν, καθότι είναι συνηθισμένοι στη διαχείριση της εξουσίας και μέσα στα κρατικά γρανάζια νιώθουν το ίδιο άνετα με το σαλόνι του σπιτιού τους; Οι ΣΥΡΙΖΑίοι δεν είναι για δουλειά, παιδιά.

Οι «μεταφράσεις» που ακολουθούν κάθε ανασχηματισμό αφορούν τους δύο τεμνόμενους κύκλους της πολιτικής και της δημοσιογραφίας και αφήνουν σχεδόν, αδιάφορο τον συμπεριληπτικό κύκλο της κοινωνίας. Τουλάχιστον μέχρι τα πρόσωπα να ταυτιστούν με πολιτικές και αποφάσεις που έχουν μετρήσιμο αποτέλεσμα.  Ένα τέτοιο παράδειγμα πολιτικής απόφασης και έργου είναι η «επανάσταση» στη Μεταφραστική Υπηρεσία του ΥΠΕΞ.