Σύντροφοι της αυτής και της αντίπερα όχθης, αναρωτιέμαι, ως πολίτης αυτής της χώρας, αν κερδίσαμε ή χάσαμε από την ιδιωτικοποίηση των αεροδρομίων, του ΟΤΕ, του ΟΠΑΠ και της Ολυμπιακής. Ή αλλιώς, που χάσαμε, αν χάσαμε! Διότι αν κερδίσαμε και δεν χάσαμε, το μέγα ερώτημα είναι γιατί δεν προχωράμε και σε άλλες ιδιωτικοποιήσεις. Για το ότι δεν χάσαμε είμαι σχεδόν βέβαιος! Σε αντίθετη περίπτωση, σε υποψία και μόνο χασούρας, θα είχε εξεγερθεί η διεθνής της εργατικής τάξης.

Χθες, στη Βουλή, έγινε ένας πολύ ενδιαφέρων και χαρακτηριστικός διάλογος μεταξύ Νάντιας Γιαννακοπούλου και Πάνου Σκουρλέτη. Ο τελευταίος επιτέθηκε στο ΚΙΝΑΛ χαρακτηρίζοντας τη στάση του «άχρωμη και ελβετική» για να πάρει την απάντηση πως το ΚΙΝΑΛ δεν θα γίνει βολικό του στήριγμα. Για όποιον έχει παρακολουθήσει από κοντά την περίοδο 2011-2019 αυτός ο διάλογος είναι απολύτως φυσιολογικός. Οκτώ χρόνια ύβρεων, προπηλακισμών, απόπειρας ηθικής και πολιτικής εξόντωσης στελεχών της Κεντροαριστεράς, δεν μπορούν να λησμονηθούν σε δυόμισι χρόνια.

Αισθανόμαστε ότι θα «ληστέψουμε εκκλησία» αν μπούμε στη διαδικασία να επιχειρηματολογήσουμε κι εμείς πάνω στο γιατί η άποψη που εξέφρασε ο Γιώργος Τσίπρας προχθές στη Βουλή και που προκάλεσε σάλο, είναι λανθασμένη δεδομένου ότι είναι κενή κάθε νοήματος. Η ατυχής αυτή φράση είναι όμως μια καλή αφορμή να θυμηθούμε ότι η εθνική κυριαρχία που πρέπει και είναι αυτοσκοπός δεν περιορίζεται στη στρατιωτική άμυνα της χώρας.

Συμπληρώθηκαν 111 χρόνια από τη γέννηση του Προέδρου Ρόναλντ Ρήγκαν, ο οποίος γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου του 1911. Καθ&apos; όλη τη διάρκεια της προεδρίας του, ο Πρόεδρος Ρήγκαν συνέχισε να υποστηρίζει τις αρχές και την εξουσία των ελεύθερων ανθρώπων που ανταγωνίζονται στις ελεύθερες αγορές. <b> Γράφει ο Mark J. Perry. </b>

Ο ΣΥΡΙΖΑ του 2012 είχε υιοθετήσει «ατάκες» των Εξαρχείων ακόμη και για τα εθνικά θέματα. Στη λογική «το Αιγαίο ανήκει στα ψάρια του», οι σύντροφοι υποστήριζαν ότι δε χρειαζόμασταν αμυντικές δαπάνες και ότι δεν θα ήταν καταστροφή αν χάναμε μερικά νησιά. Σε γενικές γραμμές, πάντως, ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση δεν υπήρξε τόσο ακραία ανεύθυνος, όσο ήταν ως αντιπολίτευση. Αυτά μέχρι που έγινε και πάλι αντιπολίτευση. Μια από τα ίδια. Η παλιά καλή γνώριμη αριστερά&#8230;

Το 2020, το 2021 και το 2022, χαρακτηρίζονται πλέον σαν οι χρονιές με τις μεγάλες έκτακτες στηρίξεις των επιχειρήσεων και των νοικοκυριών. Αναμένεται να υπάρξει και δεύτερη αύξηση των επιπέδων του κατώτατου μισθού, ώστε να καλυφθεί μέρος των απωλειών των εισοδημάτων λόγω του πληθωρισμού. Ωστόσο, αποδεικνύεται ότι όλα αυτά τα μέτρα δεν ήταν επαρκή για να διατηρηθεί μια ομαλότητα στο σύστημα.

Εκείνο το οποίο λείπει από τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τα δύο πρόσωπα του Τσίπρα, διότι τώρα μας προέκυψε και Τσίπρας ΣΚΑΪ και Τσίπρας «Ντοκουμέντου». Αυτό το χαρτί, το χαρτί της αξιοπιστίας, έχει καεί. Και δεν αποκαθίσταται με τακτικισμούς. Αυτό που χρειάζεται ο ΣΥΡΙΖΑ είναι το ξεκαθάρισμα της ιδεολογικής του φυσιογνωμίας. Είναι κόμμα της ριζοσπαστικής Αριστεράς ή της σοσιαλδημοκρατίας; Γιατί και τα δύο μαζί, δεν μπορεί να είναι.

Να με χτυπήσουν ιδεοληπτικοί, να το δεχτώ. Να προσπαθήσουν να μου κάψουν το σπίτι φανατικοί, έστω. Να με πάρουν στο κυνήγι οπαδοί της ένοπλης βίας, να το καταλάβω. Αλλά να μου βάλουν βόμβα αγράμματοι, αστοιχείωτοι και αμόρφωτοι, ε όχι, αυτό δεν το δέχομαι, βρε αδερφέ, πώς αλλιώς να το εξηγήσω; Θα μου πείτε τώρα, «τι τους τσιγκλάς, θέλεις να σου κάψουν και το αμάξι σου;» Έλα ντε, αλλά δεν το ανέχομαι να έχω τέτοιους εχθρούς. Με υποτιμά.

«Ανήκομεν εις την Δύσιν», θύμισε ο πρωθυπουργός απευθυνόμενος μεν στον κ.Τσίπρα, αλλά στην πραγματικότητα προς όσους έχουν δει σε άλλη μια κρίση την ευκαιρία να υπονομεύσουν την εμπιστοσύνη των Ελλήνων στη Δύση, δηλαδή στη Δημοκρατία. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ούτε μια στιγμή πως ό,τι έχουμε καταφέρει μέχρι σήμερα, το χρωστάμε σε αυτό τον θεμελιώδη προσανατολισμό. Η Ελλάδα ανήκει στη Δύση. Και αυτό ας το χωνέψουν όλοι. Στα αριστερά αλλά και στα δεξιά. 

Ο γεωδέτης, αγρότης, στρατιωτικός και πολιτικός Τζωρτζ Ουάσινγκτον ποτέ δεν είδε τον εαυτό του ως οικονομολόγο, αλλά η εμπειρία τον δίδαξε πολλά για το παραστατικό (χωρίς αντίκρυσμα) χρήμα. Όταν το Κογκρέσο το επέβαλε στον στρατό του και προσπάθησε να αγοράσει τρόφιμα μ? αυτό, οι στρατιώτες του υπέστησαν στερήσεις. Αντιθέτως, οι Βρετανοί παραδίπλα έτρωγαν καλά γιατί πλήρωναν με χρυσό και ασήμι. Λίγα χρόνια μετά, το 1787, ο Ουάσινγκτον διακήρυξε ότι οι αναπόφευκτες συνέπειες του χάρτινου χρήματος είναι ότι «καταστρέφει το εμπόριο, καταδυναστεύει τους τίμιους και ανοίγει την πόρτα σε κάθε είδους απάτη και αδικία». <b>Γράφει ο Lawrence W. Reed.</b>

Τι σαχλαμάρες, τι ασυναρτησίες διακινούν αυτοί οι ΣΥΡΙΖΑίοι; Τους ακούω σε τηλεοπτικές και ραδιοφωνικές εκπομπές, αφού τελειώνουν τη γνωστή καταστροφολογία τους εφ&apos; όλης της ύλης, να κοτσάρουν και μια «κυβέρνηση τύπου Παπαδήμου». Κατασκευάζουν μόνοι τους φανταστικά σενάρια με happy end για τον Αλέξη, τα διοχετεύουν εδώ και εκεί, στη συνέχεια διαβάζουν αυτά που διοχέτευσαν και τρέχουν να ράψουν καινούρια υπουργικά κουστούμια, διότι οσονούπω καταφθάνει η&#8230; δεύτερη φορά τους.

Τη στιγμή που το εγχώριο τραπεζικό σύστημα αφήνει πίσω τα βαρίδια του και εισέρχεται σε μια μακρόπνοη αναπτυξιακή πορεία μέσω των χρηματοδοτήσεων της πραγματικής οικονομίας και μέσω της ακολουθίας των επενδυτικών deals, που διαδέχονται το ένα το άλλο, ακούγονται παράφωνες οπισθοδρομικές φωνές. Φωνές, που απειλούν να βάλουν φρένο στις επενδύσεις του Εθνικού Σχεδίου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας και να αυξήσουν το ρίσκο στις αγορές.

Δεν ξέρουμε πώς θα εξελιχθούν τα πράγματα στην Ουκρανία και μάλλον θα πρέπει να απορρίψουμε τις «βεβαιότητες» που εκφράζονται, ότι η κατάσταση δε θα ξεφύγει από τα στενά όρια ενός σαλονιού που εξελίσσεται ένα επιτραπέζιο παιγνίδι. Η δουλειά των διεθνολόγων είναι να λένε τη γνώμη τους. Οι επενδυτές, όμως, έχουν άλλη δουλειά! Να μη χάσουν τα χρήματά τους. Οπότε, αν ήταν στο χέρι τους θα έκτιζαν σε κάθε γωνιά και ένα καταφύγιο.

Ασχολούμαστε επί χρόνια και, πάνω από όλα, υστερικά με ό,τι αφορά τις συντάξεις. Και όταν έρχεται η ώρα οι δικαιούχοι να εισπράξουν αυτές τις...χιλιοτραγουδισμένες συντάξεις, δεν μπορούν, πριν να περάσουν χρόνια. Κάπως έτσι συμβαίνει και με την περίθαλψη των ηλικιωμένων. Μας αρέσει να κομπάζουμε ότι διατηρούμε κάποιες παραδοσιακές αρχές με ουσία και νόημα, αλλά ως πολίτες ανεχόμαστε από τις κυβερνήσεις να μην κάνουν κυριολεκτικά τίποτα στον σχεδιασμό πολιτικών για την τρίτη ηλικία.

Όταν χθες παρέπεμψε ο Α. Τσίπρας στον Μάο, ουδείς τόλμησε να διαμαρτυρηθεί γιατί παραπέμπει σε έναν σφαγέα που βαρύνεται με εγκλήματα επί δεκάδων εκατομμυρίων Κινέζων. Ουδείς του είπε «Επικαλείσαι έναν δολοφόνο που δεν άφησε ούτε μισό λουλούδι να ανθίσει στον τόπο του;» Το «κατάπιαν αμάσητο» όλοι αυτό που είπε στη συνέντευξή του. Για σκεφτείτε τώρα έναν αρχηγό φιλελεύθερου ή συντηρητικού κόμματος να παρέπεμπε στον Πινοσέτ. Δε χρειάζεται να πω ότι θα γινόταν ένας κακός χαμός.

Πριν από πολύ καιρό - όταν οι άνθρωποι ανησυχούσαν περισσότερο για την παγκόσμια ψύχρανση παρά για τη θέρμανση, αλλά νοιάζονταν το ίδιο για το κόστος της ενέργειας - η εταιρία μας κατασκεύασε τα νέα της κεντρικά γραφεία δίπλα σε ένα από το λατομείο χαλικιών μας. Αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε την ενέργεια της λίμνης για να θερμάνουμε το κτίριο. <b> Γράφει ο Bruno Prior </b>

Στα Χανιά το κολαστήριο-γηροκομείο που μονοπώλησε την επικαιρότητα επί μια βδομάδα συνεχίζει να λειτουργεί κανονικά. Το γηροκομείο δεν γίνεται να κλείσει. Είναι τραγικό και πρωτοφανές συνάμα, αλλά οι 50-60 κατάκοιτοι και υπέργηροι τρόφιμοι του δεν έχουν που να πάνε. Σε μια πόλη που διαθέτει 250 τέτοιες κλίνες όλες κι όλες, αλλά έχει πιεστική ζήτηση για άλλες 500, είναι πρακτικά αδύνατο να χάσει 60 απ&apos; αυτές που ήδη λειτουργούν. Πρέπει πάραυτα να υπάρξει ένα μεγάλο πρόγραμμα δημιουργίας τέτοιων δομών.

12 Φεβρουαρίου 2022. Η ιστορία γράφει ότι μετά από 10 χρόνια, η Ελλάδα βρίσκεται σε άλλη φάση. Η λέξη «αγανάκτηση» έχει αντικατασταθεί, από τη λέξη «ανάπτυξη». Η λέξη «καταστροφή», από τη λέξη «δημιουργία». Η απογοήτευση, από την αισιοδοξία. Ωστόσο, 10 χρόνια μετά, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι εδώ. Αμετανόητος και επικίνδυνος. Μιλώντας για χούντα και καθεστώς. Ποιος; Ο πολιτικός εκφραστής των θαυμαστών των καθεστώτων της Βενεζουέλας και της Κούβας, των θαυμαστών του ολοκληρωτισμού του πρώην Σοβιετικού μπλοκ και των θαυμαστών των διεφθαρμένων δικτατορίσκων απανταχού της γης.

Μπροστά μας έχουμε ακόμη ένα τραγικό remake λαϊκισμού, από τα αριστερά, για τους παχυλούς μισθούς των «golden boys» του επιτελικού κράτους. Ενώ σοβαροί άνθρωποι συμβουλεύουν τον κ. Τσίπρα να επενδύσει σε ισχυρές και περιεκτικές λέξεις που θα του επιτρέψουν να εκπλήξει θετικά εκ νέου την κοινωνία, εξακολουθεί να ξαραχνιάζει το λεξικό του 2012. Διερωτήθηκε στη Βουλή τις προάλλες, πως μπορεί να δίνεται μισθός 8.000 ευρώ για τον golden boy- διοικητή του ΕΦΚΑ.

Όσο γερνάω γίνομαι συντηρητικός, παίρνοντας διαζύγιο από το μεγάλο ρίσκο. Δεν λέω μηδενικό, επειδή μου έχουν πει ότι ησυχία βρίσκει κανείς μόνο στα νεκροταφεία δεν είμαι ακόμη έτοιμος για κάτι τέτοιο. Από την άλλη πλευρά, όποιος δεν υπολογίζει τον κίνδυνο, μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με μεγάλες θύελλες. Σας ρωτώ, λοιπόν: Έχουν περάσει κοντά 14 χρόνια που οι αγορές μόνο ανεβαίνουν. Έχουμε ξεχάσει τι θα πει πτώση. Μήπως έφτασε η ώρα;

Ο κ. Ρουβάς μεταξύ άλλων δήλωσε το αυτονόητο. Πως δεν θα δικάσει τον κ. Δ. Λιγνάδη. Ο όχλος της Αριστεράς έσπευσε να τον λιντσάρει. Ουσιαστικά τιμωρείται από τον όχλο της Αριστεράς γιατί δεν είναι αριστερός και γιατί στις κρίσιμες μέρες του 2015 στάθηκε απέναντι τους. Αν ήταν δικός τους θα του αναγνώριζαν το ηθικό δικαίωμα να συμπαραστέκεται σε έναν καλλιτέχνη στις δύσκολες ώρες που περνά και στον οποίον οφείλει πολλά. Για την Αριστερά, σε όλες τις εκδοχές της, σημασία δεν έχει το αδίκημα, αλλά ποιος το διαπράττει.

Κατά τη διάρκεια των πανδημικών ετών όλοι έχουμε πέσει πάνω στον όρο «doom scrolling» δηλαδή στην τάση μας να κάνουμε «κλικ» σε τίτλους που υποδηλώνουν πολύ κακές ειδήσεις για τη φύση του κορονοϊού και την εξέλιξη της πανδημίας. Τα Μέσα το γνωρίζουν εμπειρικά από τα «κλικ» και τις επισκεψιμότητες που καταγράφουν. Το ερώτημα που θέτει, ρητορικά, ο Γλυκοφρύδης εάν όντως «αυτή είναι η Ελλάδα» είναι και πραγματικό. Δεν είναι αυτή η Ελλάδα. Είμαστε καλύτεροι από τις ειδήσεις που διαβάζουμε. 

«Όλα τα βιβλία μου άλλαξαν τη ζωή. Και γι? αυτό επιστρέφω διαρκώς στους μεγάλους κλασικούς. Τον Τσέχωφ, τον Μοπασάν, τον Μομ, τον Φλωμπέρ, τον Τολστόι, τον Τόμας Μαν», επισημαίνει στο Liberal η συγγραφέας με μεγάλη θητεία στην αστυνομική λογοτεχνία, Χρύσα Σπυροπούλου. <b> Συνέντευξη στην Ελένη Γκίκα </b>

Πολύ δύσκολα θα βρεθεί μια φόρμουλα που θα ικανοποιήσει αμφότερες τις πλευρές, που θα δώσει στη Ρωσία αυτό που θέλει, δηλαδή να μην γίνει μέλος του ΝΑΤΟ η Ουκρανία, και ταυτόχρονα η Δύση να μείνει πιστή στην αρχή της ότι μια χώρα μπορεί να αποφασίζει σε ποιους οργανισμούς θα συμμετάσχει, εκτιμά ο Χαράλαμπος Παπασωτηρίου, καθηγητής διεθνών σχέσεων και στρατηγικής στην Πάντειο. <b>Συνέντευξη στον Γιάννη Παλιούρη. </b>