Όταν ο Πούτιν προειδοποίησε, κατά την εισβολή στην Ουκρανία, τη Δύση ότι θα βρεθεί αντιμέτωπη με «ανείπωτες συνέπειες» αν προκαλέσει τη Ρωσία, ενδεχομένως εννοούσε τα πυρηνικά του όπλα. Η παροχή ενέργειας, ωστόσο, θα μπορούσε να είναι το πραγματικό όπλο μαζικής καταστροφής της Ρωσίας. Αυτό δηλώνει στο liberal.gr, ο διεθνούς φήμης Οικονομολόγος και σχολιαστής, Λορέντζο Κοντόνιο, εκτιμώντας παράλληλα πως ο Ρώσος ηγέτης έχει τη δύναμη να πυροδοτήσει ένα ντόμινο σοβαρών επιπτώσεων για τις επιχειρήσεις και τα νοικοκυριά της Ευρώπης, καθώς με μία κίνηση μπορεί να διπλασιάσει το ενεργειακό κόστος των χωρών-μελών της ΕΕ. <b> Συνέντευξη στον Κωνσταντίνο Μαριόλη </b>

Η επαναφορά της λογικής του «ζωτικού χώρου» στον 21ο αιώνα από τον Βλαντιμίρ Πούτιν δείχνει την μέθη ισχύος που επικρατεί στο Κρεμλίνο και η οποία φέρνει επικίνδυνες εξελίξεις, τονίζει στο Liberal o Γιώργος Κουμουτσάκος. <b>Συνέντευξη στον Τάσο Ευαγγελίου</b>

«Αυτό τον καιρό γράφω για ένα έφηβο κορίτσι που προσπαθεί με νύχια και με δόντια να ανταπεξέλθει στο σενάριο της ζωής της και παράλληλα να απολαύσει κάποια δώρα που συναντάει στο δρόμο της. Η ιδέα ήταν να γράψω για έναν &#8220;κατεστραμμένο&#8221; ενήλικα πριν όμως &#8220;καταστραφεί&#8221;, εκεί που ακόμα προλάβαινε να έχει μια άλλη πορεία. Επίσης δεν έχω αποφασίσει αν τελικά θα καταστραφεί. Είναι πολύ ωραίο αυτό το παιχνίδι που καθορίζεις την τύχη κάποιου.» <b>Συνέντευξη στην Ελένη Γκίκα</b>

Ο συγγραφέας Νίκος Χρυσός στη συνέντευξη του εξηγεί τη διαδικασία σύνθεσης κάθε βιβλίου του. Αντιμετοπίζει κάθε νέο βιβλίο σαν μια περιπέτεια και εξηγεί πως η ακόρεστη δίψα για ιστορίες είναι η πραγματική του εμμονή. Όσο για το επόμενο μυθιστόρημά του, όπως θα πει, δεν περιγράφεται έτσι σε μια δυο γραμμές,Κάθε βιβλίο δεν περικλείει απλώς μια ιστορία, αλλά έναν κόσμο κι ένας κόσμος δεν χωρά σε μια φράση ή σε δυο. <b> Συνέντευξη στο Νίκο Χρυσό.</b>

Ο Guardian δημοσίευσε πρόσφατα ένα άρθρο όπου υπογραμμίζεται ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας (ΚΚΚ) εντείνει τον &#8220;έλεγχό του επί των επικριτών για να διατηρήσει τη «τέλεια» εικόνα των Χειμερινών Αγώνων&#8221;. Το άρθρο επισημαίνει ότι δημοσιογράφοι, συγγραφείς και πανεπιστημιακοί υπήρξαν θύματα λογοκρισίας σε διαφορετική έκταση ο καθένας. <b>Γράφει ο Anton F. Balint. </b>

Μεταξύ των αποτυχιών για τις οποίες μας λένε τα γεγονότα στην Ουκρανία, υπάρχει η μεγαλύτερη από όλες που είναι η αποτυχία της παγκοσμιοποίησης ως πραγματικότητας και ως ιδεολογίας. Τι απομένει από τον φιλελεύθερο διεθνισμό που είναι η ιδανική ψυχή της παγκοσμιοποίησης;

Να δεχθούμε χωρίς να θέσουμε κανέναν αστερίσκο, όσα υποστηρίζει η κ. Βασιλική Θάνου και όσα «εξηγεί» για λογαριασμό της ο ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με το ηχητικό ντοκουμέντο που βγήκε στον αέρα. Ότι δηλαδή είναι μια παλιά «άθλια» συκοφαντία, ότι ανασύρεται&#8230; για να ξεχάσει ο κόσμος την αγωνία του πώς θα αντεπεξέλθει στα τρομακτικά έξοδα από την ακρίβεια και να ξεχάσουν, όπως είπε στη συνέντευξή της στο Κόντρα, «οι 26 χιλιάδες οικογένειες τους νεκρούς τους».

Η Ευρώπη μπορεί να χώσει το κεφάλι της στην άμμο και να προσποιηθεί ότι δεν έχει κάποιο σοβαρό πρόβλημα με τον Βλαδίμηρο, αλλά ο πουτινισμός απειλεί σοβαρά την ψυχή της. Ακόμη κι αν η Ευρώπη αποφασίσει να αντιμετωπίσει σε αυτή τη φάση την αφηνιασμένη αρκούδα με μυγοσκοτώστρα, θα έρθει σύντομα ο λογαριασμός. Σε μερικές μόνο μέρες! Στον επόμενο λογαριασμό του ρεύματος ή της θέρμανσης. Ή ακόμη και αύριο το πρωί, στην τιμή του ψωμιού, στον φούρνο της γειτονιάς μας!

Έχουν πλάκα όσοι ισχυρίζονται ότι ο λόγος που τα κράτη - μέλη της ΕΕ δεν έχουν κοινή εξωτερική πολιτική είναι γιατί ασχολούνται με την υπεράσπιση του Κράτους Δικαίου, την προστασία του περιβάλλοντος, τα gay rights. Σύμφωνα με την ακροδεξιά μεταφυσική, εάν τα κράτη-μέλη δεν είχαν ποδηλατόδρομους, δεν διοργάνωναν gay pride, δεν περιόριζαν τη χρήση του πλαστικού, εάν δηλαδή δεν ήταν απορροφημένα να εφαρμόζουν «φιλελέφτ ατζέντες», οι εχθροί της Δημοκρατίας, θα μπορούσαν να έχουν αποτρέψει τη ρωσική επιθετικότητα.

Και ενώ η Δύση, ασχολείται με το εάν διαψεύσθηκε ή όχι, ο πρόεδρος των ΗΠΑ για την ημερομηνία της εισβολής και με το ύφος της απάντησης της ΕΕ στις Ρωσικές επιθετικές κινήσεις, αποδεικνύεται περίτρανα, ότι αυτό που ζούμε αποτελεί μέρος ενός καλοσχεδιασμένου και μακρόπνοου σχεδίου, πάνω στο οποίο πορεύεται το Κρεμλίνο. Ωστόσο εδώ δεν μιλάμε μόνο για πόλεμο ή για μια πολιτική ήττα. Μιλάμε για τον κίνδυνο μιας οικονομικής ήττας και μιας κοινωνικής συντριβής.

Έβλεπα στην τηλεόραση την Ούρσουλα και τον ψοφοδεή Μπορέλ να αναμασούν τις ίδιες κοινοτοπίες για τη διεθνή ειρήνη και να καλούν τον Πούτιν να αποχωρήσει από την Ουκρανία, τη στιγμή που τα ρωσικά στρατεύματα βρίσκονταν έξω από το Κίεβο. Δυστυχώς αυτή είναι η ΕΕ. Μια συλλογικότητα κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του γερμανικού οικονομικού imperium. Η στάση της ΕΕ απέναντι στον Πούτιν αποτελεί ένα μήνυμα για το πώς θα αντιδράσει σε πιθανή τυχοδιωκτική ενέργεια του Ερντογάν.

Σταθερά επαναλαμβάνεται η επωδός ότι οι νέοι είμαστε αντικαπιταλιστές. Ότι δεν θέλουμε τίποτε περισσότερο από τους ελέγχους των ενοικίων, την επιβολή ορίων στα κέρδη και κρατικοποιήσεων στη βρετανική οικονομία. Ως απάντηση σ&apos; αυτό, μας λένε συχνά ότι ποτέ δεν βρισκόμασταν σε καλύτερη κατάσταση. Δισεκατομμύρια άνθρωποι έχουν βγει από τη φτώχεια και απίστευτες καινοτομίες έχουν εμφανιστεί χάρη στο οικονομικό θαύμα του καπιταλισμού. <b>Γράφει ο Jack Rowlett</b>.

Θυμάμαι όταν ο Α. Τσίπρας μπροστά στον Ρώσο πρόεδρο, Βλαδίμηρο Πούτιν στην Αγία Πετρούπολη έλεγε «Ο ελληνικός λαός είναι λαός της θάλασσας, δεν φοβάται και θα φτάσει σε νέα λιμάνια». Και σκέφτομαι: Τι θα γινόταν αν φτάναμε σε αυτά τα νέα τα λιμάνια; Τι θα γινόταν αν ο Βλαδίμηρος μας δάνειζε τα 5 δισ. για να τυπώσουμε δραχμές; Σκεφτείτε μια Ελλάδα με δανεικά από τη Ρωσία του Πούτιν, με δραχμές και εκτός ευρωζώνης και πιθανόν και ΕΕ. Γι&apos; αυτό ας το πούμε για πολλοστή φορά: Άγιο είχαμε!

Από το 2015 που ο ΣΥΡΙΖΑ εξελέγη κυβέρνηση επιχείρησε πολλές φορές να υπονομεύσει το πολίτευμα. Ήταν το μόνο στο οποίο εμφανίστηκε συνεπής προς τις ιδέες του και τις προγραμματικές του διακηρύξεις. Απέναντι στις συστηματικές ενέργειες, θεσμικά όργανα, φορείς, προσωπικότητες του δημόσιου βίου, δεν θεώρησαν σκόπιμο να παρέμβουν για να καταγγείλουν τις αδιανόητες μεθοδεύσεις. Κανένας δεν θέλησε να εξηγήσει στους Έλληνες ότι η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ, όταν δεν κινούνταν στις παρυφές του Συντάγματος παραβίαζε κατάφωρα το Σύνταγμα.

Το συριζαϊκό αφήγημα για τις επερχόμενες εκλογές και την κυβέρνηση, που θα μπορούσε να προκύψει από αυτές, έχει αρχίσει να μεταβάλλεται κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών. Η εκφρασμένη επιθυμία για μια κυβέρνηση, που περιγράφεται σαν «Δεύτερη Φορά Αριστερά», όπου η «Πρώτη Φορά» ήταν αγκαλιά με την παρέα του Πάνου Καμμένου, αρχίζει να θολώνει. Τις τελευταίες ημέρες, αναπτύσσεται μια νέα εκδοχή από την πλευρά του ΣΥΡΙΖΑ, για την κυβέρνηση που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές.

Η υψηλή ανεργία είναι πολιτικά καταστροφική για μια κυβέρνηση, αλλά η μείωση της περνάει στο ντούκου. Όποιος βρίσκει δουλειά το θεωρεί προσωπικό του επίτευγμα, όχι αποτέλεσμα αναπτυξιακών πολιτικών και συνετής μακροοικονομικής διαχείρισης. Και μόλις βρει δουλειά, μετατάσσεται αυτομάτως στην κατηγορία του εργαζόμενου που θεωρεί ότι πληρώνεται λειψά, άρα σε άλλη κατηγορία διαμαρτυρόμενου κατά της κυβέρνησης.

Περισσότεροι από 17.000 ιατροί έχουν εγκαταλείψει τα τελευταία χρόνια την Ελλάδα για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στους πολίτες άλλων χωρών. Η Ελληνική Πολιτεία δαπάνησε σημαντικούς πόρους για την εκπαίδευσή τους, αλλά οι Έλληνες φορολογούμενοι που πλήρωσαν με τους φόρους τους αυτή τη δαπάνη, είδαν τη «επένδυση» αυτή να την εισπράττουν, τελικά, άλλοι! Είναι απλό! Οι γιατροί στην Ελλάδα αμείβονται με ψίχουλα. Κυριολεκτικά! Κι όσο αυτό συμβαίνει, θα συνεχίζεται το κύμα μετανάστευσής τους.

Το πρόβλημα είναι πανευρωπαϊκό και όχι μόνο ελληνικό. Η ακρίβεια απειλεί σοβαρά την πολιτική σταθερότητα. Τα νοικοκυριά δεν ενδιαφέρονται για ποιον λόγο ανεβαίνουν οι τιμές των commodities στα χρηματιστήρια. Μετράει τις συνέπειες, την ακρίβεια που του τρώει τον μισθό και τα βάζει με το πολιτικό σύστημα. Κι η αλήθεια είναι ότι οι πολιτικοί άφησαν την Ευρώπη ανοχύρωτη. Ο Πούτιν μπορεί να χορέψει την Ευρώπη στο ταψί και να βγάλει μερικά δισεκατομμύρια&#8230;

Ο Πούτιν, με το διάγγελμά του, με σαφήνεια όρισε τους κανόνες που θέτει για την ασφάλεια της Ρωσίας. Πρώτον: «Κανένα κράτος δεν μπορεί να ενισχύει την ασφάλειά του σε βάρος γειτονικού κράτους» και δεύτερον: «Κανένα κράτος δεν μπορεί να εγκαθιστά οπλικά συστήματα πλησίον γειτονικού κράτους». Τα ίδια ακριβώς υποστηρίζει και η Τουρκία. Αν διαβάσετε με προσοχή τους όρους που θέτει ο Πούτιν, θα νομίσετε ότι τους έχει υπαγορεύσει ο Ερντογάν.

Η κυβέρνηση έχει πολλά να εξηγήσει στους νέους. Πρέπει να μάθουμε να λέμε αλήθειες με την άνεση που οι λαϊκιστές διαπιστώνουν απλώς προβλήματα, τοκίζοντας στην εύλογη απογοήτευση. Αφού πληρωθεί το «πρώτο ένσημο» πρέπει ο νέος να νιώσει ότι καταλαβαίνουμε τη θέση του αλλά μετά να βρούμε το κουράγιο να του πούμε την αλήθεια διαβεβαιώνοντάς τον ότι οι μεταρρυθμίσεις δεν είναι ένα σύνθημα κενό νοήματος αλλά η ικανή και αναγκαία συνθήκη αυτή η χώρα κάποτε να αλλάξει.

Η δημαγωγία μπορεί να μην έχει πάντα, τα μπρουτάλ χαρακτηριστικά των ΣΥΡΙΖΑ- ΑΝΕΛ. Μπορεί άνετα να εκπροσωπηθεί από μια νέα τάση. Πχ ένα εκλεπτυσμένο λαϊκισμό. Προς το παρόν ο πρόλογος του ΚΙΝΑΛ, μοιάζει με τον επίλογο του ΣΥΡΙΖΑ. Προβλέπουν κοινωνικές εκρήξεις και ολέθρους για τους οποίους ο ένας εργάζεται συστηματικά λαϊκίζοντας και δημαγωγώντας και ο άλλος κινδυνεύει να του μοιάσει.

Πραγματικά, είναι απίστευτο. Οι άνθρωποι που έπαιζαν με τις ζωές μας, που έκαναν την επαναστατική τους γυμναστική πάνω στις πλάτες μας, που μας πούλησαν ιδεοληψίες, εμμονές και διχασμό, δεν έχουν καταλάβει τίποτα. Δίχως ίχνος ντροπής ή ενοχής, ζουν ακόμα μέσα στο σκληρό μαρξιστικό συννεφάκι τους, προσπαθώντας να εμφανίζονται σαν αθώοι και αμόλυντοι, με αγαθές προθέσεις, για να συνεχίσουν τους πειραματισμούς τους και να ολοκληρώσουν τις ονειρώξεις τους, που άφησαν ημιτελείς.

Τα κόμματα ψάχνουν σοβαρούς, έξυπνους και επιτυχημένους ανθρώπους για να τους βάλουν στην πολιτική. Κι αυτοί ενίοτε το σκέφτονται. Ναι, αλλά να μπουν για να κάνουν τι; Για να αυτοφιμωθούν το επόμενο δευτερόλεπτο, να στραγγαλίσουν κατ? ευθείαν τη γλώσσα τους, να περιορίσουν την έκφραση τους, να χτίσουν απανωτούς μηχανισμούς αυτοπεριορισμού τους σαν οχυρώσεις μεσαιωνικών πόλεων, μήπως και για μια φράση τους καταλήξουν σφάγια στα τραπέζια φίλων και εχθρών; Γιατί να το κάνουν;

Ο Φεβρουάριος είναι ο μήνας που γεννήθηκε ο Anders Chydenius (1729) καθώς και ο μήνας που πέθανε (1803) στην ηλικία των 73 ετών. Συνιστώ οι σκανδιναβικές χώρες, η Φινλανδία, η Σουηδία, η Δανία, η Νορβηγία και η Ισλανδία να γιορτάζουν στον εξής τον Φεβρουάριο ως τον μήνα του Άντερς Σιντένιους. Θα ήταν ένας πολύ ωραίος τρόπος να τιμηθεί ένας άνθρωπος που μπορεί να υποστηριχθεί ότι υπήρξε ο σημαντικότερος «κλασικός φιλελεύθερος» αυτής της περιοχής του πλανήτη.<b>Γράφει ο Lawrence W. Reed</b>.