Στο ραδιόφωνο, ζωντανά από την Βουλή, η ελαφρώς ένρινη (α λα Ανδρέας) φωνή του πρωθυπουργού μας, με την μόνιμα ειρωνική χροιά της. Ξεκίνησε διαπιστώνοντας πως «Η αξιωματική αντιπολίτευση βρίσκεται σε στρατηγικό αδιέξοδο». Στην αρχή σκέφτηκα, ο Αλέξης ξέρει από αδιέξοδα. Δεν υπάρχει πολιτικός που να έχει οδηγήσει την χώρα σε περισσότερα αδιέξοδα σε μικρότερο διάστημα.

O Ρουμάνος πρωθυπουργός κ. Dacian Ciolos διαβεβαίωσε τη γνωστή αυτοκινητοβιομηχανία Ford πως το Ρουμάνικο Κράτος θα παρέχει οτιδήποτε χρειάζεται στην περίπτωση που αποφασίσει να επεκτείνει την παραγωγική της βάση στη χώρα με την κατασκευή ηλεκτρικών αυτοκινήτων στο εργοστάσιο της στην Κραϊόβα.

Η Ελλάδα εν έτει 2016 «πνίγεται» στα σκουπίδια και στις σκοπιμότητες. Είναι πλέον εμφανείς οι συνέπειες στο περιβάλλον, στον τουρισμό, στην γεωργία, στην κτηνοτροφία και στην αλιεία, αλλά και στα οικονομικά της Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Απαιτείται τεράστιο πολιτικό και ηθικό σθένος την ώρα που κατηγορείς τον άλλο για εγκληματικά λάθη, να αναγνωρίσεις και τα δικά σου που μπορεί να φαντάζουν μικρά , αν μετρηθούν με το ιστορικό υποδεκάμετρο, αλλά να είναι μεγάλα , αν υπολογιστούν με τις ζωές των συγχρόνων σου.\r\n

Η τελευταία αυταπάτη του ΣΥΡΙΖΑ κατέρρευσε. Η αυταπάτη πως οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ θα υπέκυπταν στη γοητεία του και θα μας προσέφεραν μια γενναία λύση για το χρέος η οποία θα μας έλυνε τα προβλήματα και θα μας έβγαζε από την κρίση. <b>Γράφει ο Κωστής Χατζηδάκης.<\/b>

Το παραμύθι ότι τα κάνουμε αυτά, αλλά τα ίδια έκαναν κι οι άλλοι τέλειωσε. Ο λαός που σας ψήφισε δεν σας έφερε για να κάνετε αυτά που έκαναν κι οι άλλοι. Αντίθετα, σας ψήφισε για να μην τα κάνετε. Γιατί υποτίθεται ότι ήσασταν οι ηθικοί...

Η αφρόκρεμα του επιχειρηματικού κόσμου στηρίζει την προοπτική της «πολιτικής σταθερότητας». Αυτό δεν πρέπει να προκαλεί ιδιαίτερη εντύπωση. Η ηγεσία της επιχειρηματικής ελίτ το μόνο που θέλει είναι να τα έχει κάθε φορά καλά με το γκουβέρνο. Αυτή την φορά, πάντως, έχουν και ιδεολογικό στόχο: Να κάνουν τον Αλέξη σοσιαλδημοκράτη!

Μια αριστερή Κυβέρνηση που ήταν «έτοιμη να σκίσει τα Μνημόνια με ένα μόνο άρθρο νόμου», σήμερα ακολουθεί καθαρά Ευρωπαϊκή πορεία, χωρίς βέβαια αναπτυξιακό όραμα! <b>Γράφει ο Πέτρος Δούκας.<\/b>

Από μια κυβέρνηση και από ένα κόμμα που αντιμετωπίζουν συγκεκριμένα δικαιώματα υπό το πρίσμα του πολιτικού τους συμφέροντος και όχι σαν απαράγραπτες αρχές του δημοκρατικού πολιτεύματος, όλα πρέπει να τα περιμένουμε. Εξάλλου απέδειξαν πως είναι ικανοί για τα πάντα!

Τον κίνδυνο αποθάρρυνσης των ξένων θεσμικών επενδυτών και τη στροφή τους σε ανταγωνιστικές αγορές, λόγω των νέων φορολογικών μέτρων, τονίζει στο Liberal ο CEO της Εθνικής Πανγαία ΑΕΕΑΠ, Αριστοτέλης Καρυτινός.

Αφού μελετήσει κανείς προσεκτικά και με καθαρή ματιά, απαλλαγμένη από κάθε πολιτική σκοπιά, τι συμφωνήθηκε προχτές τη νύχτα στο Eurogroup θα καταλήξει στο συμπέρασμα ότι το μόνο χειρότερο που θα μπορούσε να συμβεί στην κυβέρνηση και τον Έλληνα πολίτη ήταν να εκδιωχθεί η χώρα από το ευρώ..!

Πίσω από τη βιτρίνα των χαμόγελων και των κοκτέιλ πάρτι των γραφειοκρατών των Βρυξελλών, κρύβεται μια άλλη Ευρώπη. Εκείνη της χρεοκοπίας όχι μόνο των κρατών-μελών, αλλά και των ίδιων των εταιρειών στην Ε.Ε.. Φαίνεται ότι το γερμανικό μοντέλο διακυβέρνησης της Ευρώπης έχει ρίξει όλο το οικοδόμημα στα βράχια!

Ο ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί την μετεξέλιξη ή, ακόμη καλύτερα, την εξαλλαγή της κεντροαριστεράς. Της ιδεολογίας του κρατικού προστατευτισμού και του κοινωνικού εξισωτισμού, που προτάσσει την προστασία και ανάπτυξη του δημόσιου τομέα της οικονομίας, που υπερασπίζεται την αύξηση της φορολογίας και αντιμετωπίζει με καχυποψία την επιχειρηματικότητα, την εξωστρέφεια και το κέρδος.

Αυτό που συνέβη με τον Καμμένο, ότι δηλαδή χαρακτήρισε την αύξηση του ΦΠΑ στα νησιά ως μια εγκληματική και αντισυνταγματική ρύθμιση, δεν αποτελεί έναν παραλογισμό. Αποτελεί την ανάδειξη και καθιέρωση του κυνισμού ως μια πράξη πολιτικής συμπεριφοράς. Που σημαίνει, ότι αύριο, μπορεί οποιοσδήποτε να τον μιμηθεί και για οποιοδήποτε θέμα. Ναι, είναι αντισυνταγματικό, αλλά…

Το δέλεαρ του 2018, με την μείωση του χρέους, θα είναι τόσο μεγάλο που ο Αλέξης θα βλέπει εκστατικά οράματα θριάμβου, κοιτάζοντας προς τις εκλογές του 2019. Γιατί ξέρει ότι αν παραμείνει πειθήνιος στο λαβύρινθο των δανειστών, θα δρέψει τους καρπούς του κουρέματος, πηγαίνοντας στις εκλογές, ως εθνικός ηγέτης.

Κερδήθηκε μια σημαντική μάχη, αλλά ας μην πανηγυρίζει η κυβέρνηση. Δεν κερδήθηκε ο πόλεμος. Όχι ο πόλεμος της οικονομικής ανόρθωσης, στον οποίο αναφέρονται όσοι θέλουν να την αντιπολιτευθούν επί της ουσίας ή από αμηχανία. Εννοώ τον Μεγάλο Πόλεμο, που αφορά και εμάς και την Ευρώπη και όλον τον πλανήτη: πώς θα αντιμετωπιστούν οι πολλαπλές κρίσεις από τις οποίες συνταράσσεται το παγκόσμιο χωριό.

Ένα τμήμα του Ελληνικού πληθυσμού προτιμά την επιστροφή στο εθνικό νόμισμα. Μιλούν για αυτό σαν να πρόκειται για τη λύση που αυτόματα θα οδηγήσει τη χώρα μας στον παράδεισο. <b>Γράφει ο Ηλίας Παπαγεωργιάδης.<\/b>

Η κάθοδος προς στην κόλαση, στην καθημερινότητα ενός ανθρώπου, μπορεί να έχει πολλές μορφές, ιδιαίτερα όταν είσαι εγκλωβισμένος σε μια κατάσταση που η λέξη κάθοδος δεν έχει ακριβώς την έννοια που γνωρίζουμε όλοι. <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Τα βαθύτερα αίτια, καθώς και η αφορμή της αντικατάστασής του κ. Νταβούτογλου, μας αφορούν. Και μάλιστα άμεσα. <b>Γράφει ο Πρέσβης ε.τ. Αλ. Μαλλιάς.<\/b>

Μην τους ακούτε σύντροφοι αυτούς τους παλιοδεξιούς. Ζηλεύουν που δεν έκλεισαν αυτοί τη συμφωνία. Στο Eurogroup τους πήραμε μέχρι και τα σώβρακα. Ακούει ο Σόιμπλε το όνομα Ευκλείδης και αναπολεί τις μέρες με τον Γιάνη, τότε που μας έπαιζε στο μισό γήπεδο, έχοντας μας δεμένους πισθάγκωνα με χειροπέδες. Κερδάμε σύντροφοι!

η συντήρηση δημόσιων οργανισμών, ειδικών γραμματειών υπουργείων και άλλων «περίεργων» φορέων που δεν έχουν λόγο ύπαρξης ή οι αρμοδιότητες τους είναι επινόηση ευφάνταστων εγκεφάλων αποτελεί πρόκληση σε ένα εκατομμύριο περίπου άνεργους του ιδιωτικού τομέα που έχασαν τις δουλειές τους στα χρόνια της κρίσης.

Στις έρευνες που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, δείχνουμε ένα περιορισμένο ενδιαφέρον. Ποιο κόμμα είναι πρώτο, ποια κόμματα δεν περνάνε το κατώφλι της Βουλής, ποιος είναι ικανότερος για πρωθυπουργός, ποιος είναι ο πιο δημοφιλής πολιτικός αρχηγός. Ως εκεί. Τα υπόλοιπα μοιάζει να μην μας αφορούν...

Οι Financial Times είχαν πριν 2,5 μήνες άρθρο με τίτλο «Μήπως ήρθε η ώρα να αγοράσουμε Deutsche Bank;». Θεωρώ ότι το άρθρο ήταν ένα έργο τέχνης, που αγνοήθηκε, καθώς δημιουργήθηκε πριν την εποχή του ή μάλλον πριν την ώρα του! Το άρθρο έπρεπε να βγει σήμερα! Μήπως, λοιπόν, ήρθε η ώρα να αγοράσουμε Deutsche Bank;

Από την εποχή του Παπαδόπουλου έχουμε να ζήσουμε την απαγόρευση κάλυψης γεγονότων από τον Τύπο με την ταυτόχρονη αποκλειστική διανομή «ειδησεογραφικού» υλικού στα Μέσα από την αστυνομία και τα κρατικά κανάλια! Μια κατάργηση του πλουραλισμού στην πληροφόρηση, που είναι βάση της Δημοκρατίας.