«Τα όρια ενός ανθρώπου καθορίζονται από τα όρια της γλώσσας του. Τα όρια της γλώσσας είναι τα όρια του ανθρώπινου μυαλού. Όσα ξέρω είναι αυτά για τα οποία έχω λέξεις». Είναι τρία από τα διασημότερα αποφθέγματα του Βιττγκενστάϊν που έγιναν υποδεκάμετρο για να αξιολογηθεί το φαινόμενο Τράμπ από ειδικούς και να απαντηθεί το ερώτημα: είναι χαρισματικός ρήτορας ή ο τρόπος που μιλάει προδίδει ασυνάρτητη σκέψη;

Από καιρό γνωρίζαμε ότι η Deutsche Bank είναι ένας γίγαντας με πήλινα πόδια: υπερβολικά μεγάλη για τις επιδόσεις της, υπερβολικά γερμανική για το διεθνές προφίλ της, υπερβολικά μπλεγμένη σε σκάνδαλα. <b>Γράφει ο Κων\/νος Μποτόπουλος.<\/b>

«Αυτό το δημοψήφισμα ανάκλησης δεν είναι μόνο ενάντια στον Maduro, αλλά ενάντια σε μια φαύλη και διευθαρμένη κυβέρνηση». Είναι προφανές ότι θα τους… ταράξουν στη νομιμότητα μέχρι να γίνει απολύτως σαφές σε όλο τον κόσμο ότι η νομιμότητα δεν είναι ακριβώς το πλαίσιο που κινείται το καθεστώς. <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Η ΝΔ στηρίζει σθεναρά την ύπαρξη πολυφωνίας και πλουραλισμού στα ΜΜΕ, καθώς και την ρύθμιση του ραδιοτηλεοπτικού χώρου από την αρμόδια συνταγματικά κατοχυρωμένη ανεξάρτητη αρχή. <b>Γράφει ο Λευτέρης Αυγενάκης.<\/b>

Μετά τη χτεσινή ψήφιση της πλήρους αποικιοποίησης της χώρας από τη συγκυβέρνηση στη Βουλή ας κάνουμε έναν απολογισμό. Τι πλήρωσε η Ελλάδα για να παραμείνουν ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ χτες στην εξουσία; Στην πράξη και στην ουσία παρέδωσε τα κλειδιά της διαχείρισης όλης της Οικονομίας και των Εργασιακών σχέσεων σε σχήματα, που δεν θα ελέγχει καμιά ελληνική κυβέρνηση πλέον, αλλά θα ελέγχονται από ξένους για σχεδόν έναν αιώνα. Η χώρα είναι επισήμως ένα κράτος υποτελές, μια αποικία με όλη τη σημασία της λέξης.

Η πιθανότητα ενός 4ου μνημονίου είναι υπαρκτή, δηλώνει στο Liberal ο κ. Νίκος Χριστοδουλάκης και επισημαίνει ότι η μείωση του χρέους δεν θα είναι βιώσιμη παρά μόνο αν υπάρξει ανάπτυξη πάνω από 2% και αυξηθεί η απασχόληση. <b>Συνέντευξη στον Βασίλη Γεώργα.<\/b>

Τι θα συμβεί αν η Deutsche Bank χρειαστεί την βοήθεια του γερμανικού κράτους; Είναι πιθανό να αλλάξουν οι όροι του παιγνιδιού, όπως συνέβη στο παρελθόν με το έλλειμμα της Γερμανίας και της Γαλλίας. Κι αυτό είναι το … καλό σενάριο! Η ουσία είναι ότι έχουν κρυφτεί πολλά σκουπίδια κάτω από το χαλί …

Αυτό που είναι ανησυχητικό στην συμπεριφορά υπουργών και της συγκυβέρνησης γενικότερα, είναι η περιφρόνηση των νόμων και των θεσμών του πολιτεύματος. Και το ακόμα πιο ανησυχητικό είναι, πως δεν επιζητούν καμία δικαιολογία, δεν αναζητούν καμία πρόφαση, έτσι για τους τύπους.

Το 2006, η Deutsche bank αποτελούσε την 5η Τράπεζα σε παγκόσμια παρουσία. Έκτοτε, ενίσχυσε περαιτέρω την θέση της με κάθε μέσο, με κάθε είδους επιθετικές κινήσεις, αγγίζοντας μία από τις 3 κορυφαίες θέσεις. Μήπως όμως οι χρυσές εποχές τελείωσαν, μαζί με το «δωρεάν χρήμα»;

Φοβάμαι ότι θα ξυπνήσουμε μια μέρα, σχεδόν σύντομα, και θα ανακαλύψουμε ότι η πορεία της οικονομίας μας δεν θα αντιστρέφεται και θα βρεθούμε οριστικά εκτός αναπτυγμένου κόσμου.

Όταν ο Φοίβος παρέδιδε το τραγούδι «απορώ αν αισθάνεσαι τύψεις» στον Καρρά, τον δημοφιλή λαϊκό αοιδό, τον οραματίστηκε να τραγουδάει εν μέσω λουλουδοπολέμου και κατανάλωσης άφθονου αλκοόλ. Πού να φανταστεί ότι μετά από χρόνια ένας συνονόματος του τραγουδιστή χρηματιστηριακός αναλυτής θα χρησιμοποιούσε τον τίτλο για να περιγράψει έναν άλλο πόλεμο. <b>Γράφει ο Βασίλης Παζόπουλος.<\/b>

Η κυβέρνηση έχει υποστεί ήδη μια ήττα, αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Το σημαντικότερο είναι ότι ενώ είχε όλες τις προϋποθέσεις να βάλει μια στοιχειώδη τάξη στο άναρχο τηλεοπτικό τοπίο, πέταξε την μοναδική αυτή ευκαιρία στα σκουπίδια. Ήθελε να δημιουργήσει μερικά φιλικά προς αυτήν κανάλια. Να δημιουργήσει την δική της διαπλοκή. Σε αυτό το ξανα-μοίρασμα της τράπουλας χάθηκε το παιχνίδι.

Η διαφορά είναι λεπτή και ίσως μη κατανοητή από τον ανδροκρατούμενο δημόσιο χώρο. Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος, σε φραστική διαμάχη του με τον Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, χθες στη Βουλή, θυμήθηκε εκείνο το παλιό σύνθημα των φεμινιστριών της δεκαετίας του 70 και του 80 , «δεν είμαι του πατρός μου, δεν είμαι του ανδρός μου, θέλω να ‘μαι ο εαυτός μου».

Επιμένουμε για τα δικαιώματα μας για αυτόν ακριβώς τον απλό λόγο. Είναι τα δικαιώματα μας και σαν τέτοια τα αντιμετωπίζουμε, με αποφασιστικότητα, κουράγιο και βαθιά αίσθηση του καθήκοντος μας ως πολίτες. <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Οι ελληνικές κυβερνήσεις, κυρίως οι αριστερές, αλλά όχι μόνο, όπως και οι δικτατορίες, πέφτουν μονίμως στο ίδιο λάθος. Έχουν την εντύπωση ότι αν ελέγχουν τον Τύπο θα ελέγξουν και τη συνείδηση του λαού. Τους συμβαίνει αυτό γιατί, όπως οι χιλιαστές, θεωρούν την προπαγάνδα και τον προσηλυτισμό κορυφαία διαδικασία δημιουργίας πιστών. Προφανώς δεν διαβάζουν ιστορία ή δεν μελετάνε την πραγματικότητα.

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 1989, ώρα 07.55 π.μ. Η τρομοκρατική οργάνωση 17 Νοέμβρη εκτελεί τον βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Παύλο Μπακογιάννη με τρεις σφαίρες. 27 χρόνια μετά, το Προεδρείο της ΕΣΗΕΑ, με μία πρωτοφανή στάση ετοιμάζεται να… καλωσορίσει τον αρχιεκτελεστή της 17Ν και δολοφόνο του Παύλου Μπακογιάννη, Δημήτρη Κουφοντίνα. <b>Γράφει ο Χρήστος Μαζανίτης.<\/b>

Και αφού όλα είχαν αποφασιστεί, οι πάντες κυνηγούσαν να δανείσουν τον Καλογρίτσα. Τα 127,6 εκ.που πήρε από την Τράπεζα Αττικής ήταν ίσως λίγα, σε σχέση με αυτά που προσδοκούσε το σύστημα να του δώσει προκειμένου να τον ανεβάσει μια και καλή στην «εργαλειοθήκη» του. Σε άλλες εποχές ο Καλογρίτσας θα είχε γίνει κυρίαρχος του παιχνιδιού

H κυβέρνηση Τσίπρα εξελέγη με σημαία της την πάταξη της διαφθοράς, αλλά πρόλαβε σε λίγες εβδομάδες να ξεπεράσει όλα τα παλαιά κόμματα εξουσίας σε αλαζονεία και διαφθορά. <b>Γράφει ο Άδωνις Α. Γεωργιάδης.<\/b>

Η λέσχη Μπίλντερμπεργκ υπονόμευσε τον Καλογρίτσα και σφυρηλατεί τώρα ανελέητα τον Ιβάν τον Σαββίδη και το Καμμένος channel. Ο διεθνής σιωνισμός και οι υπηρέτες του δεν θέλουν να ανατραπεί η συνθήκη της Γιάλτας και να δοθεί κανάλι στην Ελλάδα σε Πουτινικούς. Τρέμουν τις ιερές προφητείες και ετοιμάζονται για την τελική αναμέτρηση. Έφτασε η ώρα των ιερών τεράτων…

Η υπεράσπιση, από το σύνολο της αριστερής δημοσιογραφίας και τα έντυπά της, της επιλογής Καλογρίτσα, τη στιγμή που βοά ο τόπος για τα «δανεικά βοσκοτόπια», αποτέλεσε το τελειωτικό πλήγμα στην αξιοπιστία των εσχάτων δημοσιογραφικών καλάμων της αριστεράς. <b>Γράφει ο Γιώργος Καραμπελιάς.<\/b>

Καθημερινά πλέον οι ίδιοι οι υπουργοί του ΣΥΡΙΖΑ δηλώνουν την πρόθεση τους για νομοθετικές πρωτοβουλίες που εμφανώς βρίσκονται εκτός συνταγματικού πλαισίου ή κινούνται στα όρια του. Η βούληση της συγκυβέρνησης να ελέγξει την τοπική αυτοδιοίκηση με την τοποθέτηση γραμματέων-κομισαρίων δίπλα στους εκλεγμένους δημάρχους, είναι το τελευταίο συμβάν σε μια αλυσίδα πρωτοφανών ενεργειών που αποβλέπουν στον ασφυκτικό έλεγχο.

Ο υπουργός Κουρουμπλής, το περιέγραψε με εφτά λέξεις: «ή με τη δεξιά ή από δω». Αποτελεί την πιο σύντομη περιγραφή του διαχωρισμού, μιας ορατής γραμμής δηλαδή την οποία επιχειρεί ο ΣΥΡΙΖΑ να ορθώσει απέναντι στη Νέα Δημοκρατία. Σήμερα, έχει ανάγκη αυτόν τον διαχωρισμό περισσότερο από κάθε άλλη φορά.

Ένας καινούριος πολιτικός χώρος, με νέους ανθρώπους, που θέλει να αποπνέει φρεσκάδα και να έχει το βλέμμα στραμμένο προς το μέλλον δεν μπορεί να αυτοπροσδιορίζεται με λέξεις ιστορικά φορτισμένες που το μόνο που καταφέρνουν είναι να είναι να διχάζουν την κοινωνία. <b>Γράφει ο Ζαφείρης Βάλβης.<\/b>

Είναι αναγκαία μια ισχυρή συμμαχία δυνάμεων που να αναλάβει να εμπνεύσει και πάλι γρήγορα τη χώρα. Συμμαχία που να απαντά εκ των προτέρων και στο βασικό ερώτημα: Με ποιον από τους δύο στυλοβάτες του νέου δικομματισμού θα συνταχθούμε. <b>Γράφει ο Αριστοτέλης Αϊβαλιώτης.<\/b>