Η πρόσφατη χρηματιστηριακή κατάρρευση της Deutsche Bank έφερε στο φως τον προβληματισμό για τις παράνομες και επικίνδυνες δραστηριότητες της Γερμανικής τράπεζας. Εκείνο που όμως μερικοί επισημαίνουν, είναι ότι υπάρχουν όχι μόνο χαμένοι, αλλά και κερδισμένοι από την κατάρρευσή της: οι Αμερικάνικες επενδυτικές τράπεζες! Ισχύει;

Το τηλέφωνο χτύπησε επίμονα. Ήταν η δεύτερη φορά που τον καλούσε ο ίδιος αριθμός και ο βουλευτής της ιστορίας μας το σήκωσε, παρά το γεγονός ότι ήταν σε μια σύσκεψη με τους συνεργάτες του. Την επόμενη μέρα, τίποτε δεν προμήνυε τις σκοτεινές αποκαλύψεις. <b>Γράφει ο Χάρης Θεοχάρης.<\/b>

«Ο έλεγχος συναλλάγματος δεν είναι ένα μέτρο για την οικονομία αλλά ένα πολιτικό μέτρο. Δεν θα τους αφήσουμε να μας ρίξουν. Πρώτα πρέπει να μας σκοτώσουν. Έχουμε δεσμευτεί στον Τσάβες και τον λαό. Ο Τσάβες και ο λαός είναι ένα». <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>\r\n

Εδώ και πολύ καιρό η Δικαιοσύνη βρίσκεται στο επίκεντρο της επικαιρότητας. Δυστυχώς, όμως και στο επίκεντρο της πολιτικής σκηνής, σε σημείο μάλιστα να καθορίζει και την ατζέντα της. Ο λαϊκισμός στην Εποχή της Κρίσης είναι ο μεγάλος εχθρός της Δικαιοσύνης. <b>Γράφει ο Παναγιώτης Λυμπερόπουλος, Εφέτης και Α\\' αντιπρόεδρος της Ένωσης Δικαστών και Εισαγγελέων.<\/b>

Αναρωτιέται κανείς στα σοβαρά τι το θέλει το συνέδριο ένα πασοκικό κόμμα σαν τον ΣΥΡΙΖΑ αφού η εξουσία και οι επιλογές ξεκινούν από τον αρχηγό και τελειώνουν στον αρχηγό. Αυτός με το στενό του κύκλο προτείνει την πολιτική, αυτός αποφασίζει για τα πρόσωπα, αυτός αποφασίζει και για την πολιτική. Κι όταν αμφισβητείται, ζητάει και αλλάζει υπέρ του η αμφισβήτηση! Σε Συνέδριο!

Ο κ. Βαρουφάκης δεν είχε κανένα σχέδιο για τη χώρα, εκτός ίσως από αυτό που δημοσιοποίησε λίγες ημέρες πριν τις μοιραίες εκλογές του Ιανουαρίου 2015: τα ομόλογα απεριορίστου διαρκείας! Αυτά είχε, άραγε, κατά νου ο πρωθυπουργός, όταν έλεγε τότε πως θα υπέβαλε μια πρόταση στην κυρία Μέρκελ, την οποία αυτή δεν θα μπορούσε να αρνηθεί «ούτε μια στο εκατομμύριο και θά \\'ταν μέρα μεσημέρι»; <b>Γράφει ο Παναγιώτης Γκλαβίνης.<\/b>

Έχετε αναρωτηθεί τι ενώνει τα κόμματα εξουσίας στα συνέδρια; Η «θρησκευτικότητά» τους! Η σύγκλιση προς μία δήθεν «μεταφυσική» που αφορά την συνειδητότητα όλων, γύρω από τον «πεφωτισμένο προφήτη» ή την κοινή ιδεολογία που προβάλλεται σαν θέσφατο ιερής υποχρέωσης. Και προφανώς, αυτό δεν αφορά μόνο το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ. Τα έχουμε δει και σε άλλους, στο παρελθόν

«Ένας είναι ο εχθρός, ο ιμπεριαλισμός», φωνάζαμε όταν ήμασταν νέοι. Έκτοτε κύλησε πολύ νερό στα ποτάμια του πλανήτη και ως γνωστόν δεν μπορείς να μπεις δυο φορές στο ίδιο ποτάμι: δεν μπορεί να είναι ίδιοι οι εχθροί στο διάβα του χρόνου. Μεγαλώνοντας ανακαλύψαμε, κατ\\' αρχάς, ότι εκτός από τον ιμπεριαλισμό υπάρχει και η μοναξιά. Μετά το πράγμα έγινε εξόχως πιο σύνθετο.

Το μόνο που μπορεί να υποσχεθεί μία οικουμενική κυβέρνηση είναι η καλή οργάνωση των συσσιτίων. Κατανοούμε την αγωνία των κυνηγών του Μινώταυρου μην τυχόν και βρεθούν μόνοι στο δωμάτιο με το «τέρας». Διότι εκεί είναι το πραγματικό πρόβλημα. Είναι μόνοι. Δεν υπάρχει δράκος στο παραμύθι και τέρας στο δωμάτιο, αλλά μόνο ένας τεράστιος καθρέπτης...

Διαβάζω πολλά σχόλια φίλων μου, που διαμαρτύρονται για τα όσα τραγικά συμβαίνουν στη Δικαιοσύνη. Εξοργίζονται από την στάση των Προέδρων των ανωτάτων δικαστηρίων και την επισημοποίηση της διαπλοκής των με την κυβέρνηση. <b>Γράφει ο Ιπποκράτης Χατζηαγγελίδης.<\/b>

Η γερμανική στάση σε σχέση με το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας επενδύει την ρητορικής της στην ανάδειξη των ιδιαίτερων εγγενών αδυναμιών της ελληνικής οικονομίας και σε μια προτεσταντικού χαρακτήρα ηθική προσέγγιση. <b>Γράφει ο Μιχάλης Διακαντώνης. <\/b>

Η εβδομάδα που μας πέρασε χαρακτηρίστηκε από τρία γεγονότα. Την συζήτηση στην Βουλή των πολιτικών αρχηγών για την διαπλοκή και την διαφθορά, τις βόμβες στον χώρο της Δικαιοσύνης και την αποκάλυψη του Φ. Ολάντ. <b>Γράφει ο Σάκης Μουμτζής.<\/b>

Η πολυεπίπεδη κρίση που βιώνουμε τα τελευταία χρόνια ανέδειξε μεταξύ άλλων το αίτημα για ριζική ανασυγκρότηση του πολιτικού συστήματος και την ανάγκη για τη διατύπωση μιας ολοκληρωμένης εναλλακτικής πολιτικής πρότασης.<b>Γράφει ο Δρ. Χρήστος Μπαξεβάνης.<\/b>

Τι συμβαίνει στο μυαλό του Νίκου Παππά και ένα ωραίο φθινοπωρινό βράδυ της Παρασκευής καταθέτει μια τροπολογία που επιβάλλει ξαφνικό θάνατο στα κανάλια που δεν πήραν άδεια ενώ με τον νόμο του ίδιου είχαν περιθώριο τριών μηνών ; <b>Γράφει ο Γιάννης Παντελάκης.<\/b>

Η τροπολογία Παππά είναι μνημείο αντιδημοκρατικής συμπεριφοράς. Και τώρα ο ίδιος ο κ. Παππάς ζητάει συναίνεση για την συγκρότηση του ΕΣΡ. <b>Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης.<\/b>

Ζήτω… Ζω και πάλι τα εφηβικά μου χρόνια… Τότε που η πολιτική, καινούργιο φρούτο στη ζωή μου, έδινε τις πρώτες εξετάσεις αναξιοπιστίας και ανευθυνότητας επικαλούμενη όμως, όπως τώρα, το καινούργιο και τα άφθαρτο… <b>Γράφει ο Νίκος Ρίζος.<\/b>

Το γεγονός ότι η προεκλογική διαδικασία είναι η χειρότερη, όσο αφορά το επίπεδο και την ποιότητα των υποψηφίων που έχει ζήσει η χώρα στην ιστορία της, έχει προκαλέσει βαθιά ανησυχία διεθνώς. Γράφει ο <b>Δημήτρης Απόκης.<\/b>

Τούρκοι ιθύνοντες έσπευσαν, από την πρώτη στιγμή, να προκαταλάβουν την Αθήνα διακηρύσσοντας τη βεβαιότητα για την ανταπόκριση της ελληνικής πλευράς στην επιθυμία τους για έκδοση των οκτώ Τούρκων στρατιωτικών. Μέχρι την τελεσίδικη απόφαση, οι παράγοντες της ελληνικής Πολιτείας οφείλουν να ακολουθήσουν την οδό της σιγής. <b>Γράφει ο Πρέσβης ε.τ. Γιώργος Κακλίκης.<\/b>

Είναι λογικό, όταν προσωπικότητες ενός πολιτικού χώρου, μεταπηδούν μέσα σε βραχύ χρονικό διάστημα, σε άλλον χώρο να επιζητούν να αιτιολογήσουν ή να δικαιολογήσουν αυτήν την συμπεριφορά τους με πολιτικά επιχειρήματα. Το πιο συνηθισμένο και φθαρμένο, θα έλεγα, συμπυκνώνεται στην θέση «εμείς δεν αλλάξαμε, οι καινούργιοι σύμμαχοι μετατοπίστηκαν προς τις δικές μας θέσεις.»

Οι περίφημοι 53- αριστερή, υποτίθεται, τάση του ΣΥΡΙΖΑ- σε κείμενο τους βάζουν ένα ενδιαφέρον ερώτημα: πάση θυσία στην κυβέρνηση; Την απάντηση, μπορούν να την δώσουν οι ίδιοι ή τουλάχιστον αρκετοί από αυτούς που βρίσκονται σε θέσεις εξουσίας. Και πολλοί ακόμα βέβαια από τον ΣΥΡΙΖΑ αν και δεν νομίζω ότι όλοι συμμερίζονται τέτοια ερωτήματα με ανάλογες ανησυχίες. Τα έχουν απαντήσει εδώ και καιρό.

Σε όσες «λασπομαχίες» και να καταφύγει ο κ. Τσίπρας, δεν μπορεί να αποφύγει την ετυμηγορία ενοχής που του έχει ήδη προσάψει ο ελληνικός λαός για το τρίτο, χειρότερο –και αχρείαστο– μνημόνιο, για τη φορολογική ισοπέδωση και για την παλινόρθωση ενός κρατισμού που έχει πεθάνει προ πολλού σε όλο τον προηγμένο κόσμο. <b>Γράφει ο Ανδρέας Κατσανιώτης.<\/b>

Πίσω από τα χαμόγελα και τα κοκτέιλ πάρτυ των αξιωματούχων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της γερμανικής ηγεσίας, κρύβεται πλέον η έκδηλη ανησυχία για την επόμενη μέρα στην Ε.Ε. Ο έλεγχος της Ευρώπης φεύγει πλέον από τη Γερμανία. Η εξέλιξη όμως αυτή δεν θα γίνει αναίμακτα, θα έχει θύματα!

Αρέσει τρομακτικά στον κόσμο η αυτό-κοροϊδία. Ακούει και πιστεύει πράγματα που με λίγη απλή σκέψη σωριάζονται στο έδαφος σαν ανυπόστατα. Το περισσότερο σοβαρό από αυτά είναι η πεποίθηση πως το χρέος με λίγη ακόμη πίεση θα υποχρεωθούν οι Ευρωπαίοι να το μειώσουν. <b>Γράφει ο Ανδρέας Ανδριανόπουλος.<\/b>

Το σίγουρο είναι ότι έχουμε να μάθουμε πολλά, ιδιαίτερα για την «επαναστατική» περίοδο της «διαπραγμάτευσης», κατά την οποία η χώρα πέρασε δια πυρός και σιδήρου, ρισκάροντας την έξοδό της από την Ευρώπη και την απομόνωσή της από τον υπόλοιπο κόσμο. Τότε που παρακολουθούσαμε εμβρόντητοι τις «παραστάσεις» του Γιάνη στο Eurogroup και τις «εφόδους» του Αλέξη στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες