«Παρά την προπαγάνδα που με παρουσιάζει ως οπαδό της δραχμής, ποτέ δεν προέκρινα το Grexit», δηλώνει σε συνέντευξή του στο liberal.gr o πρώην υπουργός Οικονομικών. <b>Συνέντευξη στον Βασίλη Παζόπουλο.<\/b>

Όταν η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές του Ιανουαρίου 2015, επέλεγε ως κυβερνητικό εταίρο τον Π.Καμμένο και τους ΑΝΕΛ, ήθελε να συντηρήσει το αντιμνημονιακό πνεύμα και να αποδείξει πως αυτό δεν ήταν συγκυριακή πολιτική επιλογή. Είχε δηλαδή, μια λογική η συγκεκριμένη απόφαση.

Με το «Stop» που της έβγαλε το ΣτΕ για τα κανάλια, η κυβέρνηση Τσίπρα έχει μόλις εισπράξει την ισχυρότερη φάπα από την εποχή της 17ωρης «διαπραγμάτευσης». Τα γκάλοπ την δείχνουν έτη φωτός πίσω από την προπορευόμενη Ν.Δ. Και ξαφνικά, το ΠΑΣΟΚ προσφέρει απλόχερα μια σανίδα σωτηρίας. <b>Γράφει ο Θανάσης Χειμωνάς.<\/b>

Οργίστηκε πολύ. Αλλά και καθυστέρησε πολύ. Το κακό έχει γίνει. Η φορτισμένη ομιλία Φίλη στράφηκε κατά του Τσίπρα, του Καμμένου και του Ιερώνυμου. Με αυτούς όμως συγκυβερνά από τον Ιανουάριο του 2015. Με αυτούς ανέπτυξαν εξαιρετικές σχέσεις συνεργασίας δημιουργώντας ένα μοντέλο αρμονικής συνύπαρξης ετερόκλητων στοιχείων, που τελικά δεν αποδείχτηκαν τέτοια...

Ενώ η παγκόσμια κοινότητα, τόσο σε ΗΠΑ όσο και Κίνα, κινείται επί 7 έτη με ισχυρούς ρυθμούς ανάπτυξης, η Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλητηριασμένη από τις ‘συνταγές’ του κυρίου Σόιμπλε, έχει μπει σε εφιαλτική κρίση, οδεύοντας σε κατάρρευση. Είναι οι Ευρωπαίοι πολίτες ανίκανοι, ή μήπως ο χέρ Σόιμπλε πρέπει να πάει στο σπίτι του;

Την περασμένη εβδομάδα 2 μεγάλα γεγονότα συγκλόνισαν τις ΗΠΑ και απέδειξαν ότι όλα μπορούν να συμβούν σε αυτήν τη χώρα. Το πρώτο ήταν ότι για πρώτη φορά σε όλη την προεκλογική περίοδο ο Τραμπ απέκτησε βάσιμες, υπαρκτές ελπίδες ότι μπορεί να κερδίσει τη Χίλαρι Κλίντον όσο απίθανο και αν ακούγεται αυτό.

Στην πολιτική, πολλές φορές και στη ζωή, όλα κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Τα πρόσωπα και οι διακηρυγμένες προθέσεις τους ασφαλώς έχουν αξία, όμως μόνο για την ιστορική αποτίμησή τους. Οι πράξεις, οι παραλείψεις και οι ανοχές μετρούν. Αυτές αλλάζουν τον κόσμο θετικά ή αρνητικά, αφήνουν ουσιαστικό καταπίστευμα ή καμένη γη.

Είναι ώρα κάποιος να δώσει ένα μάθημα στον ζωηρό «σοσιαλιστή» Έντι Ράμα και να του θυμίσει ότι, ακόμα και τώρα, η δική του οικονομία διασώζεται από τα ελληνικά και τα ευρωπαϊκά εμβάσματα. Κάποιος να του κάνει σαφές ότι διοικεί ένα κράτος που δεν διαλύεται οικονομικά, χάρη στη χώρα που επιτίθεται.

Αφού λοιπόν η Βενεζουέλα έδωσε τα φώτα της σε όλο τον πλανήτη, αφού έγινε το παράδειγμα για όλους για το τι σημαίνει να ζεις στο σκοτάδι, μένει να βρει η ίδια τον δρόμο της προς το φως. Αλλά είναι πολύ πιο δύσκολο να βγεις από την κόλαση από το να κανείς ό,τι είναι δυνατό για να μην μπεις ποτέ μέσα.<b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Μία αξιοσημείωτη παρατήρηση: Ο Αλέξης Τσίπρας δεν κινήθηκε με τον ανασχηματισμό επιθετικά απέναντι στη Φώφη Γεννηματά. Δεν επέλεξε νέους υπουργούς από την αστείρευτη δεξαμενή των πασοκογενών. Δεν έκανε υπουργό τη Μαριλίζα, τον Στέφανο ή ακόμη και τον Θόδωρο Κατσανέβα. Έκλεισε με αυτόν τον τρόπο πονηρά το μάτι στη Φώφη, γνωρίζοντας ότι η τελευταία έχει ξεμείνει από επιλογές.

Πέρα από τις συνθήκες κοινωνικής δυσαρέσκειας που επιτρέπουν σε κάθε επίδοξο πραξικοπηματία να ονειρευτεί την ανατροπή του δημοκρατικού πολιτεύματος, η πρωταρχική ενέργεια πραγματοποίησης των σχεδίων του, αφορά τον έλεγχο των πληροφοριών. Για αυτό πρώτα επιχειρεί να καταλάβει τις τηλεοπτικές και τηλεπικοινωνιακές εγκαταστάσεις.

Μέχρι πρόσφατα, οι φωνές που προειδοποιούσαν ότι οι Γερμανικές Τράπεζες, αλλά και γενικότερα το Ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα δεν είναι έτοιμες για την κρίση που έρχονται αντιμετωπίζονταν σαν μια απελπισμένη προσπάθεια αντιευρωπαϊστών να αποδείξουν ότι κάτι δεν πάει καλά. Όμως πλέον, στις φωνές προστίθενται και εκείνες Γερμανών οικονομολόγων. Μήπως και αυτοί υπερβάλλουν;

Την ώρα που ένα μεγάλο τμήμα του Ελληνικού πληθυσμού ακόμη περιμένει από το Κράτος τα πάντα, οι Ρουμάνοι συζητούν για τα προγράμματα που χρηματοδοτούν την ίδρυση νέων εταιριών, την επανάσταση που προετοιμάζεται στον κλάδο του ΙΤ και τις νέες μειώσεις φόρων, αυτή τη φορά στα αγροτικά εφόδια. Γράφει ο <b>Ηλίας Παπαγεωργιάδης.<\/b>

Δεν είμαι άνθρωπος μίζερος. Αγαπώ την ζωή. Θέλω να την χαίρομαι και να απολαμβάνω τα δώρα της. Είμαι ένας συνηθισμένος άνθρωπος που θέλει να ζει ελεύθερα με τις ομορφιές που θα του προσφερθούν και ακόμα περισσότερο τις ομορφιές που θα διαλέξει ο ίδιος για διακοσμήσουν το μέσα του και τα γύρω του.<b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Οι άριστοι θα είναι πάντα άριστοι και οι εξάρσεις τους θα δίνουν επιτυχίες. Για να αξιοποιήσουμε όμως, την επιτυχία τους ως κεφάλαιο συλλογικής προόδου, πρώτα πρέπει να πασχίσουμε για μία κοινωνία αρίστων που θα προτάξουμε στη δημοκρατία μας ως πρότυπα ανάτασης και όχι πρόσκαιρου και «ωφέλιμου» εμπαιγμού.

Στο Ρίο πολλοί άνθρωποι δεν έχουν καταλάβει ακόμη για ποιόν λόγο θα έπρεπε να διοργανώσουν εκείνοι τους Ολυμπιακούς Αγώνες και συνεχίζουν να διαμαρτύρονται. Στην Αθήνα το μάθημά μας το πήραμε. Ξοδέψαμε μερικά δισεκατομμύρια για να συνεχίσουν τις δουλειές τους οι «αθάνατοι» της ΔΟΕ. Άξιοι οι αθλητές για την προσπάθειά τους. Αλλά ως εκεί…

Είναι λογικό, όταν ένα κόμμα εκτιμά πως η κυβέρνηση είναι καταστροφική για τον τόπο να επιζητεί την ανατροπή της. Οποιαδήποτε άλλη πολιτική πρόταση θα είναι ανακόλουθη εφ΄όσον βασίζεται σε αυτό το σκεπτικό. Και η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ έχει αποδείξει εμπράκτως πως είναι ιδιαίτερα επιζήμια για την χώρα. Στην πιο επιεική αποτίμηση, μας στοίχισε €85 δισ.

Οι αγορές αλλάζουν, μεταλλάσσονται, όπως η κάμπια σε πεταλούδα! Δεν είναι μόνο οι μετοχές, όπου οι αγορές καταρρέουν σε δευτερόλεπτα από συναλλαγές υψηλής συχνότητας (HFT). Είναι και οι αγορές στα μέταλλα, την ενέργεια, παντού. Πρόκειται η ανθρωπότητα να κερδίσει ή έρχεται συστημική καταστροφή;

Για εξήγησέ μας, Κάρολε, πώς ο εργάτης που δουλεύει για την συντήρηση των υπονόμων του Λονδίνου, μπορεί να εργάζεται εθελοντικά και να “βρίσκει τον εαυτό του” σπρώχνοντας τα σωματικά σου προϊόντα (εφάμιλλα των “πνευματικών”) να πάνε παρακάτω; «Μα είναι αλλοτριωμένος! Όλη η προσωπικότητά του έχει διαμορφωθεί σε συνθήκες καπιταλισμού!» θα σου απαντούσε.

Σήμερα θέλω να με διαβάσεις εσύ που ψήφισες ΣΥΡΙΖΑ τον Ιανουάριο του 2015. Εσύ που ψήφισες ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Εσύ που ξαναψήφισες Συριζα τον Σεπτέμβριο του 2015. Εσύ που απογοητεύτηκες απο τον Αλέξη όπως και από όλους τους προηγούμενους. Εσύ που θεωρείς πως όλοι είναι ίδιοι αλλά τουλάχιστον αυτός είναι πιο \\\"νέος\\\" και \\\"τον έχουμε δοκιμάσει λιγότερο\\\".

Αν πιστέψει κανείς τον Πολωνό γνωμικογράφο Stanislaw Jerzy Lec ο οποίος έγραφε ότι «το άθροισμα πολλών μηδενικών είναι ένας πολύ επικίνδυνος αριθμός», ο ανασχηματισμός της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ\/ΑΝΕΛ αποτελεί την καλύτερη απόδειξη. <b>Γράφει ο Κώστας Τσιάρας.<\/b>

Η υπουργοποίησή της, την έφερε στην κατηγορία των πιο σχολιασμένων προσώπων του ανασχηματισμού. Αρνητικές οι περισσότερες κριτικές, συνδεδεμένες με τα 31 χρόνια της και το φύλο της. Η Έφη Αχτσιόγλου, είναι πολύ νέα για υπουργός, δεν έχει εμπειρία, δεν έχει ένσημα και άλλα πολλά. Ωστόσο, το πρόβλημα δεν βρίσκεται εκεί, άλλωστε τα περισσότερα από αυτά τα επιχειρήματα έχουν διπλή ανάγνωση. Το ζήτημα είναι αλλού.

Μια φράση αντάξια ενός πολιτικού άντρα που μόλις λίγες ώρες πριν βρέθηκε στο ίδιο τραπέζι με τους πολιτικούς του αντιπάλους σε μια προσπάθεια έναρξης διαλόγου. Ούτε με ψήφους,ούτε με σφαίρες.Πόσο πιο ξεκάθαρα δηλαδή πρέπει να το πει; <b>Γράφει ο Γιάννης Κουζηνός.<\/b>

Η νέα κυβέρνηση μπορεί να προέκυψε από την ανάγκη να κατευνασθούν οι Αμερικάνοι ή οι δανειστές. Προέκυψε από την ανάγκη να θυσιαστεί σαν νέος Ισαάκ ο Νίκος Φίλης ώστε να κατευναστεί ο Κύριος και η εκκλησία. Το βασικό στοιχείο της όμως είναι η άμυνα. Απέναντι στον κόσμο που αντιδράει, τις δημοσκοπήσεις που την κατακρημνίζουν και στην Ευρωπη που την αντιμετωπίζει σαν αναγκαίο κακό.