Η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, βλέποντας πως κάθε μήνα χάνει περίπου 1,5 δημοσκοπική μονάδα, λόγω της πολιτικής που ακολουθεί, κατανόησε πως στο τέλος της τετραετίας θα έχει εξαερωθεί πολιτικά. Συνεπώς κάτι θα πρέπει να κάνει. Κάπως να αντιδράσει. Και επέλεξε να παίξει ένα παιχνίδι που το ξέρει πολύ καλά, αυτό της σύγκρουσης με τους εταίρους στους οποίους θα εντάξει και την τρόικα εσωτερικού.

Ο κ. Τσίπρας εξήγγειλε πολιτικές που βασίζονται σε ειδικό καθεστώς για τα νησιά βάσει Συντάγματος το οποίο ψηφίστηκε στο κοντινό παρελθόν... 2001 όπου Πρωθυπουργός ήταν ο Κώστας Σημίτης και αρμόδιος συνταγματολόγος, ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Μας το θύμισε χθες με τον πιο θεαματικό τρόπο.

Ο διανοητής από την Κρήτη έχει έναν συγκεκριμένο ρόλο: Να πετάει τη μπάλα στην εξέδρα όποτε η ομάδα του- το κόμμα του- βρίσκεται υπό πίεση. Έτσι, με μια δήλωση η οποία είναι προφανές πως έχει γίνει για να ξεσηκώσει αντιδράσεις ο Ζουράρις καταφέρνει να στρέψει πάνω του τα φώτα της δημοσιότητας, κάνοντας την κοινή γνώμη να ξεχάσει τελείως το Βατερλό που προδιαγράφεται στην αξιολόγηση.

Θα διακινδυνεύσω μια πρόβλεψη. Οι παίκτες θα αφήσουν τη σημερινή κατάσταση να συνεχιστεί και να συρθεί και πάλι μέχρι την τελευταία στιγμή. Η κυβέρνηση θα προτιμήσει το ΔΝΤ εκτός προγράμματος. Ο κ. Σόιμπλε θα πάρει κάποια πιο σκληρά μέτρα από αυτά που είναι τώρα στο τραπέζι ως αντάλλαγμα, και όλοι θα προτιμήσουν να κρατήσουν τους στόχους της λιτότητας και να ελπίζουν πως ο γάιδαρος που έμαθε πια να μην τρώει, δε θα ψοφήσει. <b>Γράφει ο Χάρης Θεοχάρης.</b>

Η απόσταση μεταξύ των φράσεων, «κότα λειράτη» και «πιστό σκυλί του Σόιμπλε», είναι μικρή, ελάχιστα μικρή. Και οι δυο, έχουν τα χαρακτηριστικά του αγοραίου. Και της ανάδειξη της χυδαιότητας ως τρόπου πολιτικής έκφραση, αντιπαράθεσης και κριτικής. Από το βήμα της Βουλής τέτοιες φράσεις, αποκτούν μεγαλύτερο ειδικό βάρος από το συνηθισμένο...

Ας υποθέσουμε ότι προσφέρεται εκ νέου η δυνατότητα στη χώρα, να επιλέξει εγκατάλειψη της ευρωζώνης έναντι σημαντικής διαγραφής χρέους. Θα μπορέσει η χώρα να αυξήσει τις εξαγωγές της και να επιταχύνει την αναδιάρθρωση της παραγωγικής βάσης;

Το έχω ζήσει δεκάδες φορές στο ποδόσφαιρο. Οι οπαδοί των ομάδων παραδέχονται τον αντίπαλο παίκτη. Φτάνει να είναι μαλακός. Έτσι λίγο χλεχλές. Όσο πατάει η γάτα. Για παράδειγμα οι οπαδοί του Ολυμπιακού παραδεχόντουσαν τον Χένρικσεν αλλά μισούσαν τον Κυργιάκο.

Θα ήταν δευτερεύουσας σημασίας η μεταστροφή και άρνηση της ΝΔ να ψηφίσει τη χριστουγεννιάτικη ενίσχυση των χαμηλοσυνταξιούχων αν δεν σήμαινε ότι μ αυτή της την πολιτική στάση καταδικάζει τη χώρα να κυβερνιέται για πολύ καιρό από τους συριζανελ. Η ΝΔ δεν έκανε λάθος. Έκανε έγκλημα. Έδωσε το φιλί της ζωής σε μια παραπαίουσα κυβέρνηση.

Όλο αυτό το μπάχαλο που βιώνουμε αυτές τις μέρες δεν έχει να κάνει μόνο με χρήματα. Αφορά στην φιλοσοφία με την οποία το πολιτικό σύστημα αντιμετωπίζει τη χώρα. Όλες οι πελατειακές εξουσίες επενδύουν στους συνταξιούχους και όχι στις νέες γενιές. Στα εύκολα δηλαδή, που τους απαλλάσσουν από την κοπιαστική προσπάθεια της δημιουργίας πλούτου από την παραγωγικότητα των νέων.

Αν η «Επιτροπή της Βασιλείας» (Basel Committee on Banking Supervision) είναι το «παγκόσμιο αφεντικό» στις τράπεζες, τότε οι Ευρωπαϊκές Τραπεζικές Αρχές (EBA) είναι το «υπερ-αφεντικό» των Τραπεζών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, κι αν είναι έτσι, τότε κάτι άσχημο ετοιμάζεται στις Τράπεζες της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με την κωδική ονομασία MREL!

Ο κ. Σταύρος Θεοδωράκης δήλωσε στην Βουλή ότι το ελληνικό δημόσιο μπορεί να περικόψει δαπάνες κι ανέφερε χαρακτηριστικά τα μυστικά κονδύλια των υπουργείων Εξωτερικών και Άμυνας. Είναι μία παλιά και βρώμικη ιστορία. Το ερώτημα είναι αν στην Ελλάδα της κρίσης αυτά τα δύο υπουργεία μοιράζουν εκατομμύρια ευρώ στους… διαμορφωτές της κοινής γνώμης.

Όταν διάβασα στον τύπο πως ο πρωθυπουργός μας απειλεί τους εταίρους μας με προσφυγή στις κάλπες, νόμισα πως ήταν οι γνωστές ανοησίες των κυβερνητικών «παπαγάλων.» Όταν όμως διάβασα την απάντηση τους που τον καλούσαν «να μην παίζει το χαρτί των εκλογών», αυτό επιβεβαίωσε την υποψία μου πως κάτι δεν πάει καλά με την πολιτική σκέψη και γενικότερα, με το IQ των κυβερνώντων.

Τη Δευτέρα 19 Σεπτεμβρίου του 1932 το κεντρικό άρθρο του Ριζοσπάστη είχε τίτλο: ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΛΑΟ ΠΟΥ ΖΕΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ! Είναι από αυτά τα ντοκουμέντα που προσπαθούν να ξεχάσουν οι μαρξιστές, αφού έχουν καταφέρει να κάνουν κι όλους τους άλλους να τα ξεχάσουν.

Στις «τάσεις» Δεκεμβρίου της MRB, καταγράφονται οι απαντήσεις ενός σημαντικού δείγματος ανθρώπων για τις λέξεις που τους εκφράζουν περισσότερο για το παρόν και το μέλλον της χώρας. Οι λέξεις που δεσπόζουν κατά σειρά είναι τρεις. Οργή (61,9%), Φόβος (48,9%) και Ντροπή (48,4%). Στον αντίποδα, τελευταία στην κατάταξη των συναισθημάτων που διαπερνούν την Ελληνική κοινωνία, τρεις άλλες λέξεις, η ελπίδα, η περηφάνια και η σιγουριά!

Ως Σύνδρομο του Πήτερ Παν περιγράφεται η συμπεριφορά κάποιων ατόμων που ουσιαστικά αρνούνται πεισματικά να μεγαλώσουν, παραμένοντας εγκλωβισμένα στην παιδική ηλικία ή την εφηβεία. Αυτή η (light) ψυχολογική διαταραχή ενδεχομένως να αποτελεί την απάντηση για την ανεξήγητη συμπεριφορά του #1 και του #2 της κυβέρνησής μας.

Η Ελλάδα είναι μια χώρα με ημερομηνία λήξης. Εδώ και πολλά χρόνια έχουν καταρρεύσει τα όρια και ο λαϊκισμός πότισε τις συνειδήσεις όλων. Αναπαράγονται πρότυπα γελοιότητας και η ανοχή μεγαλώνει πολλαπλασιάζοντας τους κλώνους εις βάρος της κοινωνικής συνοχής. Γέμισε ο τόπος από καρικατούρες που φαντασιώνονται ρόλους, βυθισμένες σε συνεχείς κρίσεις μεγαλείου

Χειμαρρώδης, ως συνήθως, η βουλευτής του ΚΚΕ Λιάνα Κανέλλη, σε μια ενδιαφέρουσα συνομιλία με το liberal.gr, αναφέρεται -μεταξύ άλλων- στον πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα, στις δηλώσεις Παρασκευόπουλου για την Χ.Α., στο προσφυγικό, αλλά και στην «επιθετικότητα» που της καταλογίζεται στις τηλεοπτικές της εμφανίσεις. <b>Συνέντευξη στον Γιάννη Σιδέρη.</b>

Η Ελλάδα ενταγμένη στο ευρώ απέκτησε τη δυνατότητα να συναλλάσσεται με χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ένα ισχυρό νόμισμα. Όμως εκείνο το οποίο έχασε, σε βάθος χρόνου, είναι όχι μόνο την ανταγωνιστικότητά της αλλά και τη δυνατότητα να προσαρμόζεται στις συνθήκες της παγκόσμιας οικονομίας γρήγορα και τη δυνατότητα να προσαρμόζει τα επιτόκια στις ανάγκες της οικονομίας.

Με την ανάληψη της εξουσίας τα μέλη της τρόικας έγιναν «εκπρόσωποι των θεσμών» και τα μνημόνια «συμφωνίες». Οι διαπραγματεύσεις έπαψαν να γίνονται στα υπουργεία, ώστε να μην αποκτούν επίσημο χαρακτήρα και γινόντουσαν στο Χίλτον, που στοίχιζε κάτι παραπάνω. Αλλά χαλάλι αφού είχαν λιγότερη επισημότητα.

Αν οι πολίτες δεν έχουν καταλάβει καλά τι έχει γίνει ακριβώς μεταξύ τρόικας και ελληνικής κυβέρνησης για τις προσωρινές παροχές σε συνταξιούχους και νησιώτες, η απάντηση είναι απλή: Οι Έλληνες βρίσκονται μεταξύ δύο κυβερνήσεων: Η μία, εδώ, είναι ένας επιπόλαιος απατεώνας και η άλλη, έξω, είναι ένας ηλίθιος γραφειοκράτης. Και ο δεύτερος είναι ο καλύτερος διαφημιστής του πρώτου!

Εδώ και χρόνια, από την έναρξη της αντιμνημονιακής έξαρσης, ο Σύριζα και οι ΑΝ.ΕΛ με όχημα την πλατεία των Αγανακτισμένων, δίχασαν τους έλληνες και αμφισβήτησαν τον πατριωτισμό των πολιτικών τους αντιπάλων. Ήταν η εποχή των Γερμανοτσολιάδων και τον Πηλιογούσηδων... <b>Γράφει ο Άδωνις Γεωργιάδης.</b>

Η Ιστορία μπορεί να επαναληφθεί μόνο ως φάρσα. Κάποιοι, λοιπόν, σκέπτονται να περάσουν τον ελληνικό λαό από μια νέα δοκιμασία. Από ένα δημοψήφισμα, έτσι ώστε να απαλλαγεί ο Αλέξης από το βάρος μιας νέας συμφωνίας. Αυτό το δημοψήφισμα, Αλέξη, θα το κάνεις μόνος σου, παρέα με τον Νίκο Παπά. Κι έπειτα πάρτε την πρώτη πτήση για Καράκας!

Για να λέμε τα πράγματα με το όνομα τους. Ο πρωθυπουργός δεν έδωσε κανένα κοινωνικό μέρισμα. Δεν έκανε αναδιανομή πλούτου. Γιατί η αναδιανομή του πλούτου προϋποθέτει και την ύπαρξη του. Και ως γνωστόν στην Ελλάδα εδώ και έξι χρόνια δεν παράγεται πλούτος.

Στη Ρουμανία οι εκλογές γίνονται με λίστα. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την περίοδο Σεπτεμβρίου – Νοεμβρίου (μέχρι να κλείσουν οι λίστες) να γίνει ο... «κακός χαμός» στα μεγάλα κόμματα, για το ποιος θα τοποθετηθεί που. Όταν κάποιος έχει τη δύναμη να σε χρίσει, ουσιαστικά, βουλευτή ή γερουσιαστή, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος να εκμεταλλευτεί προς όφελός του αυτό το προνόμιο.