Σε λίγες μέρες ξεκινάει ένα νέο καθεστώς για την ασφάλιση των ελεύθερων επαγγελματιών. Ποιο; Μακάρι να ξέραμε. Δεν έχει εκδοθεί ούτε μία διευκρινιστική εγκύκλιος. Δεν δίνουν δεκάρα. Οι μόνοι που τους ενδιαφέρουν είναι εκείνοι που θεωρούν ως εκλογική τους πελατεία. Το Αιγάλεω κι ο Ολυμπιακός να κερδίζουν και όλοι οι υπόλοιποι…

Το 2013 ήταν μια χρονιά όπου η χώρα προσπαθούσε να βρει τα πατήματά της μετά το δεύτερο μνημόνιο. Υπήρχε μια μικρή αισιοδοξία. Εκείνο που σίγουρα δεν υπήρχε ήταν ο λόγος για να σκέφτεται κανείς ότι η χώρα θα προμηθευόταν πετρέλαιο, τρόφιμα και φάρμακα στην Ελλάδα της δραχμής! <b>Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης.</b>

Πριν λίγες μέρες ομάδα αγροτών από το Ιράν εμφανίστηκε σε χωριά της Λαμίας, προκειμένου να αγοράσουν ποτιστικά χωράφια για να καλλιεργήσουν φιστίκια και η πρώτη προϋπόθεση που έθεταν ήταν τα χωράφια να έχουν επαρκείς ποσότητες νερού.<b> Γράφει ο Αθανάσιος Παιδής.</b>

Το παιχνίδι του Σόιμπλε το παίζει όποιος αντί για συνέπεια και σοβαρότητα, δοκιμάζει τυχοδιωκτικούς αυτοσχεδιασμούς για επικοινωνιακούς και μόνο λόγους εσωτερικής κατανάλωσης. <b>Γράφει ο Γιώργος Μαυρωτάς.</b>

Η δικτατορία της πολιτικής ορθότητας έχει συνθλίψει τις αντιστάσεις μας απέναντι σε υπαρκτούς κινδύνους που σταδιακά στραγγαλίζουν τις προοπτικές της ζωής μας.

Θα γίνουν πάλι εκλογές ; Το ερώτημα επανήλθε εντονότερα – εντός και εκτός συνόρων – μετά την κυβερνητική απόφαση για εφάπαξ ενίσχυση των χαμηλοσυνταξιούχων. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης ετοιμάζονται για ένα τέτοιο ενδεχόμενο ενώ και αρκετοί διεθνείς αναλυτές επισημαίνουν πως ο Τσίπρας ετοιμάζεται για μια νέα ρήξη και πρόωρη εκλογική αναμέτρηση.

Η ειδεχθής δολοφονία της νεαρής Γερμανίδας από Αφγανό που αποφυλακίστηκε με τον νόμο Παρασκευόπουλου, ξαναέφερε στο προσκήνιο τις θλιβερές συνέπειες ενός ιδεοληπτικού νόμου. Είναι γνωστό πως ο κ. Ν. Παρασκευόπουλος, ως ακαδημαϊκός δάσκαλος, είχε μιαν ιδιαίτερη ευαισθησία για τα δικαιώματα των φυλακισμένων.

Η εκλογή Τραμπ φέρνει μετασεισμικές δονήσεις όχι μόνο στον χωρο της πολιτικής παγκοσμίως και στο ειδικό βάρος των πολυεθνικών, αλλά και στις επενδύσεις! Επενδύσεις που πριν από την εκλογή Τραμπ θα θεωρούνταν αδιανόητο να γίνουν, τώρα εμφανίζονται ως ενδιαφέρουσες.

Σ’ αυτό το πλαίσιο, με τη χώρα αδύναμη να ακολουθήσει την κούρσα εξοπλισμών στο Αιγαίο και την ισορροπία ισχύος να αλλάζει, στην εξωτερική πολιτική επιμένουμε να πυροβολούμε τα πόδια μας. Ξεχνώντας ίσως, πως ιστορικά οι οικονομικές κρίσεις, εγκυμονούν μεγάλες καταστροφές.

Είναι ξεκάθαρο ότι βρισκόμαστε μπροστά σε έναν ιστορικό συμβιβασμό μιας πανίσχυρης ελίτ με το ελληνικό κράτος. Πρόκειται για μία μακρά «συνεννόηση» μεταξύ κυβέρνησης και συνδικάτων η οποία βρίσκεται ακόμα σε εξέλιξη και θα διαρκέσει όσο προχωρούν οι ιδιωτικοποιήσεις των ΔΕΚΟ.Το μόνο που τους απομένει, κατά τη διάρκεια της αποχώρησης, είναι να υπογράφουν «συνθήκες» άμυνας και προστασίας

Ο Άδωνις Γεωργιάδης βρέθηκε τελευταία στο επίκεντρο της δημοσιότητας λόγω του άγριου καυγά του με τον υφυπουργό Υγείας Παύλο Πολάκη. Ωστόσο, το όνομά του ακούστηκε και για έναν άλλο λόγο. Δυο-τρεις μέρες μετά την υπερψήφιση της δήθεν 13ης σύνταξης του Τσίπρα στη Βουλή, κυκλοφόρησε ευρέως μια δική του δήλωση-σοκ.

Πριν τα Χριστούγεννα του 2007 μια ομάδα από αντιεξουσιαστές είχε εισβάλει στο Golden Mall εμποδίζοντας τον κόσμο να μπαίνει στα μαγαζιά και κατηγορώντας τον ότι είναι θύμα του καταναλωτισμού. Οι ευαίσθητοι εναλλακτικοί της εποχής το είχαν παρουσιάσει σαν μια κίνηση παιδιών ενάντια στον καταναλωτισμό.

Οι επικοινωνιακές τακτικές σε έξαρση. Οι δανειστές δεν έχουν λόγο να βιάζονται. Εμείς όμως; Η οικονομία μας αιμορραγεί. Κάθε ημέρα που καθυστερούμε χάνουμε επιχειρήσεις, σπρώχνουμε άλλες σε μαρασμό, περιορίζουμε τη μακροπρόθεσμη προοπτική μας. <b>Γράφει ο Μιχάλης Γκλεζάκος.</b>

Οι ιδιοκτήτες ακινήτων βρίσκονται κοντά στα γκισέ για τη Χριστουγεννιάτικη δόση του ΕΝΦΙΑ και συνεχίζουν να ζουν τον παραλογισμό της κλοπής του κράτους από τη μία πλευρά και της υπερεξουσίας των τραπεζών από την άλλη.Πληρώνουν σε τιμές 2008 και πληρώνονται σε τιμές 2016! Το επιβεβαίωσε τώρα και η Τράπεζα Ελλάδος, προειδοποιώντας την κυβέρνηση για τη φορολόγησή τους.

Ένα φάντασμα συνεχίζει να πλανιέται στον κόσμο: το φάντασμα των ριζοσπαστικών «αντιφιλελεύθερων» κινήσεων, όπου η μία παλεύει με τις άλλες, όπως οι σκορπιοί σε ένα μπουκάλι. <b>Γράφει ο συνεργάτης του Cato Institute, Tom Palmer.</b>

Ο δρόμος για την πιστοποίηση των ονομάτων της λίστας Μπόργιανς και την είσπραξη των φόρων απ΄ όσους τυχόν έκρυψαν στην Ελβετία τα εισοδήματά τους περνάει μέσα από την περίφημη επιτροπή του άρθρου 24. Γιατί δεν συνεδριάζει η Επιτροπή; Τι φοβούνται ότι θα συμβεί; Τι ήθελαν ειδικοί για την διαφθορά που επισκέφτηκαν σχετικά την Ελλάδα;

Όλοι σας ενημερωθήκατε για τα πρόσφατα σαχλά ψηφοθηρικά διαγγέλματα. Όλοι παρατηρείτε τους βλακώδεις ελιγμούς ανάμεσα στο ΔΝΤ και στους Ευρωπαίους. Όλοι ακούσατε τις ατιμώρητες χοντράδες του «μπούλη» Καμμμένου, του Ζουράρη και του Πολάκη. <b>Γράφει ο Φάνης Ουγγρίνης.</b>

Ο Αλέξης Τσίπρας, έπειτα από δύο χρόνια στο τιμόνι της εξουσίας, απέδειξε ότι αδυνατεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες και απαιτήσεις της διακυβέρνησης. Ωστόσο, κατέχει καλά το πολιτικό παίγνιο. Άλλωστε, σ’ αυτό οφείλει την ανάδειξή του. Αν και τώρα βρίσκεται σε κατάσταση πολιτικής ασφυξίας και δημοσκοπικής καθίζησης, τα αντανακλαστικά του παραμένουν ισχυρά. <b>Γράφει ο Γιώργος Πανταγιάς.</b>

Ο ΣΥΡΙΖΑ έκανε την κίνηση που αναμενόταν από καιρό. Μια κίνηση που σκοπό έχει να τον βγάλει από τα αδιέξοδα στα οποία έχει περιέλθει από το καλοκαίρι. Μια κίνηση υψηλού ρίσκου, αλλά στην κατάσταση που βρίσκεται ήταν επιβεβλημένη. <b>Γράφει ο Σάκης Μουμτζής.</b>

Η κυβέρνηση βρίσκεται στο μέσο μιας επικίνδυνης διελκυστίνδας ανάμεσα στους ευρωπαϊκούς θεσμούς και το ΔΝΤ γύρω από το πρόγραμμα προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας. <b>Γράφει ο Δημήτρης Σκάλκος.</b>

Βιώνοντας τις τελευταίες (ας ελπίσουμε) πράξεις του δράματος της μεγαλύτερης πολιτικής παράνοιας της μεταπολιτευτικής περιόδου, διαπιστώνεται ότι η συριζαία κυβέρνηση τελεί υπό συνθήκες αμηχανίας και πανικού. <b>Γράφει ο Χάρης Λευθεριώτης.</b>

Θυμίζει μυθιστόρημα της Άγκαθα Κρίστι. Πολλοί διαφορετικοί άνθρωποι που κρύβουν ένα παλιό ανεπούλωτο τραύμα που ζητά δικαίωση, μαζεύονται στον ίδιο χώρο την ίδια ώρα. Τους ένωσε ο κοινός τους τόπος, ο κοινός εχθρός, δηλαδή ο Αλέξης Τσίπρας. <b>Γράφει η Λίνα Παπαδάκη.</b>

Δώσαμε συντάξεις, πετάξαμε μερικά τασάκια στον Τόμσεν και στον Σόιμπλε και βγάλαμε αναμνηστικές φωτογραφίες με τους ευρωπαίους σοσιαλδημοκράτες. Μέχρι που είδες Αλέξη την Άνγκελα. Και τώρα τι κάνουμε Αλέξη; <b> Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης</b>\r\n\r\n

Ποιος εκ των Τσίπρα, Σόιμπλε, Σούλτς, Πιτέλα ενδιαφέρεται για το πραγματικό συμφέρον του ελληνικού λαού; Κανένας. Όλοι έχουν εκλογές και ως συνήθως μας στέλνουν το λογαριασμό. Ο καθένας όμως το κάνει για διαφορετικούς λόγους και έχει αξία να τους κατανοήσουμε για να καταλάβουμε τι μας περιμένει. <b>Γράφει ο Θόδωρος Σκυλακάκης.</b>