Με την Κύπρο, το Προσφυγικό, την Τρομοκρατία και την επιστροφή του ΓΑΠ στο ΠΑΣΟΚ μάλλον πέρασε στο ντούκου μια ενδιαφέρουσα διεθνής εξέλιξη: Η αποτυχημένη προσπάθεια του Μπέπε Γκρίλο να εντάξει το κόμμα του (ο Θεός να το κάνει) στην ομάδα των Φιλελευθέρων στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο...

Ο Γιάννης Μπουτάρης είπε ότι ντρέπεται που είναι Έλληνας γιατί όταν πάει στο εξωτερικό τον αντιμετωπίζουν σαν λεπρό. Οι αντιδράσεις –από πολλές και διαφορετικές πλευρές-γι αυτό που είπε, επιβεβαίωσαν σε μεγάλο βαθμό τον δήμαρχο. Πολλοί θυμήθηκαν ότι ήταν αλκοολικός, υπονόησαν ότι παίρνει χάπια, ενοχλήθηκαν από τα τατουάζ του και του απέδωσαν ψυχολογικά προβλήματα ! Γι αυτές τις αντιδράσεις αλλά και πολλούς επιπλέον λόγους, ο Μπουτάρης έχει δίκιο.

Στα τραπεζικά δάνεια τα κόμματα εξουσίας βρήκαν την κότα που γεννά τα χρυσά αυγά (και τις πολλές ψήφους…). Την περίοδο του δικομματισμού και των παχέων αγελάδων τα δύο κόμματα ΠΑΣΟΚ και ΝΔ έπαιρναν γενναία κρατική επιχορήγηση δεκάδων εκατομμυρίων.

Η Ελλάδα δύσκολα θα βρει το δρόμο της εξόδου από την κρίση της και με δεδομένη τη σημερινή κυρίαρχη κουλτούρα της, η χρεοκοπία είναι το πιθανότερο σενάριο. Χρεοκοπία η οποία δεν θα έλκει την καταγωγή της από μια οικονομική καταστροφή, ούτε από μια συνειδησιακή, αλλά χρεοκοπία η οποία θα οφείλεται πρωταρχικά στην κυρίαρχη κουλτούρα του σήμερα.

Ιστορικά, η Ελλάδα δεν έχει να επιδείξει πρωτογενή πλεονάσματα για μεγάλες χρονικές περιόδους.

Η απλή αναλογική είναι ο στρωμένος με ροδοπέταλα δρόμος που οδηγεί κατευθείαν στην Κόλαση. Αντικειμενικός στόχος της κυβέρνησης και των εν δυνάμει συμμάχων της είναι να κόψουν τον δρόμο του Κυριάκου Μητσοτάκη προς την αυτοδυναμία. Δεν είναι τυχαία η ανασυγκρότηση στον χώρο της ακροδεξιάς, ούτε η επιστροφή των ασώτων στο ΠΑΣΟΚ της Φώφης και του Κώστα Λαλιώτη. <b>Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης.</b>

Το πολιτικό σύστημα όμως, δεν έχει ανάγκη μόνο το ηγετικό πρόσταγμα του φιλελευθερισμού. Υπάρχουν και οι άλλοι που έδωσαν και δίνουν την μάχη τους για τη λογική. Ούτε το Ποτάμι ούτε η μεταρρυθμιστική Κεντροαριστερά περισσεύει. Φτάνει μόνο να τους δοθεί η ευκαιρία να συμπαραταχθούν σε ένα κοινό μέτωπο απέναντι στον παραλογισμό της αδράνειας

Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα, που είναι διακρατική κυβερνητική οργάνωση, οι ΜΚΟ είναι «ιδιωτικοί οργανισμοί που ασκούν δραστηριότητα για να απαλύνουν τον πόνο, να προωθήσουν τα συμφέροντα των φτωχών, την προστασία του περιβάλλοντος, την παροχή βασικών κοινωνικών υπηρεσιών, ή αναλαμβάνουν την ανάπτυξη της κοινότητας»...

Αφού μας ζάλισε τα τελευταία 7 χρόνια με την τριγωνική βρώμικη σχέση πολιτικών- τραπεζών- ΜΜΕ, ο ΣΥΡΙΖΑ έρχεται σήμερα μετά από μία ακόμα Εξεταστική Επιντροπή να μας πει ότι δεν υπάρχουν ποινικές ευθύνες πολιτικών στα δάνεια των κομμάτων και των ΜΜΕ και ως εκ τούτου δεν υπάρχει λόγος προανακριτικής επιτροπής!

Αν η Ελλάδα δεν αποκτήσει πρόσβαση στις αγορές, θα βρεθεί αντιμέτωπη ή με ένα 4ο μνημόνιο ή με χρεοκοπία, λέει στο Liberal ο καθηγητής του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. <b>Συνέντευξη στον Βασίλη Γεώργα.</b>

Σήμερα το πρωί μου τηλεφώνησε από την Πάτρα ο εξάδελφός μου, ο Νίκος, για να με ρωτήσει έκπληκτος: «Και δεύτερος Πατρινός υποστηρίζει πως λεφτά υπάρχουν;», αναφερόμενος καθυστερημένα στον Σώρρα...<b>Γράφει ο Γιώργος Καραμπελιάς.</b>

Ο Τράμπ είναι τελικώς υπέρ της διάλυσης της Ευρώπης. Άρα! Έρχεται πιο κοντά στον Αλέξη τον Τσίπρα, έναν από τους πρώτους ευαγγελιστές της νέας θρησκείας. Το ερώτημα είναι που πάνε τώρα οι Δεξιοί εκείνοι που δήλωναν εκστασιασμένοι με την εκλογή του άρχοντα του Τράμπ στις ΗΠΑ. Κι οι Αριστεροί που έκλαιγαν με την ήττα της Χίλαρι; Αυτά είναι τα κουλουβάχατα…

Τι να μας πούνε τώρα οι Διαμαντοπούλου, Ραγκούσης και Φλωρίδης; Γιατί δεν επιστρέφουν κι αυτοί στην μεγάλη του ΠΑΣΟΚ σχολή, όπως έκανε ο Γεώργιος Παπανδρέου του Ανδρέα; Στην ζωή και στην πολιτική όλα γίνονται! Αλλά το βασικό ερώτημα είναι άλλο: Χωράει στο ΠΑΣΟΚ της Φώφης τόση... μεταρρύθμιση; <b>Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης.</b>

Οι καταγγελίες πέφτουν βροχή. Το τελευταίο επεισόδιο προέρχεται από την ερώτηση 20 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ που ρωτάνε να μάθουν που πήγε το 80% των προσληφθέντων στις... δομές. Έχουν μεν προσληφθεί, αλλά έκτοτε αγνοείται η τύχη τους!

Ποια είναι η διαφορά του Βενιζέλου από τους υπόλοιπους; Η διαφορά ενός ανθρώπου που θέλει να αλλάξει τον κόσμο από αυτόν που απολαμβάνει να εκτελεί τις επιθυμίες των οπαδών του. Η διαφορά του μοναχικού ηγέτη που φορτώνει τις μεγάλες αποφάσεις στην πλάτη του και δεν φοβάται να θυσιαστεί για το δίκαιο της λογικής του

Η συνεύρεση 200 περίπου παλαιών βουλευτών του ΠΑΣΟΚ ήταν συναισθηματικά φορτισμένη λόγω των κοινών αγώνων τους, των κοινών ιδανικών τους, της κοινής πίστης στον Α. Παπανδρέου. Μα πάνω απ΄όλα ήταν μια ανθρώπινη αναπόληση του παρελθόντος. Του δικού τους παρελθόντος. Ηταν τελικά μια επιστροφή στο σπίτι τους. Νομίζω πως όλο αυτό το σκηνικό επιβάλλεται να το αντιμετωπίσουμε με τον προσήκοντα σεβασμό, ανεξάρτητα από την πολιτική τοποθέτηση μας.

Τον βλέπω συχνά σ ένα καφέ της γειτονιάς να κάθεται μόνος στο ίδιο τραπέζι το οποίο πάντα ή σχεδόν πάντα είναι άδειο. Περασμένα πενήντα, με ρούχα που δείχνουν πως κάποτε είχε την δική του κανονικότητα και με βλέμμα που μοιάζει άδειο. Ο περιπτεράς από τον οποίο αγοράζω τσιγάρα, συμπλήρωσε το προφίλ του.

Εφόσον η νέα αμερικανική διοίκηση ξεπεράσει τις καχυποψίες κατά του Ιράν και συναινέσει σε ένα μέτωπο κατά του Ισλαμικού Κράτους, οι ώρες των τζιχαντιστών θα είναι μετρημένες.

Όπως στην Ρώμη με τους αυτοκράτορες της Δύσης και της Ανατολής, στο Βυζάντιο με τους συμβασιλείς και στον Δήμο Αθηναίων με τους αντιδημάρχους, αν στην προεδρία της Δημοκρατίας προστίθετο ο «συμπρόεδρος», ένας άνθρωπος θα είχε ησυχάσει. Μέχρι τότε ο Φώτης Κουβέλης, που πλέκει εγκώμια, θα συνθέτει ωδές, θα ξαπλώνει δίπλα στο τζάκι του Αλέξη Τσίπρα για να τον ηρεμεί.

Όταν το 2012 έφτασε στην εφημερίδα η είδηση για τη δημιουργία του ESM (Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας), που πιθανώς να συμμετείχε στα μνημόνια και τα δάνεια της Ελλάδας, οι ρεπόρτερς τον ξεκοκάλισαν και αυτό που αποκαλύφθηκε κυριολεκτικά μας τρόμαξε σε τέτοιο σημείο ώστε να πούμε ότι μεταξύ ΔΝΤ και ESM, το ΔΝΤ ήταν νηπιαγωγείο! Τώρα η κυβέρνηση πανηγυρίζει στην πιθανότητα να πέσει η Ελλάδα στα νύχια του!

Tα Συντάγματα δεν φτιάχνονται για να περιγράψουν μόνο τις αρμοδιότητες κάθε εξουσίας. Προέκυψαν ως ανάγκη για τον περιορισμό αυτών των εξουσιών, για την διασφάλιση των δικαιωμάτων των πολιτών.

Κάθομαι και παρατηρώ το πολιτικό σκηνικό. Από τη μια μεριά το τέρας των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ. Που ψυχορραγεί αλλά θα πουλήσει ακριβά το τομάρι του. Από την άλλη η Νέα Δημοκρατία. Που προηγείται στις δημοσκοπήσεις αλλά θα φάει πολλά ψωμιά μέχρι να εξελιχθεί σε αληθινή Κεντροδεξιά. Και στη μέση τι; Το πάλαι ποτέ κραταιό ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να συντρίβεται ανάμεσα στη -διαχρονική- εσωστρέφειά του και την -όψιμη- εμμονή αναπαλαίωσής του.

Η αλήθεια είναι ότι πλέον το κλείσιμο της αξιολόγησης δεν βρίσκεται στο χέρι της Αθήνας. Όλες οι πλευρές διαγιγνώσκουν πίσω από την δήλωση Schaeuble, περισσότερο ένα μονοπάτι πιθανής εξόδου (λόγω αντικειμενικών δυσκολιών) της Ελλάδας από το ευρώ, παρά μια επέκταση της τρέχουσας ή σύναψη μιας νέας δανειακής σύμβασης...

Η «διαρκής διαπραγμάτευση» που ξεκίνησε επί Γιάνη Βαρουφάκη συνεχίζεται και στις μέρες μας. Δεν έχει αλλάξει το παραμικρό. Το καλοκαίρι του 2015 χρειάστηκε να παρέμβει ο Μπιλ Κλίντον για να μην γίνει πράξη το σχέδιο «εκτάκτου ανάγκης» των Αθηνών. Θα θυμάστε τις σχετικές δηλώσεις Καμμένου! Το 2017 ετοιμαζόμαστε για ακόμη χειρότερες μέρες!