Ένα προσκείμενο στην κυβέρνηση Μέσο, είχε τον τίτλο «Λευκός καπνός από τις Βρυξέλλες». Κατέγραφε την αισιοδοξία κυβερνητικών κύκλων ότι τις επόμενες ημέρες κλείνει η συμφωνία. Λευκός καπνός σημαίνει νέα μείωση του αφορολόγητου, νέες περικοπές στις συντάξεις, ιδιωτικοποίηση με επαχθείς όρους της ΔΕΗ κ.ο.κ. Ο μαύρος καπνός τι θα περιελάμβανε άραγε;

Για τα τελευταία 8 χρόνια εδώ στην Ελλάδα μπορεί κανείς να πει πολλά. Ένα όμως είναι σίγουρο: από διαπραγματεύσεις αν μη τι άλλο έχουμε χορτάσει!

Ποτέ δεν θα φανταζόμουν τους drama queens που τα μνημόνια θα αποκάλυπταν στην ελληνική αριστερά. Από τον Γιώργο Κυρίτση που όταν ψήφισε ΝΑΙ στο μνημόνιο είπε «Η αποψινή ήταν η πιο εξευτελιστική στιγμή στη ζωή μου από τότε που κατουρήθηκα στο σχολικό στην τρίτη δημοτικού» μέχρι τον Κώστα Σέλτσα που αισθάνθηκε σφίξιμο στην καρδιά και στο στομάχι όταν έμαθε ότι το μονοπώλιο του λιγνίτη πρέπει να τελειώσει.

Μετά από κάθε αξιολόγηση έχουμε πολιτικές αναταράξεις και πολιτικές ανατροπές, λέει ο επικεφαλής της Λαϊκής Ενότητας. Προβλέπει εκλογές, σαν αποτέλεσμα των τραγικών συνεπειών που θα έχει η συμφωνία, εκτιμά ότι το μασάζ της κυβέρνησης προς τους βουλευτές της δεν είναι δεδομένο ότι θα φέρει τα απολύτως επιθυμητά αποτελέσματα, αφού ο κόσμος του ΣΥΡΙΖΑ βράζει, ενώ χαρακτηρίζει «προδοσία» την πώληση της ΔΕΗ. <b>Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη.</b>

Να λοιπόν που το (Political Party Formerly Known As) ΠΑΣΟΚ προχώρησε σε μία ακόμη μεταγραφή «ποταμίσιου» βουλευτή αποκτώντας τον Λαρισαίο Κώστα Μπαργιώτα. «Ενισχύθηκε» όπως διαβάσαμε και ακούσαμε χαρακτηριστικά από στελέχη του. Εγώ βέβαια πίστευα πως τα κόμματα ενισχύονται στην κοινωνία, τις δημοσκοπήσεις και –κυρίως- τις εκλογές. Δε βαριέσαι όμως…

Τον Νοέμβριο είχε κάνει κυβερνητικό ανασχηματισμό και, με αυτόν, ο πρωθυπουργός είχε στείλει ένα θετικό μήνυμα γιατί είχε δείξει ότι ήθελε να σχηματίσει μια νέα κυβέρνηση, για να ολοκληρώσει τάχιστα το Γ΄ Μνημόνιο. Μάλιστα, μιλώντας στο πρώτο υπουργικό συμβούλιο, περίπου δέκα φορές είχε καταδικάσει κάθε χρονοτριβή στην υλοποίηση του Προγράμματος...

Παίρνει η κυβέρνηση μέτρα και δεν ξέρεις γιατί; Αδικαιολόγητος! Γιατί αν είχες παρατηρήσει τις μέχρι τώρα νομοθετικές πρωτοβουλίες της και τις θεωρίες πίσω από όσα κάνει, θα διαπίστωνες ότι σχεδόν κανείς από τα «αριστερά» της μέλη δεν κυβερνά. Κάνουν ατομική και ομαδική ψυχοθεραπεία! Προσπαθώντας να απαλλαγούν από τις φοβίες τους. Τελευταίο παράδειγμα ο υπουργός Παιδείας κ Γαβρόγλου και η διαγωγή στα σχολεία.

Βαδίζουμε άραγε, όπως λέει ο Χάγιεκ, στον δρόμο προς την δουλεία, συμμετέχοντας σε ένα «survivor» ισορροπίας μεταξύ κεντρικού σχεδιασμού και ελεύθερης βούλησης; Ο κεντρικός σχεδιασμός είναι εγγενώς αντιδημοκρατικός κατά την άποψη του Χάγιεκ, διότι απαιτεί «η βούληση μιας μικρής μειονότητας- καλή ώρα του Μαδούρο και του ΣΥΡΙΖΑ- να επιβάλλεται στο σύνολο των ατόμων

Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κόμμα. Είναι νοοτροπία, επάγγελμα, τρόπος ζωής. Δεν είναι Αριστεροί, δεν είναι Δεξιοί. Είναι οι άνθρωποι της κάθε εποχής. Γεννημένοι νικητές, παιδιά της αυταπάτης, παράφορα ερωτευμένοι με την εξουσία. Είναι ΠΑΣΟΚ, μεταμορφωμένοι άλλοτε σε «Δεξιούς» και άλλοτε σε «Αριστερούς». Το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα, του Άκη και του Κουτσόγιωργα που μεταλλάσσεται διαρκώς και επιβιώνει. Θα γλιτώσουμε ποτέ;

H αποτυχία του σοσιαλιστικού μοντέλου οπουδήποτε αυτό επιχειρήθηκε, εξηγεί το γιατί η Αριστερά αποσπά τόσο αρνητικά αποτελέσματα στις εκλογικές μάχες και γιατί σήμερα είναι αντιμέτωπη με μια σημαντική απώλεια των δυνάμεών της στα πανεπιστήμια και τη δημόσια ζωή. <b>Γράφει ο Jeffrey A. Tucker.</b>

Πίστευα, πως μέχρι το τέλος φθινοπώρου 2016 τα περιθώρια για μιαν ευπρόσωπη ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, με ποσοστό άνω του 20%, ήταν μεγάλα. Έτσι, θα παρέμενε ως βασικός παίκτης στην κεντρική πολιτική σκηνή, ενώ η ηγετική ομάδα του, από τον χώρο της αντιπολίτευσης πλέον, και μακριά από τους αναγκαίους εσωκομματικούς συμβιβασμούς που απαιτεί η άσκηση κυβερνητικής εξουσίας, θα μετέπλαθε το κόμμα όπως αυτή το επιθυμούσε.

Μία ενδιαφέρουσα προσέγγιση για την καταπολέμηση της ανεργίας αποφάσισε να υλοποιήσει η Ρουμανία το 2017. Την ώρα που στην Ελλάδα θεωρούμε «ενίσχυση της απασχόλησης» την επιδότηση κάποιων ανέργων για μερικούς μήνες, η μεγαλύτερη χώρα της ΝΑ Ευρώπης επέλεξε έναν εντελώς διαφορετικό δρόμο: Επιδοτεί την ίδρυση 10.000 νέων εταιριών, με στόχο τη δημιουργία 20.000 – 30.000 θέσεων εργασίας!

Στην Ιαπωνία μια υπουργός παραιτήθηκε γιατί θεωρήθηκε ψηφοθηρία να μοιράζει βεντάλιες με την φωτογραφία της. Στην Σουηδία υπουργός παραιτήθηκε γιατί βρέθηκε με ελάχιστα αυξημένο αλκοόλ στο αίμα όταν οδηγούσε. Στην Ελλάδα υπουργός καταγγέλλει στημένο διαγωνισμό στην πώληση μιας δημόσιας επιχείρησης και δεν συμβαίνει τίποτα. Απλά ψηφίζει την πώληση!

Επιτέλους και λίγη χαρά στην κυβέρνηση των ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ! Αναφέρομαι φυσικά στην δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου, Δημήτρη Τζανακόπουλου σχετικά με την διαπραγμάτευση που έχει ως εξής: «Τα εργασιακά θα είναι τόσο ευχάριστα που θα χαρούμε να τα νομοθετήσουμε».

Δύσκολο καλοκαίρι προμηνύουν για την ελληνική οικονομία και το τραπεζικό σύστημα οι εξελίξεις, σχετικά με την εκκρεμότητα του προβλήματος της υπερχρέωσης των επιχειρήσεων. Άνθρωποι της αγοράς περιγράφουν την κατάσταση που θα δημιουργηθεί μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου για τον εξωδικαστικό διακανονισμό των χρεών και έως ότου ξεκινήσουν οι πρώτες ρυθμίσεις, ως περίοδο πλήρους άρσης των χρηστών «συναλλακτικών ηθών».

Στις 30 Νοεμβρίου 2016, κατέθεσα ερώτηση στον Υπουργό Οικονομίας και Ανάπτυξης, ζητώντας να ενημερωθώ για τον αριθμό και τα οικονομικά μεγέθη των σχεδίων, τα οποία είναι κατατεθειμένα στη Γενική Διεύθυνση Στρατηγικών Επενδύσεων, καθώς μοιράζομαι κι εγώ την πεποίθηση, πως ένας καταιγισμός επενδύσεων είναι ο (απολύτως) μοναδικός τρόπος να βγει η Χώρα από το σημερινό της τέλμα.

Ο σκωτσέζος ευρωβουλευτής Alyn Smith μιλάει στο Liberal και στον <b>Ανδρέα Ζαμπούκα</b> για την ενεργοποίηση του άρθρου 50 από την Τερέζα Μέι, την πρόθεση της Σκωτίας να ανακοινώσει δημοψήφισμα για την παραμονή της στην ΕΕ και τις προοπτικές σύγκρουσης με τη κυβέρνηση του Λονδίνου.

Εκείνο που προξενεί εντύπωση είναι ότι βρέθηκαν τόσοι πολλοί «πρόεδροι» σε μια περίοδο αμφισβήτησης της πολιτικής και εν μέσω κατάρρευσης της εμπιστοσύνης. Από πού δηλαδή, τους προέκυψε τόση αυτοπεποίθηση για να δημιουργήσουν ένα μικρό κόμμα που η μόνη του σημαία θα είναι η αντισυστημική ρητορική του Τσίπρα σε «γενόσημη» μορφή;

Την ώρα που ο υπουργός Οικονομίας κ Τσακαλώτος ομολογούσε ότι η κυβέρνηση έχει τσακίσει τη μεσαία τάξη, αλλά το έκανε «για να δώσει προτεραιότητα στους απόλυτα φτωχούς», η UNICEF διαπιστώνει με έκθεση ότι μισό εκατομμύριο παιδιά στη χώρα ζουν σε φτώχεια. Έτσι, ο υπουργός υπέγραψε μείωση του αφορολόγητου, που θα φτωχοποιήσει καθέναν με εισόδημα ακόμα και 500 ευρώ το μήνα!

Σαν να ζει ακόμη στην εποχή των σπηλαίων θυμίζει σε ενεργειακό επίπεδο η Ελλάδα, λέει στο Liberal o καθηγητής Πυρηνικής Τεχνολογίας στο Πανεπιστήμιο Purdue της Ιντιάνα, εκτιμώντας ότι είναι ανάγκη να ανοίξει πάλι η κουβέντα για τα πυρηνικά στην Ελλάδα. <b>Συνέντευξη στον Γιώργο Φιντικάκη.</b>

Μπορεί κάποιος να φανταστεί τον Κώστα Σημίτη να βρίσκεται στην Κρήτη και να έχει κάτσει σταυροπόδι σπάζοντας φιστίκια και ρουφώντας καφέ; Στην Τεχεράνη και να τον συνοδεύει η Δάφνη με μαντήλα; Να είναι σε ευρωπαϊκή διάσκεψη και να βγαίνει τις επίσημες φωτογραφίες με τους άλλους με το κεφάλι ριγμένο στο πλάι και τα χέρια στην τσέπη;

Δεν μπορώ να ξεχάσω τους έμμισθους τρωγλοδύτες του διαδικτύου που «έλουζαν» με κοσμητικά επίθετα και κατηγορούσαν ως «υπαλλήλους του Μπόμπολα» όλους εκείνους που δήλωναν την αντίθεσή τους με το κίνημα «δεν πληρώνω». Από τότε συνέβησαν πολλά. Οι αγανακτισμένοι έγιναν κυβέρνηση και τα τρολς κυβερνητικοί αξιωματούχοι. Κι έτσι κάνουν, πλέον, τροπολογίες για τον Μπόμπολα. Ποιος κυβερνάει; Να μην κάνουμε χαζές ερωτήσεις, παρακαλώ!

Προσπαθήσατε ποτέ να καρφώσετε ένα φρουί-ζελέ στον τοίχο; Είναι πιο εύκολο από το να βρείτε έναν σοσιαλιστή που μένει σταθερός ως προς τον ορισμό που δίνει στον σοσιαλισμό. <b> Γράφει ο Lawrence W. Reed.</b>

«Θα ήταν καλύτερα στον ΣΥΡΙΖΑ να αφήσουν την πώληση των μονάδων της ΔΕΗ σε κάποιους άλλους που το έχουν στο DNA τους. Ας παραιτηθεί η κυβέρνηση αφού δεν μπορεί, αφού έχει τσακωθεί με τον εαυτό της.» Αυτά δεν τα είπε κάποιος «ανάλγητος νεοφιλελεύθερος», στο επίσης «ανάλγητο» Liberal, αλλά ο πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, Γ. Αδαμίδης.