Το Survivor γίνεται άθελά του ένα κοινωνικό πείραμα. Oι αντιδράσεις των τηλεθεατών στα μέσα δικτύωσης λειτουργούν ως μεγεθυντικός φακός και πολλαπλασιαστής για τις συμπεριφορές που γεννιούνται στο μοναστικό τοπίο του Άγιου Δομίνικου. <b>Γράφει η Δέσποινα Λημνιωτάκη.</b>

Στις 20 Απριλίου 1975 το βράδυ, ημέρα Δευτέρα έκανα την πολλοστή μου αφισοκόλληση. Μερικές μέρες πριν είχε κυκλοφορήσει η αφίσα του Ρήγα Φεραίου, που έδειχνε δύο χέρια να σπάνε την αλυσίδα που τα κρατούσε δεμένα, με το σύνθημα «ΠΟΤΕ ΠΙΑ». Κάπου στην πλατεία Διοικητηρίου της Θεσσαλονίκης μας συνέλαβαν, εμένα και ένα φίλο. <b>Γράφει ο Γιώργος Λιγνός.</b>

Το πρόβλημα με την εθνική μας μοίρα δεν είναι ούτε η Χούντα ούτε η Αριστερά ούτε η Δεξιά. Το μεγάλο μας κουσούρι είναι η μυθοπλασία και οι «Χούντες» που κουβαλάμε μέσα μας. Ως ταυτοτικοί, ως ιδεοληπτικοί, ως αυθεντίες και φορείς της κάθε «περιούσιας κληρονομιάς». Η αρρώστια μας είναι η «μοναδικότητα» της σκέψης και ο μεσσιανισμός μας

Δεν υπάρχει χειρότερος πόλεμος από τον εμφύλιο και δεν υπάρχει πιο εγκληματική επιπολαιότητα από την υπεράσπιση πολιτών που σκοτώνουν ή σκοτώνονται από συμπολίτες τους. Επειδή αυτοί οι πολίτες είναι κατά κανόνα φτωχοί, αγρότες και μικροαστοί και θύματα εκείνων που τους σπρώχνουν να σκοτωθούν μεταξύ τους.

Στις 2 Δεκεμβρίου του 2007 ο Ούγκο Τσάβεζ προκήρυσσε δημοψήφισμα. Αντικείμενο είχε την αλλαγή 69 άρθρων του συντάγματος της Βενεζουέλας του ’99. Παρά τις δηλώσεις του Τσάβεζ ότι όποιος ψήφιζε «Ναι» ψήφιζε για εκείνον αλλά όποιος «Όχι» ψήφιζε για τον Τζορτζ Μπους οι πολίτες της Βενεζουέλας επέλεξαν με 51% το «Όχι»...

Η Βενεζουέλα είναι μακριά κι ο Μαδούρο είναι φίλος. Όχι απαραίτητα δικός μας ή δικός σας. Αλλά του κ. Τσίπρα, οπωσδήποτε. Να υποθέσουμε, με το άρρωστο φιλελέ μυαλό μας, ότι ο κ. Βούτσης δεν θα κάνει δεκτό το αίτημα της Ν.Δ. για συζήτηση στην Βουλή. Αν κάνουμε λάθος, οφείλουμε ένα πρώτο θέμα στο πρόεδρο Βούτση! Κάτι σαν επιβράβευση ένα πράγμα…

Στην χώρα του Μαδούρο οι κομμουνιστές ψάχνουν να βρουν τους παραστρατημένους πολίτες που στράφηκαν κατά της επανάστασης, προκειμένου να τους απαλλάξουν από την αποστολή τους. Στην Αθήνα οι θαυμαστές του καθεστώτος των δολοφόνων δεν έχουν τολμήσει ούτε μία δήλωση συμπάθειας στους νεκρούς... <b>Γράφει ο Θανάσης Μαυρίδης.</b>

Στο εύλογο ερώτημα, ποιος είναι ο αντίπαλος της ΝΔ, κάποια στελέχη της στέκονται αμήχανα και δεν μπορούν ή δεν θέλουν να απαντήσουν. Δεν μπορούν ή δεν θέλουν να δώσουν την αυτονόητη απάντηση, πως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Και για την «ψεκασμένη» δεξιά και την εφημερίδα της, ουδείς ψόγος. Επέλεξαν, ευθύς εξ αρχής, την πολιτική των ίσων αποστάσεων...

Οι τιμές και τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα έχουν θεμελιώδη σημασία. Αν κάποιος δεν αντιλαμβάνεται το πώς λειτουργούν αυτές οι δυνάμεις, τότε τα αποτελέσματα θα είναι σίγουρα καταστροφικά. <b>Γράφει η Abigail Hall</b>

Συναντήθηκα προχτές το μεσημέρι με έναν φίλο μου τυχαία σε ένα εστιατόριο. Του χρώσταγα € 100 από κάτι που είχε περάσει ο γιος μου και είχε πάρει από το μαγαζί του και αφού τον είδα σκέφτηκα ευκαιρία να του τα δώσω....

Διαβάζω για τις εξελίξεις στην κεντροαριστερά. Η πιο πρόσφατη, μια νέα κίνηση από τρεις πρώην υπουργούς του ΠΑΣΟΚ. Το οποίο ΠΑΣΟΚ ηγείται της Δημοκρατικής Συμπαράταξης όπου φιλοξενείται και η ΔΗΜΑΡ, ενώ το Ποτάμι μάλλον φλερτάρει με τη νέα κίνηση. Παράλληλα, ένα μέρος στελεχών του χώρου, δεν βρίσκει κακή ιδέα αυτή της προσέγγισης με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Οι Αμερικάνοι λένε πως \\\"το μέλλον φτιάχνεται, δεν κληρονομείται\\\". Αντίθετα για εμάς τους νεοέλληνες το μέλλον προκύπτει- σχεδόν υπαγορεύεται- από το παρελθόν. Κάποτε ως κατεύθυνση, άλλοτε ως νουθεσία, ενίοτε ως πλάνη. Ξεχνάμε ότι η ιστορία δεν υπαγορεύει κείμενα, αλλά χρησμούς, ότι αρκεί μια λάθος ερμηνεία για να παράξει μια εσφαλμένη εντύπωση.

Είμαι κάθετα αντίθετος στο να μεταφέρονται στην αρθρογραφία οι κοκορομαχίες που διαδραματίζονται στα σόσιαλ μίντια.Το σημερινό μου άρθρο είναι ελαφρώς διαφορετικό. Δίνω όνομα στεγνά. Το «όνομα» σε εισαγωγικά βέβαια γιατί πρόκειται απλώς για το –σαχλό- ψευδώνυμο ενός από τα διαβόητα συριζοτρόλ που λυμαίνονται, στην εν λόγω περίπτωση, το Twitter.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στο Liberal στο «δεξί χέρι του Bayrou», ηγετική προσωπικότητα στη Γαλλία και στη Ευρωπαϊκή Ένωση, αναφέρεται στη σημασία των γαλλικών προεδρικών εκλογών, στην αλλαγή του συσχετισμού πολιτικών δυνάμεων που προκαλεί η έκρηξη του διπολισμού και σε νέες προοπτικές τις οποίες προωθεί η κεντρώα τάση που εκπροσωπεί ο Εmmanuel Macron. <b>Συνέντευξη στην Ήρα Φελουκατζή.</b>

Ας μην έχει το θράσος η πολιτεία να μιλάει για ήρωες, όταν τους αντιμετωπίζει σαν «αχθοφόρους» και «υποζύγια». Κάθε κοινωνία χρειάζεται περισσότερο κάποιους ανθρώπους, ιεραρχώντας τις ανάγκες της. Τον καλό στρατιωτικό, τον καλό αστυνομικό, τον καλό δάσκαλο, τον καλό επιστήμονα, τον καλό πολιτικό. Και στην συνείδηση του πολίτη θα πρέπει να είναι καταξιωμένος ως πολύ καλά αμειβόμενος

Άμα δεν σε πάει.. Γκολ αυτοί σέντρα εμείς. Η χρονική σύμπτωση των «εκδηλώσεων» του ΔΝΤ λίγες μέρες πριν από την προετοιμαζόμενη εδώ και καιρό θριαμβευτική ανακοίνωση του πρωτογενούς πλεονάσματος του 2016 (ανακοινώνεται αύριο), ήταν το λιγότερο «σατανική». Κάτι στο αντίστροφο, με το «αήττητο» σερί της κυβέρνησης το τρίτο τρίμηνο του 2015...\r\n

Την ώρα που το ΔΝΤ προβλέπει ότι η ελληνική κυβέρνηση δεν θα πλησιάσει καν το στόχο των πρωτογενών πλεονασμάτων του 3.5% πέραν του 2016, η Αθήνα χλευάζει και καταφεύγει σε απάτες για να κρύβει κρατικά έξοδα και να εμφανίζει πλεονάσματα, με τρόπο, όμως, που θα τα πληρώσουν επιπλέον των φόρων τους οι πολίτες! Σαν την απάτη του υπουργείου Πολιτισμού με τη ΔΕΗ!

Το να χρεωθεί αυτή την στιγμή η πτώση του ελικοπτέρου σε μηχανική βλάβη ή ανθρώπινο λάθος αυτή την στιγμή είναι αδύνατον. Το θέμα είναι τεχνικό, παίρνει χρόνο και δεν πρόκειται να λυθεί στην μισή ώρα και τα πέντε παράθυρα των δελτίων ειδήσεων.

Δεν υπάρχει προηγούμενο. Ούτε και πρόκειται να υπάρξει άλλη φορά στο ορατό μέλλον τόση χυδαιότητα. Δεν τους έφτανε η στοχοποίηση της Μαρέβα, τώρα έβαλαν στο στόχαστρο και την Μαρίκα Μητσοτάκη! Ποιος; Ο Κουρουμπλής. Δεν έχει νόημα, σύντροφοι, να σας συστήσει κάποιος «ψυχραιμία». Την έχετε χάσει. Προ πολλού.

Στην έντονα ρυθμισμένη, στατική και γραφειοκρατική αγορά εργασίας μας, που έχει να αντιμετωπίσει ένα πυκνό δάσος εμποδίων, κυβερνητικών κανόνων και επιβολών, εμφανίστηκε ένα ωραίο πράγμα.<b>Γράφει ο Jeffrey A. Tucker.</b>

Η κυβέρνηση θεωρεί ότι ξεσκεπάζοντας «ανομίες» των προηγούμενων κερδίζει ψήφους. Δυστυχώς όταν αυτό γίνεται σε ένα περιβάλλον σήψης και παρακμής χάνουν όλοι ψηφοφόρους!

Οι Πασχαλινές διακοπές τελείωσαν και μαζί με αυτές και οι ημέρες ξενοιασιάς και χαλάρωσης. Βέβαια, είναι αλήθεια πως φέτος, σε μια νεκρή πολιτικά περίοδο, προέκυψε άφθονος πολιτικός σχολιασμός και πολύ γέλιο από τα καμώματα των Συριζαίων. Οι άνθρωποι δεν μας αφήνουν να πλήξουμε ποτέ. Βάσιμα λοιπόν αναρωτιέμαι, τι θα γίνουμε χωρίς αυτούς.

Είναι γεγονός ότι η οικονομική κρίση μας έχει οδηγήσει σε ένα φαύλο κύκλο επίτευξης βραχυπρόθεσμων στόχων. Από την εκταμίευση της επόμενης δόσης μέχρι το κλείσιμο της αξιολόγησης. Βραχυπρόθεσμοι στόχοι που και αυτοί δεν επιτυγχάνονται στο χρόνο που απαιτείται ένεκα της παροιμιώδους τακτικής της ελληνικής κυβέρνησης «παίζουμε καθυστερήσεις μέχρι την τελική υποχώρηση». <b>Γράφει ο Βασίλης Ανδρικόπουλος.</b>

Η ΕΛΣΤΑΤ θ\\' ανακοινώσει πως το πρωτογενές πλεόνασμα για το 2016 θα πλησιάζει το 4%. Ακούγοντας το κάποιος θα εντυπωσιαστεί αφού ο επίσημος στόχος ήταν 0,5%, δηλαδή θα είναι επταπλάσιο ή οκταπλάσιο από το προβλεπόμενο. Αν αυτός που το ακούσει ωστόσο είναι φορολογούμενος-εργαζόμενος, άνεργος, συνταξιούχος, επαγγελματίας-προφανώς θ\\' αναφωνήσει αυτό που έλεγε ο Τσίπρας ελάχιστα χρόνια πριν...